Νερό στο φως!...

Φωτιά, 
πέτρα καυτή, 
αέρας δηλητηριασμένος, 
κόλαση του Δάντη τα έγκατα της γης!
Διαδρομή εωσφόρου έργα, 
για το νερό που θέλει να βγει στο φως!

Να ξεδιψάσει τους αξεδίψαστους της ελευθερίας!... Μέσα από της πηγές,
μέχρι να ξεχυθεί στην θάλασσα!
Άραγε αξίζει να σκύψω για να το πιω;

Αφιερωμένο στην "μήτρα" που με γέννησε...

                                                Η ΜΗΤΡΑ

Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις να σπάει μέσα σου, η βιτρίνα της ψυχής σου.
Είναι κάτι στιγμές που ψάχνεις ανάμεσα στα κομμάτια σου να βρεις, τη ρίζα σου για να πιαστείς.
Είναι κάτι στιγμές που όλοι γύρω σου σε χτυπούν, πάνω στα σχοινιά της ζωής.
Είναι κάτι στιγμές που θες να φωνάξεις στη μήτρα που σε γέννησε, να σε κρύψει για να σωθείς...

Αν θα ξανάρθω στη ζωή
Θεέ μου να βρεις τον τρόπο
κάνε με πάλι Κρητικό 
κι από τον ίδιο τόπο.

Δειλή η ψυχή μου, δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Ξεχειλίζει στο χαρτί το ποιητικό περίσσευμα της ψυχής μου.
Η σκέψη σου σαν κοφτερό σπαθί πληγώνει το μυαλό μου.
Νιώθω το σαρκίο μου σαν πτώμα στον ήλιο να στέκει.
Δέχομαι μ' αξιοπρέπεια τη θλίψη, μ' ενα πικρό χαμόγελο.

Οδηγώ το βλέμμα πίσω από τις γρίλλιες της κούρασης μου.
Σαν δροσουλίτης οπτασίας, η γλυκιά σου μορφή με κοιτάζει
Άλαλος στέκομαι μπροστά στον πόθο και το πάθος μου για σένα.
Δειλή η ψυχή μου δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Με τον έρωτα στους ώμους!...

Η χθεσινή βροχή μου ξέπλυνε την σκόνη της ψυχής μου.
Τα μάτια σου με κοίταζαν και κόβαν σαν μαχαίρι.
Σε γύρευα και φίλαγα τ' αχνάρια των ποδιών σου.
Στάθηκες, μ' αγκάλιασες και μου 'δωσες μερίδιο των αγγέλων.

Σήμερα, κυκλοφορώ με τον έρωτα στους ώμους...

Είμαι καλά γιατί ακόμα είσαι εδώ!...

Ο καιρός πέφτει στις πλάτες μου και με δοκιμάζει.

Η μετριότητα θριαμβεύει γύρω μου και με χαμηλώνει.

Ο ήλιος διστάζει να σηκωθεί λίγο ψηλότερα μαζί και η ψυχή μου.

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα νοιώθω να σ' αγαπώ.

Θέλω να φωνάξω δυνατά, άραγε σε ποιόν και τί να πώ;

Τις νύχτες ονειρεύομαι να 'χα φτερά να πέταγα ψηλά.

Μα το πρώτο φως της μέρας με βρίσκει στο πάτωμα κατάχαμα.

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα κοιμάμαι και ξυπνάω μαζί σου.

Το απόθεμα του γέλιου μου λιγοστεύει τελευταία.

Βλέπω τη σκάλα της ζωής μου ανάποδα να γυρίζει.

Σφίγγω τις γροθιές μου ν' αντέξω στον χρόνο

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα δεν θέλω να σ' αφήσω.

Το πάθος μου για τη ζωή έχει ημερομηνία λήξεως.
Όλο μου το είναι ένα αόρατο σημάδι στο χάος του σύμπαντος.
Η λογική ολοένα και πνίγει το συναισθήματα μου.
Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα είσαι εδώ...

Η αύρα της ερημίας μου...

Βροχή και σήμερα σαν ξέπλυμα της σκονισμένης μου ψυχής.
Φύλλα που πέφτουν σαν τα νεκρά κύτταρα του κορμιού μου.
Μολυβένιος ουρανός σαν το χρώμα της καρδιάς μου.
Μουσκεμένοι δρόμοι σαν τα φτερά της ελπίδας μου.

Το σπίτι άδειο μοναχό σαν τα βάθη του μυαλού μου.
Παντού σιωπή σαν τον ήχο της συνείδησης μου.
Οσμή καμιά στον αέρα σαν το στεγνό μου σάλιο.
Άπνοια απλωμένη παντού σαν την ρότα της ζωής μου.

Τηλέφωνα κλειστά σαν τα κουτάκια της σκέψης μου.
Πόρτα κλειδωμένη σαν την κατ' οίκον απομόνωση μου.
παράθυρα σφαλιστά σαν τις πικρές μου αναμνήσεις.
Αίσθηση κενού σαν την αύρα της ερημίας μου...

Νύχτα!...

Νύχτα,
αφροδισιακό της φαντασίας του μυαλού
Νύχτα,
σκοτεινός θάλαμος της σκέψης όπου όλα επιτρέπονται
Νύχτα,
καταφύγιο του μυστηρίου της ζωής και του θανάτου μαζί
Νύχτα,
κόρη του σκοταδιού που ζεις πριν βγεις στο φως της ζωής
Νύχτα,
χέρι ζεστό στη σύντομη γήινη διαδρομή σου
Νύχτα,
αγέρι κρύο στο σκοτεινό πισωγύρισμα σου
Νύχτα,

απόδειξη γενναία πως γεννιέσαι για να πεθάνεις...

Κοφτερό το αγκάθι της ορφάνιας...

Κοφτερό το αγκάθι της ορφάνιας,
ψάχνεις μια αγκαλιά να κλάψεις.
Μόνος στης ζωής την κάθε καταιγίδα
ψελίζεις τα όνειρα που έκανες από παιδί

Παγωμένος ο αέρας της μοναξιάς
μουδιάζει τις αισθήσεις.
Το σώμα σου ευθεία με το χώμα,
το μέσα σου απόλυτο κενό.

Όμως μπροστά σου πρέπει να κοιτάς,
το παρελθόν σου εχάθει.
Ξεδίπλωσε της περηφάνιας αναστεναγμό,
κι ελεύθερα προχώρα

Αφού εσύ δεν είσαι άγαλμα,
να στέκεις κρύα πέτρα.
Γιατί η θέληση σου αθάνατη,
και η ψυχή σου λάβα.

Αυτό το βλέμμα σου το καθαρόαιμο...

Κορμί σπαθάτο που λάμπει αυτοπεποίθηση,
βήματα θαρραλέα γεμάτα ανεξαρτησία,
χέρια μακριά να σε καλούν σε αιώνιες αγκαλιές,
στήθος για προσκύνημα ωσάν εικονοστάσι,
μαλλιά βελούδινα πρόσκληση σε μυστικό δείπνο
πρόσωπο γλυκό σαν ανατολή πρωτομαγιάς,
δέρμα λευκό στου κύκνου το χρώμα,
στόμα μισάνοιχτο που θέλει να μιλήσει,
χείλη ηδονικά στου κοραλιού το σχήμα,
χαμόγελο τεράστιο σαν των παιδιών τις Κυριακές,
μάτια φανάρια φωτεινά στη σκοτεινή ψυχή μου,
βλέμμα με δίψα για ζωή, καλπάζει καθαρόαιμο...

http://www.youtube.com/watch?v=x8eusAlgMZI&feature=player_embedded

Ένας Δραπέτης...

Βγήκα στους δρόμους ένα μουντό πρωί
αφήνοντας ξοπίσω μου το ψέμμα.
Ξετύλιξα καλά τη διπλωμένη μου ψυχή,
ψηλά η σημαία της αξιοπρέπειας μου.

Βαρύ το βήμα μου στο μουσκεμένο χώμα,
ρούχο πολυφορεμένο ο καημός μου.
Γεύση πικρή το μέσα μου στο στόμα,
ηχώ στη σκέψη μου το βογγητό του πλήθους.

Κανείς δεν πρόκειτε ποτέ να νοιώσει το εγώ μου,
μα ανάψαν στον ορίζοντα τα τέσσερα φανάρια.
Τώρα μπορώ να δω τον δρόμο τον δικό μου,
ένας δραπέτης που τραβά γυμνός για την αλήθεια...

Πρόφτασα το τραίνο σου ζωή, και ταξιδεύω!...

Αγάπη καλοκαιρινή για μένα η ύπαρξη σου

δος μου τα μάτια σου να δω εμένα πώς με βλέπεις

αγκάλιασε με να αισθανθώ δυο μεταξένια χέρια

ψιθύρισε μου να γευτώ στίχους αρωματισμένους.



Υπέροχο ερωτικό τραγούδι είσαι στο μυαλό μου

μοναδικό του Παραδείσου μήλο δαγκωμένο

καρφί η αγάπη σου απάνω στο κορμί μου

εσύ που εξαφάνισες το υπερτροφικό εγώ μου.



Χάρη σε σένα ξέχασα να μεγαλώσω κι άλλο

το παρελθόν μου έφυγε τη νύχτα που σε βρήκα

σταλαγματιές του έρωτα το μέλλον μου δροσίζουν

πρόφτασα το τραίνο σου ζωή, και ταξιδεύω!...

Το μπαμπάκι της ψυχής μου...

Μέσα στη νύχτα ξύπνησα με το μυαλό φευγάτο
του στήθους σου η μυρωδιά πλανιόταν στη κάμαρη.
Στεγνοί οι στίχοι μου απάνω στο τραπέζι απλωμένοι
κι εμείς μαζί καθόμασταν αντάμα στα όνειρα μας.

Σε κοίταζα βαθιά στο πρόσωπο την άνοιξη να βρω,
μα έπεσα και χάθηκα στο γαλάζιο βυθό των ματιών σου.
Το χέρι σου κράταγα σφιχτά αιωρούμενος στο κενό μου,
χωρίς να μπορώ να σε δω μέσα σ' ενα βουβό σκοτάδι.

Και ξαφνικά με άφησες να ξεφορτώσω το κορμί μου,
χωρίς να μπορέσω να σου πω έστω ένα αντίο.
Πολύ απαλά με σκέπασαν τα σύννεφα της λύπης,
ελαφρύ το βάρος σαν το μπαμπάκι της ψυχής μου...

Του χωρισμού η μαχαιριά...

Ακέφαλο το σώμα σέρνεται στη γη,
στα τέσσερα γονάτισα στο χώμα,
τσακίστηκε η καρδιά στα βράχια της απονιάς σου,
παραδόθηκε η ψυχή στο μισεμό σου.

Η αξιοπρέπεια μου φάρος που με οδηγεί,
ικέτης στο ναό σου παραμένω,
άραγε ζω ή πέθανα ποιός θα μου το μαρτυρήσει,
κλωστή που με κρατάει ζωντανό η ύπαρξη σου.

Το παραδέχομαι πως ξεγελάστηκα,
το μεγαλείο της υποκρισίας σου με ξεπέρασε,
ένα κερί το σώμα μου που σε λίγο θα σβύσει,
Θεέ αν υπάρχεις βοήθησε με.

Μαύρα ρόδα βλέπω να έρχονται μπροστά μου,
ασφυκτιώ στην πίεση του χρόνου,
συνείδηση μου που έγινες εχθρός μου,
τα λάθη μου με επιμονή να μου θυμίζεις.

Σκυφτός ο λόγος μου ντρέπεται που υπάρχει,
ύστατο βλέμμα στον ουρανό υψώνω,
στη θύελλα της μοναξιάς ως πότε θα βαστάξω;
του χωρισμού η μαχαιριά είναι μεγάλος πόνος...

Πάρε τα πρέπει σου και φύγε!...

Αργά κατεβαίνω τα σκαλιά του Άδη
μπροστά μου το απόλυτο άπειρο
πίσω μου η αβάσταχτη ερημιά
νεκρός που στέκει ακόμα όρθιος.

Δηλητήριο το εγώ σου που κυλά στη φλέβα
ψυχή τελειωμένη που αρνείται να πεθάνει
σκέψη που αιωρείται στην πλάνη
ανάσα που βγαίνει με βία σαδιστική.

Καρδιά που έχει σταματήσει να χτυπά
μάτια που δε βλέπουν κι έχουν σφαλίσει
στόμα μουδιασμένο με ολόπικρη τη γεύση σου
χέρια αδύναμα να νοιώσουν τί αγγίζουν.

Κορμί πανάλαφρο ριγά στην παγωνιά του χρόνου
βυθίζομαι στη σκοτεινιά της λήθης μου
πολλά τα θέλω μου μα ένα άκου:
"πάρε τα πρέπει σου και φύγε"!

Η μοναξιά των ονείρων μας...

Όνειρα δεμένα στον κάβο
της σκληρής πραγματικότητας
σαν το καράβι που δεν έφυγε ποτέ
γιατί ματαιώθηκε το δρομολόγιο της ελπίδας.

Όνειρα απραγματοποίητα
που δεν πέταξαν
σαν το πουλί που έμεινε κλεισμένο στο κλουβί
φυλακισμένο όπου μαράζωσε και ψόφησε.

Όνειρα που χάθηκαν
στο πέλαγος του χάους της μάταιας ζωής μας
Όνειρα που μείναν όνειρα ξεφτισμένα
σαν σχέδια σε χαρτί τσαλακωμένο.

Όνειρα που δεν πετάχτηκαν
αλλά ξεχάστηκαν γραμμένα σε κάποιο βιβλίο
της τρυφερής εφηβικής ηλικίας
κι έμεινε μόνο η μυρωδιά.

Όνειρα με οσμή λίγο πνιγηρή
μα με θύμιση τόσο δυνατή
για τον κόσμο που κάποτε μας φαίνοταν τόσο μικρός
που θαρρούσαμε πως όλος ήταν μια αγκαλιά.

Όνειρα που δεν υπάρχουν πια
γιατί ο κόσμος τώρα μας φαίνεται τόσο μεγάλος
που φοβόμαστε να τον κοιτάξουμε
μήπως μας καταπιεί.

Όνειρα που τρέξαν μακρυά μας
γιατί το θάρρος της νιότης μας
έγινε φόβος φαρύς
που δεν μπορέσαν οι ώμοι μας να σηκώσουνε.

Δεν ζητάμε τίποτε άλλο από τον εαυτό μας
παρά μόνο ελπίδα
ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε
να ξεπεράσουμε τη μοναξιά μας.

Βαριές κι ασήκωτες οι αλυσίδες της μοναξιάς μας...


Το ποίημα γράφτηκε στις 11 Απρίλη του 2003, σε στιγμές "εσωτερικής μοναξιάς"

Αφιερωμένο εξαιρετικά!...

Τρικάταρτο καράβι η ψυχή μου
με γέρικα κατάρτια, αλλά υπερήφανο
Πολλές πληγές επάνω στο σκαρί μου
μα της ζωής το πέλαγος, περνά ανίκητο.

Αφιερωμένο σε "εκείνη" που με παρακολουθεί εδώ...
με ένα παλιό πανέμορφο τραγουδάκι με "νόημα",
αφιερωμένο εξαιρετικά!...
(κλικ): http://www.youtube.com/watch?v=bQkB-WWzsbg
Έτσι απλά...

Απαγορευμένος Έρωτας...

Οι σχηματισμοί των άστρων,
η περιστροφή του ήλιου,
το σύμβολο του μυαλού στο άπειρο,
ο γαλαξίας έχει το χρώμα
της ερήμου και του φεγγαριού.
Όταν μπορεί ο ήλιος να δύει,
όταν μπορεί το φεγγάρι
να βγαίνει ολόγιομο
πάνω από το νησί,
τότε εγώ μπορώ να κάνω όνειρα,
για μια θάλασσα
που το κύμα χτυπά στους βράχους,
στέλνοντας σταγόνες δροσιάς
στο πρόσωπό μου.
Την νύχτα ο έρωτας
βγαίνει στο σεργιάνι.
Το έγραφε ο ποιητής
σε αλλοτινούς χρόνους.
Εγώ τον συνάντησα ξαφνικά,
έτσι όπως ακριβώς ήταν,
απαγορευμένος και όμορφος.
Όμως...ο ποιητής θύμωσε
και μου τον πήρε πίσω.

Καλοκαιρινή ανάμνηση...

Φωτογραφίες έβλεπα εχθές, καλοκαίρι στο νησί μου.
Τα μαλλιά σου έπεφταν στο πρόσωπό μου
όταν έπεφτες να με φιλήσεις.
Κι όταν τα χέρια σου αγκάλιαζαν τη μέση μου
ήθελα να ανοίξω το σώμα μου στα δυο
μέσα μου να σε κλείσω
από εγωισμό, από κακία,
από προσωπική ανάγκη.
Τώρα κυνηγώ σκιές
με μακρυά μαλλιά,
μάτια σε χρώμα γαλάζιο, και μια ψυχή
σαν την ταραγμένη θάλασσα.

ΕΚΕΙΝΗ...

Το γλέντι άρχισε,
όλοι ήσαν φίλοι εκεί.
Στον χορό όμως,
κανείς δεν έμπαινε.
Ώσπου άνοιξε τα χέρια της,
Ε κ ε ί ν η.
Η φούστα ανέμισε,
πάνω από τα κεφάλια όλων.
Το άρωμά της,
πλανήθηκε στον αέρα.
Τα ρουθούνια προσπάθησαν,
να απορροφήσουν την οσμή της
όταν λίκνιζε τη μέση της,
σε ρυθμούς που μόνο ο νους,
μπορούσε να ακούσει
εκείνη τη στιγμή.
Τα χέρια απλώθηκαν
προσπαθώντας όλα,
να πάρουν κάτι από αυτήν.
Κάτι από την κίνηση,
κάτι από τη χάρη,
κάτι από τη λαγνεία της.
Ανάμεσα στα κεριά
τη βρήκε το πρωί,
χωρίς φίλους
μόνο μ'ενα μαντήλι στα μαλλιά.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ (30 χρόνια πριν...άραγε επίκαιροι και σήμερα;)

Είμαστε οι νέοι της εποχής
μιας εποχής πολύ τρελής
είμαστε άνθρωποι πολύ απλοί
που αγαπάμε τη ζωή
νοιώθουμε αδέλφια πάνω στη γη
και μοιραζόμαστε και το ψωμί
Όμως γιατί να προσπαθούν
να μας μισούν να μας χτυπούν
εκείνοι που είναι οι δυνατοί
για να μας βγάλουν τη ψυχή
λένε πως μάχονται για ιδανικά
σκορπούν το θάνατο για τα λεφτά
Είμαστε οι νέοι που δε μισούν
αλλά πονούν και αγαπούν
δε θέλουμε την εκκλησιά
μα τον Χριστό την Παναγιά
τραγούδια λέμε ένα σωρό
κι ορμάμε όλοι για το χορό
Όμως γιατί κατηγορούν
τα νιάτα μας όπου τα βρουν
μας λένε σκάρτους στη κοινωνία
τι άδικη κατηγορία
μας θέλουν να 'μαστε δίχως καρδιά
με δίχως μάτια με δίχως αυτιά
Εμείς δε μάθαμε ποτέ τι θα πει
πόλεμος φθόνος και σκοτωμοί
είμαστε οι νέοι με ένα σκοπό
ειρήνη θέλουμε στον κόσμο αυτό
ελευθερία αξιοπρέπεια και ζεστασιά
αυτή είναι η νέα μας η γενιά

Πλατεία Εξαρχείων 1977