Βιασμός κατ' εξακολούθηση!...

«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»

«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»

«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να στέκεσαι 5 ώρες στην ουρά στην εφορία για να πληρώσεις, να έχεις ανεβοκατέβει σε 3 ορόφους και στο τέλος ο υπάλληλος να δηλώνει αναρμόδιος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα "ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα"»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά, ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους , ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης, να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»

«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις, να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών σου»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει : "Μην ελπίζετε πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα, πάλι καλά να λέτε ...."»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 km και ταυτοχρόνως, να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία, μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνουν επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση» 

"Το μέλλον είναι μια εύφορη γη για όνειρα" (Ανατόλ Φράνς)

Πολύ σπουδαία λόγια από έναν σπουδαίο Γάλλο λογοτέχνη της εποχής του. Ο Ανατόλ Φρανς έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την κοινωνικοπολιτική σκέψη. Υπήρξε "τρομερό παιδί" για τα γαλλικά γράμματα και έβαλε καινούρια δεδομένα στην προσέγγιση του ανθρώπου και τον ρόλο του στην κοινωνία. Ειδικά σήμερα που γίνονται ανά την υφήλιο, τόσες συγκρούσεις ιδεών, πολιτισμών και οικονομικών συμφερόντων, όλοι μας να τον διαβάσουμε. Έχουμε πολλά να διδαχθούμε γιατί εκτός όλων των άλλων, οι αντιλήψεις του είναι και σύγχρονες.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Jacques – Anatol – Francois Thibault. Γεννήθηκε στο Παρίσι 16 Απριλίου του 1844. Ήταν μοναχογιός της Αντουανέτας Γκαλά και του βιβλιοπώλη Φρανσουά - Νοέλ Τιμπώ, ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου«Librairie France», ο οποίος φρόντισε να του δώσει καλήμόρφωση στο «Collège Saint-Stanislas», όπου έστελναν τουςγόνους τους οι αριστοκράτες και οι μεγαλοαστοί. Στην διάρκεια των εκεί σπουδών του (από το 1855 μέχρι το 1862), η υπεροψία των πλούσιων συμμαθητών τον έκανε συνειδητοποιημένο δημοκράτη και άθεο.

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1864 (στο «Ecole des Chartes» αλλά και με ιδιωτική μελέτη) και δύο χρόνια μετά, το 1866, προσλήφθηκε στις εκδόσεις του Αλφόνς Λεμέρ, εκδότη των ποιητών του λεγόμενου «Παρνασσού». Έγινε θαυμαστής του γνωστού αντιχριστιανού «παρνασσιστή» ποιητή Λεκόντ ντε Λιλ, ενώ παράλληλα, από τα βιβλία που είχε στην κατοχή του ο πατέρας του, διάβαζε μανιωδώς όλα όσα είχαν να κάνουν με την Γαλλική Επανάσταση και τους πρωταγωνιστές της.

Το 1876, χρονιά κατά την οποία εξέδωσε το αρχαιόφιλο ποιητικό του έργο «Les NocesCorinthiennes», έγινε βοηθός βιβλιοθηκάριου στην Γερουσία και παρέμεινε στην θέση έως το 1890, εξασφαλίζοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο για την προσωπική του πνευματική ανάπτυξη. Σε αυτήν την περίοδο κατέθετε τακτικές συνεργασίες στα περιοδικά «Σφαίρα» και «Εικονογραφημένο Σύμπαν» και εξέδωσε την νουβέλα «Το έγκλημα του Συλβέστρου Μποννάρ» («Le Crime de Sylvestre Bonnard», 1881), που βραβεύθηκε από την Γαλλική Ακαδημία.

Ήδη από τον Απρίλιο του 1877 είχε νυμφευθεί την Βαλερί Γκερέν ντε Σοβίλ με την οποία είχε αποκτήσει μία θυγατέρα, την Σουζάν. Όμως τον Σεπτέμβριο του 1886 γνωρίστηκε με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ της οποίας το «σαλόνι» αποτελούσε το κέντρο της φιλολογικής ζωής του Παρισιού, την ερωτεύθηκε σφόδρα και μετά από μερικά χρόνια, το 1893, πήρε διαζύγιο. Η παθιασμένη σχέση του με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ τού ενέπνευσε τα μυθιστορήματα «Thaïs» (1890) και «Le Lys rouge» (1894), ενώ το 1895 εξέδωσε ένα βιβλίο αφορισμών με τίτλο «Ο Κήπος του Επίκουρου» («Le Jardin d' Épicure»), μέσα στο οποίο εξέφραζε με την μεγαλύτερη ένταση τον αστικό σκεπτικισμό και ηδονισμό που διέπνεε την Γαλλική κουλτούρα της εποχής, αλλά εν γένει και το υπόλοιπο συγγραφικό έργο του ιδίου.

Από το 1886 είχε αναλάβει λογοτεχνικός διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας «Οι Καιροί» («Le Temps»), θέση που κράτησε μέχρι το 1893. Από την άνοιξη του 1893, έτος κατά το οποίο εξέδωσε το «La Rotisserie de la Reine Pedauque», στο οποίο γελοιοποιούσε τους αποκρυφιστές, άρχισε να γράφει άρθρα κοινωνικής κριτικής στην «Ηχώ του Παρισιού» υπό τον τίτλο «Οι γνώμες του κυρίου Ζερόμ Κουανιάρ» («Les Opinions de Jerome Coignard»), μέσα από τα οποία ασκούσε αυστηρή κριτική στους θεσμούς και εκδήλωνε συμπάθεια για τον κοινό καθημερινό άνθρωπο. Οι μέσα από τα άρθρα αυτά επιθέσεις του κατά της Εκκλησίας, του στρατού, της Δικαιοσύνης και των ανάλγητων μορφωμένων, τον έκαναν σύντομα να αποκτήσει σοβαρή πολιτική διάσταση. Στο κύρος του προσέθεσε πολλά η 4τομη «Σύγχρονη Ιστορία» του («Histoire contemporaine», 1897 - 1901), ενώ ήδη από το 1896 είχε γίνει δεκτός στην Γαλλική Ακαδημία και λίγο μετά είχε προσχωρήσει στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Το 1907 έγινε επίτιμος πρόεδρος της «Διεθνούς Λίγκας για την Ορθολογική Εκπαίδευση των παιδιών» («Ligue Internationale pour l’ Education Rationnelle de l’ Enfance») την οποία είχε ιδρύσει στο Παρίσι ο ισπανός αναρχικός παιδαγωγός Φραντσέσκο Φερρέρ. Θερμότατος υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συνέγραψε πολλά ακόμα βιβλία, με πιο σημαντικά τα «Οι Θεοί διψούν» («Les Dieux ont soif», 1912), «Η ανταρσία των Αγγέλων» («La Révolte des anges», 1914) και μία βιογραφία της Ζαν ντ’ Αρκ (1908). Εξαιτίας του αντιθεοκρατικού και αθεϊστικού πνεύματος των περισσότερων έργων του (χαρακτηριστική είναι η ειρωνική φράση του «τύχη είναι το ψευδώνυµο που χρησιμοποιεί ο Θεός όταν φοβάται να υπογράψει»), τα βιβλία του Φρανς μπήκαν στην λίστα («Index») απαγορευμένων βιβλίων («Libri prohibiti») της Καθολικής Εκκλησίας.

Τον Οκτώβριο του 1920 νυμφεύθηκε την κατά 27 χρόνια νεότερή του Έμμα Λαπρεβότ (Emma Laprevotte), πρώην καμαριέρα τής μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ, το 1921 ταξίδεψε στην Στοκχόλμη όπου του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας και την επόμενη χρονιά δημοσίευσε στην «Ουμανιτέ» τον «Χαιρετισμό προς τα Σοβιέτ», για να χάσει όμως όλες τις ψευδαισθήσεις του λίγο αργότερα, όταν οι Γάλλοι διανοούμενοι καταγγέλθηκαν ως «ανεπιθύμητοι ερασιτέχνες» από το 40 Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην Μόσχα.

Πέθανε στην Τουρ στις 12 Οκτωβρίου 1924, 6 μήνες μετά από τους εορτασμούς της πόλης του Παρισιού για τα ογδοηκοστά γενέθλια του «τρομερού παιδιού» του, και αφού είχε ήδη δει τον θάνατο της θυγατέρας του το 1917, της ερωμένης του μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ το 1910 και την αυτοκτονία μίας ακόμη γυναίκας (μιας αμερικανίδας την οποία είχε απορρίψει) το 1911. Τάφηκε στο νεκροταφείο του Neully - sur – Seine κοντά στο Παρίσι. Το σύνολο των έργων του εκδόθηκε κατά την περίοδο 1925 – 1935 σε 25 τόμους.

σημείωση: οι πληροφορίες προέρχονται από τον εξαιρετικό Βλάσση Ρασσιά.

Οδός Ονείρων!...

Ποτέ δεν έπαψα να ονειρεύομαι. Ποτέ δεν έπαψα να ελπίζω. Ποτέ δεν έπαψα να περιμένω.
Τα όνειρα μου καταφύγιο από την πραγματικότητα. Μαξιλάρι μαλακό στο σκληρό στρώμα της καθημερινότητας. Ανάσα βαθειά στην πνιγηρή ατμόσφαιρα του κόσμου. Δροσιά ευεργετική στην κάψα της ημέρας. Χέρι ζεστό στο παγωμένο κορμί. Κουράγιο για το χθες, στήριγμα για το σήμερα, ελπίδα για το αύριο. Ιστορίες από όνειρα με δημιουργό και θεατή το ίδιο πρόσωπο. Σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική από τον ίδιο "καλλιτέχνη". Και όλα σε έναν δρόμο.
Ένας δρόμος χαρούμενος από φωνές παιδιών που παίζουν ανέμελα. Μια οδός γεμάτη αγάπη. Η οδός Ονείρων...

"Το μέλλον είναι μια εύφορη γη για όνειρα"
                                       ΑΝΑΤΟΛ ΦΡΑΝΣ

Ο Ζακ-Φρανσουά Τιμπό(Thibault), όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Ανατόλ Φρανς Παρίσι (1844 - 1924), ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και κριτικός (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1921). Ο πατέρας του, Φρανσουά-Νοέλ Τιμπώ, ο οποίος είχε ελλειπή παιδεία, είχε φλοδοξίες για το γιο του και γι' αυτό τον έστειλε να σπουδάσει στο Κολλέγιο Στανισλάς, που προοριζόταν για αριστοκράτες και μεγαλοαστούς, το 1855. Στη διάρκεια των σπουδών του, ο νεάρος Ανατόλ έγινε δέκτης πολλών αρνητικών σχολίων κοινωνικού περιεχομένου και η πίκρα που του προκάλεσαν αυτά αντικατοπτρίστηκε αργότερα στα έργα του.Το αρνητικό αυτό κλίμα, σε συνδυασμό με την πίεση από την πλευρά του πατέρα του, ο οποίος φιλοδοξούσε ο γιος του να ανέβει κοινωνικά, φαίνεται πως οδήγησαν τον Ανατόλ Φρανς από τα δεκαπέντε του χρόνια (εμπνευσμένος ήδη από τη Γαλλική επανάσταση και τους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του) στην άσκηση έντονης κριτικής και στη θρησκεία με αποτέλεσμα να περιληφθεί το 1922 στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων (Index Librorum Prihibitorum) του Βατικανού. Στη διαμόρφωση των πολιτικών του πεποιθήσεων επέδρασε έντονα και το βιβλιοπωλείο του πατέρα του, στο οποίο ο πατέρας Τιμπό συγκέντρωνε φυλλάδια, εφημερίδες και γενικά ντοκουμέντα για τη Γαλλική Επανάσταση. Τελικά ο Ανατόλ Φρανς εγκατέλειψε το Κολλέγιο Στάνισλας το 1862.
Από το 1867 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε φιλολογικά περιοδικά, εργάστηκε για τον βιβλιοπώλη Λεμέρ και έγινε δεκτός στον κύκλο των Παρνάσσιων ποιητών. Συγχρόνως, για να κερδίσει κάποια χρήματα, εργάστηκε ως «νέγρος»*. Το 1877, παντρεύτηκε τη Βαλερί Γκερέν ντε Σοβίλ και απέκτησε μια κόρη. Το 1887 αρχίζει η σχέση του με την Μαντάμ Καιγιαβέ, η οποία αποτέλεσε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.

Το 1881, έρχεται η πρώτη του μεγάλη επιτυχία, όταν εκδόθηκε το μυθιστόρημά του "Το έγκλημα του Σιλβέστερ Μπονάρ". Ακολούθησαν: «To οινομαγειρείο της βασίλισσας Πεντώκ», «Η εξέγερση των αγγέλων», «Θαΐς», «Οι θεοί διψούν», «Το νησί των πιγκουίνων» κ.ά. Μετά το 1900, τα περισσότερα έργα του Ανατόλ Φρανς εκφράζουν τους κοινωνικούς προβληματισμούς του. Μετά την υπόθεση Ντρέιφους, το 1894, που συγκλόνισε τη Γαλλία, άρχισε να απασχολείται με τα κοινωνικά προβλήματα προσεγγίζοντας τις σοσιαλιστικές ιδέες και τους αριστερούς κύκλους. Ο ρόλος του Ανατόλ Φρανς στη λογοτεχνική ζωή ιδιαίτερα έγινε ακόμη πιο ουσιαστικός, όταν ανέλαβε τη βιβλιοκρισία στην εφημερίδα «Ο Χρόνος» (Le Temps), όπου από το 1887 έως το 1896 τα εβδομαδιαία χρονογραφήματά του τον ανέδειξαν σ΄έναν από τους πιο σημαντικούς κριτικούς της εποχής του. Το 1896 ο Ανατόλ Φράνς έγινε μέλος έγινε μέλος της Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Στη τελευταία περίοδο της ζωής του είχε γίνει «πρέσβης» των γαλλικών γραμμάτων και είχε έρθει στην Ελλάδα (1898, 1901, 1907,1908) και το 1919 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

Έγραψε επίσης:

Το λατινικό πνεύμα (Le Génie Latin, 1913). Πρόλογοι σε εκδόσεις κλασικών κειμένων που εκδόθηκαν πολύ αργότερα.


Χρυσά ποιήματα (Poémes dores, 1873)

Κορινθιακοί γάμοι (Les Noces corinthiens, 1876)

Ιοκάστη και αδύνατη γάτα (Iocaste et le Chat maigre, 1879)

Οι επιθυμίες του Ζαν Σερβιέν (Les Désirs de Jean Servien, 1882)

Το βιβλίο του φίλου μου (Le Livre de mon ami, 1885)

Οι απόψεις του Ζερόμ Κουανιάρ (Les Opinions de Jerome Coignard 1893).

Tο κόκκινο κρίνο (Le Lys rouge, 1894)

H Εκκλησία και η Δημοκρατία ( L΄Eglise et la Republique, 1905

Για καλύτερες μέρες (Vers les temps meilleurs,1909)

Μικρός Πέτρος (Petiti Pierre, 1918)

Ο Ανατόλ Φρανς υπήρξε μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος για μικρό χρονικό διάστημα. Καθώς όμως πάντοτε η προτεραιότητα του ήταν ο άνθρωπος, ήταν αντίθετος σε κάθε καθεστώς που εμποδίζει την ελεύθερη σκέψη. Έτσι εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του στη συμπεριφορά της κυβέρνησης των μπολσεβίκων, παρέμεινε πιστός στην Λίγκα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άσκησε έντονη κριτική στη Διεθνή, κάτι που του στέρησε την πρόσβαση σε όλα τα κομμουνιστικά έντυπα. Στην υπόθεση Ντρέιφους, στάθηκε στο πλευρό του γαλλοεβραίου αξιωματικού μαζί με τον Εμίλ Ζολά και τον Ζαν Ζωρές σε με περίοδο έντονου αντισημιτισμού στη Γαλλία.

*Nègre ονόμαζαν εκείνη την εποχή τα άτομα που έγραφαν π.χ. ένα άρθρο το οποίο τελικά δημοσιευόταν με το όνομα άλλου προσώπου.


πληροφορίες: βικιπαίδεια

Περί ευτυχίας...

Ευτυχία. Τέσσερεις συλλαβές, τέσσερις χτύποι της καρδιάς, τέσσερεις αναστεναγμοί, τέσσερα βήματα ελπίδας.
Ευτυχία. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά. Άγγιγμα ζεστό, ρίγος της ραχοκοκαλιάς, κραυγή χαράς, κατάκτηση του κόσμου.
Ευτυχία. Λάμψη στα μάτια, τροφή στη καρδιά, πέταγμα στον ουρανό, καθάρισμα στη ψυχή.
Ευτυχία. Αίσθημα λιτό, ρούχο καθαρό, άστρο φωτεινό, μαβί δειλινό.
Ευτυχία. Δικαίωμα κι ευχή για όλους...

''Την ευτυχία την απολαμβάνουν πραγματικά εκείνοι που έχουν ήπιο χαρακτήρα, αγαθό πνεύμα και υλικά αγαθά σε μέτρο''
                                                                                               ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ο μεγάλος φιλόσοφος είχε πατέρα τον Νικόμαχο, με απώτερη καταγωγή από τη Μεσσηνία, γιατρό του Μακεδόνα βασιλιά Αμύντα Β', πατέρα του Φιλίππου. Η μητέρα του, Φαιστίς, είχε γεννηθεί στη Χαλκίδα. Κύρια πηγή για τη ζωή του Αριστοτέλη είναι ο Διογένης Λαέρτιος, ο οποίος τον περιγράφει ως «τραυλό, με αδύναμα πόδια, μικρά μάτια ... ιδιαίτερα καλοντυμένο ... ετοιμόλογο» Η φιλοσοφική εργασία αυτού του ασήμαντου στην εμφάνιση ανθρώπου επηρέασε την ανάπτυξη της επιστήμης για περίπου 2000 χρόνια και κυριαρχεί σε μερικούς τομείς μέχρι σήμερα.
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγειρα (αποικία της 'Ανδρου και της Χαλκίδας) και ήρθε στην Αθήνα το 367 π.Χ., σε ηλικία 18 ετών, για σπουδές στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Έμεινε στην Αθήνα περίπου 20 χρόνια, αρχικά ως μαθητής και μετά ως δάσκαλος στην Ακαδημία και όταν, με το θάνατο του Πλάτωνα, παρέλαβε την Ακαδημία ο ανιψιός τού τελευταίου, Σπεύσιππος, ο Αριστοτέλης αποχώρησε λόγω διαφωνιών και μετέβη αρχικά στον 'Ασσο (Μικρά Ασία). Εκεί κυβερνούσε ένας παλιός μαθητής του, ο Ερμείας, ο οποίος τον προσκάλεσε να ιδρύσει σχολή και να διδάξει. Όταν δύο χρόνια μετά ανετράπη ο Ερμείας, ο Αριστοτέλης μετέβη στη Μυτιλήνη, μαζί με τη γυναίκα του, ανιψιά του Ερμεία.
Το 342 κλήθηκε ο Αριστοτέλης από τον Φίλιππο Β' στη Μακεδονία ως δάσκαλος του γιου του Αλέξανδρου και, όταν ο Αλέξανδρος κατέλαβε το θρόνο της Μακεδονίας, ο δάσκαλος εγκατέλειψε τη Μακεδονία, ήρθε πάλι στην Αθήνα, όπου ίδρυσε το 335 μία δική του σχολή, το Λύκειο, του οποίου ερείπια ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στο πάρκο Ριζάρη, στο κέντρο της Αθήνας. Φαίνεται ότι η αποχώρηση από το περιβάλλον του Αλεξάνδρου έγινε σε κλίμα δυσαρέσκειας, γιατί ο Αριστοτέλης δεν συμφωνούσε με τους πολιτικούς στόχους και με τις ανατολίτικες επιλογές του μαθητή του. Στο Λύκειο της Αθήνας δημιούργησε ο μεγάλος ερευνητής και δάσκαλος μία σημαντική βιβλιοθήκη, η οποία περιείχε συλλογή από τα «συντάγματα» διαφόρων πολιτειών της εποχής - λέγεται ότι συνολικά διέθετε 160 από αυτά. Επίσης δημιούργησε ένα φυτώριο και εκτροφείο με «όλα» τα γνωστά εκείνη την εποχή φυτά και ζώα.
Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. και την έναρξη κατάρρευσης της απέραντης αυτοκρατορίας του, ξεσηκώθηκαν οι Αθηναίοι κατά των Μακεδόνων. Ο Αριστοτέλης κινδύνευε ή απλώς φοβήθηκε ότι θα γινόταν στόχος εκδίκησης από τους Αθηναίους. Μάλιστα κατηγορήθηκε για «ασέβεια προς τους θεούς», πράγμα που, αν γινόταν αποδεκτό σε δίκη, θα οδηγούσε σε θανατική καταδίκη του, όπως συνέβη με τον Σωκράτη. Έτσι, ο μεγάλος φιλόσοφος κατέφυγε στη Χαλκίδα, όπου υπήρχε ένα κτήμα της μητέρας του. Εκεί πέθανε μετά από μερικούς μήνες σε ηλικία 62 ετών από κάποια ασθένεια του στομάχου.
Ο Αριστοτέλης θεωρείται ο μεγαλύτερος συστηματικός μελετητής στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού. Το έργο του αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, κλειστό, οικουμενικό σύστημα έρευνας και διδασκαλίας και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γραπτά για τη Βιολογία, την Ποίηση, τη Μετεωρολογία, την Πρώτη Φιλοσοφία (που ονομάστηκε από μεταγενέστερους Μεταφυσική), τη Ρητορική και την Πολιτική. Συνέγραψε ένα λεξικό φιλοσοφικών όρων και μία σύνοψη της διδασκαλίας του Πυθαγόρα, από την οποία ελάχιστα μέρη διασώθηκαν. Αντίθετα, οι λεπτομερώς καταγεγραμμένες διδασκαλίες του ίδιου του Αριστοτέλη διασώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους.
Πολλοί από τους παπύρους της μεγάλης βιβλιοθήκης του Αριστοτέλη λεηλατήθηκαν από τους Ρωμαίους κατακτητές, άλλοι είχαν πωληθεί όμως σε Αλεξανδρινούς ερευνητές από τους διαδόχους του στη σχολή κι έτσι διασώθηκαν κατά σημαντικό μέρος από μεταγενέστερες λεηλασίες και τις συστηματικές πυρπολήσεις βιβλιοθηκών των χριστιανών, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα και έπειτα.
Κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. εισήγαγαν 'Αραβες μελετητές τις σκέψεις του Αριστοτέλη στο Ισλάμ. Κατά το 13ο αιώνα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για τα έργα του Αριστοτέλη και ο Αλβέρτος ο Μέγας (Albertus Magnus) και ο μαθητής του Θωμάς Ακινάτης ανακάλυψαν σ' αυτά μία φιλοσοφική βάση για τη χριστιανική σκέψη. Ακόμα και σήμερα διαμορφώνεται σε διάφορα σημεία της η διδασκαλία της καθολικής εκκλησίας από τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Από μια σκοπιά, το κύρος και η σημασία του έργου του Αριστοτέλη, αλλά και το γεγονός ότι είχε υιοθετηθεί η διδασκαλία του σε πολλούς τομείς από την εκκλησία, έβλαψαν την επιστήμη, γιατί αποθαρρύνθηκαν οι ερευνητές του Μεσαίωνα να δραστηριοποιηθούν επιστημονικά, με τις νεώτερες εμπειρίες και γνώσεις της εποχής, όπως έγινε αργότερα στην εποχή της Αναγέννησης

πληροφορίες:http://www.sfrang.com/

Πού είσαι καημένε Περικλή! (περί αμάθειας και ημιμάθειας...)

Mέχρι πότε η βλακεία θα κυβερνά αυτή τη χώρα; Μέχρι πότε η ημιμάθεια θα κατοικεί μόνιμα στα μυαλά του ελληνικού λαού, στο σύνολο του; Μέχρι πότε το νεοελληνικό κράτος θα κομπάζει για τον ανατολίτικο ωχαδελφισμό του; Μέχρι πότε οι διάφορες πολιτικές εξουσίες αυτού του τόπου θα καταδυναστεύουν τους πολίτες ως νέοι "κοτσαμπάσηδες"; Μέχρι πότε όλοι εμείς οι νεοέλληνες θα καταργούμε με τις πράξεις μας τους νόμους, αλλά αρνούμενοι επίσης να τους αντικαταστήσουμε με άλλους καλυτερους; Μέχρι πότε όι περισσότεροι από ενάς, θα λοιδωρούμε κάθε τι που προέρχεται από την "Εσπερίαν" και πρόκειται να εφαρμοστεί στην ελληνική πολιτεία, ενώ από την άλλη θαυμάζουμε τον τρόπο που λειτουργούν τα ευρωπαϊκά κράτη; Μέχρι πότε θα αρνούμαστε να δουλέψουμε για την κοινωνία μας αλλά να κοιτάμε μόνο ότι είναι συμφέρον με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, για το "σπίτι" μας; Μέχρι πότε θα μένουμε πνευματικά αλλά και κυρίως κοινωνικά, αμόρφωτοι επιλέγοντας στη θέση της παιδείας να τοποθετούμε τον νεοελληνικό τσαμπουκά; Μέχρι πότε δεν θα εφαρμόζουμε τις αρχές και τις αξίες που διδάσκει που άφησαν κληρονομιά οι αρχαίοι έλληνες τους οποίους επικαλούμαστε σαν προγόνους μας;

"Η αμάθεια γεννά το θράσος στον άνθρωπο, ενώ η σύνεση κι η καλλιέργεια τον δισταγμό.
                                                                                                                                          ΠΕΡΙΚΛΗΣ

Ο Περικλής* γεννήθηκε το 495 ή σύμφωνα με κάποιους άλλους το 490 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Ξάνθιππος, ένας πλούσιος Αθηναίος, καταγόμενος από το ιερατικό γένος των Βουζύγων. Ο Ξάνθιππος ήταν ένας από τους γενναίους στρατηγούς της Αθήνας και υπό την αρχηγία του οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες στη Μυκάλη το 479 π.Χ. Μητέρα του Περικλή ήταν η Αγαρίστη, ανιψιά του Κλεισθένη, γνωστού ως θεμελιωτή της Αθηναϊκής δημοκρατίας.

Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο άνδρα έτσι και η γέννηση του Περικλή συνοδεύεται από ένα μύθο. Λέγεται, λοιπόν, ότι η Αγαρίστη λίγες μέρες πριν τη γέννηση του Περικλή είδε ένα όνειρο.
Είδε πως αντί για παιδί απέκτησε ένα λιοντάρι. Ξύπνησε τρομαγμένη και διηγήθηκε το όνειρό της στον Ξάνθιππο και στις δούλες της, λέγοντας πως σίγουρα κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί.
Μία από τις δούλες της, όμως, την καθησύχασε λέγοντας πως το όνειρο αυτό κάθε άλλο παρά κακό είναι. Προοιωνίζει τη γέννηση ενός μεγάλου άνδρα, περήφανου και δυνατού σα λιοντάρι, που θα είναι πρώτος ανάμεσα στους ανθρώπους. Λίγες μέρες μετά γεννήθηκε ο Περικλής.
Δημότης του Χολαργού, ανήκε στην Ακαμαντίδα φυλή και ήταν συγγενής με τους Αλκμεωνίδες. Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική και αυτό συνέβαλε στο να λάβει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση έχοντας δασκάλους του το Ζήνωνα τον Ελεάτη, τον Αναξαγόρα και το Δάμωνα στη μουσική. Οι δάσκαλοί του, ιδιαίτερα ο Αναξαγόρας τον απάλλαξαν από τις δεισιδαιμονίες του, του έμαθαν να αντιμετωπίζει τα φυσικά φαινόμενα ορθολογικά, να είναι αντικειμενικός με τις αντιξοότητες της ζωής, διεύρυναν το πνεύμα του και ανέπτυξαν την κρίση του.
Ο Περικλής ήταν έξυπνος, σεμνός, σοβαρός, ψύχραιμος, ευγενής. Για την τερατώδη ψυχραιμία του υπάρχει και μία σχετική ιστορία. Μια μέρα που ο Περικλής βρισκόταν στην αγορά, κάποιος άρχισε να τον βρίζει με πολύ άσχημο τρόπο. Ο Περικλής δεν του απάντησε αλλά αυτός τον ακολουθούσε και συνέχισε να τον βρίζει. Επιστρέφοντας ο Περικλής στο σπίτι, βράδυ πια, με τον υβριστή του να τον ακολουθεί κατά πόδας, ζήτησε από έναν υπηρέτη του να συνοδεύσει τον άνθρωπο αυτό μέχρι το σπίτι του, φωτίζοντάς του το δρόμο, γιατί καθώς ήταν σκοτάδι δε θα έβλεπε που πηγαίνει.
Αυτό, όμως που έκανε τον Περικλή ιδιαίτερα δημοφιλή στους Αθηναίους ήταν η ικανότητά του στη ρητορική. Ήταν ένας θαυμάσιος ρήτορας, μιλούσε με τέτοια ηρεμία και πειστικότητα, που το κοινό του αιχμαλωτίζονταν. Μπορούσε μέσω του λόγου του να απλοποιήσει δύσκολες φιλοσοφικές έννοιες και να τις κάνει προσιτές στον κάθε έναν από τους ακροατές του. Χάρη σ’ αυτήν του τη ρητορική δεινότητα και την ηρεμία του οι Αθηναίοι τον ονόμασαν Ολύμπιο.
Λέγεται ότι κάποτε, ο βασιλιάς της Σπάρτης ρώτησε το Θουκυδίδη, τον πολιτικό αντίπαλο του Περικλή, αν έχει παλέψει ποτέ μαζί του και ποιος ήταν ο νικητής αυτής της διαμάχης. Ο Θουκυδίδης απάντησε ότι ουδέποτε σκέφτηκε να παλέψει με τον Περικλή γιατί ήταν βέβαιος πως νικητής θα ήταν ο Περικλής. Ο βασιλιάς της Σπάρτης συμπέρανε ότι ο Περικλής πρέπει να είναι πολύ δυνατός. Τότε ο Θουκυδίδης του διευκρίνισε ότι ο Περικλής δεν είναι δυνατός στο σώμα αλλά στα λόγια. «Θα με νικήσει με το στόμα του! Έστω κι αν το νικήσω, θα καταφέρει να πείσει τους θεατές ότι με νίκησε εκείνος!»
Για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το Κοινά το 472 π.Χ., όταν εμφανίστηκε ως χορηγός της τριλογίας του Αισχύλου από την οποία διασώθηκε η τραγωδία "Πέρσες". Αν και αριστοκρατικής καταγωγής, το 463 π.Χ. έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή με την παράταξη των δημοκρατικών, που αρχηγός τους τότε ήταν ο Εφιάλτης, ένας τίμιος πολιτικός που πίστευε ότι οι αγαθοεργίες θα ανακούφιζαν τους Αθηναίους. Ο Περικλής με την παράταξη των δημοκρατικών κατηγόρησε τον ολιγαρχικό Κίμωνα για την εμπλοκή των Αθηναίων στον τρίτο Μεσσηνιακό Πόλεμο (464 π.Χ.), ως φίλο των Σπαρτιατών και εχθρό του λαού. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοριστεί ο Κίμωνας από την Αθήνα, και να επικρατήσουν οι δημοκρατικοί. Μετά από δύο χρόνια ο Εφιάλτης δολοφονήθηκε κι έτσι ο Περικλής έγινε ο νέος ηγέτης των δημοκρατικών. Πολύ γρήγορα έγινε δημοφιλής και από το 443 ως το 429 π.Χ. εκλέγονταν συνεχώς στο αξίωμα του στρατηγού.
Πέθανε το 429 π.Χ. θύμα κι αυτός του φοβερού λοιμού που έπληξε την Αθήνα.

Ο Περικλής ονομάζεται και δημιουργός του Χρυσού Αιώνα της Αθήνας που είναι γνωστός και ως Χρυσός Αιώνας του Περικλέους. Πολλοί το χαρακτηρίζουν ιδιοφυΐα.
Όταν ανέλαβε την ηγεσία της πόλης ασχολήθηκε κατ’ αρχήν με την εσωτερική πολιτική και πρότεινε μέτρα που θα ενίσχυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα. Αφαίρεσε ένα μέρος του εξουσίας του Αρείου Πάγου, που θεωρούνταν όργανο των ολιγαρχικών και μετέφερε τις δικαιοδοσίες του στην Εκκλησία του Δήμου και στο δικαστήριο της Ηλιαίας.
Με κλήρο γινόταν και η επιλογή των αρχόντων, ώστε να έχουν πιθανότητα επιτυχίας όλοι οι πολίτες και όχι μόνο οι πλουσιότεροι και οι έχοντες τη μεγαλύτερη επιρροή.
Για να ενισχύσει τη συμμετοχή στα Κοινά και των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων καθιέρωσε το θεσμό της «μισθοφορίας». Παραχώρησε δηλαδή μισθό στους δημόσιους άνδρες, όπως και στα μέλη των δικαστηρίων.
Με τις κινήσεις του αυτές ο Περικλής έδωσε πραγματικά μεγάλη δύναμη στους Αθηναίους πολίτες και έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας. Αυτό που ουσιαστικά πέτυχε είναι να ασχολούνται με τα Κοινά οι πραγματικά ικανοί πολίτες και όχι οι επίδοξοι λαοπλάνοι. Ο Περικλής ήταν έντιμος, μεθοδικός, δεν κολάκευε τα πλήθη και γνώριζε με ποιον τρόπο να ελέγξει τη δύναμη των Αθηναίων πολιτών προς το κοινό όφελος. Αυτή την ικανότητα δεν είχαν οι διάδοχοί του και πολλοί από αυτούς εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη της Εκκλησίας του Δήμου με αποτέλεσμα το πολίτευμα να είναι κατ’ επίφαση δημοκρατικό.
Σπουδαία ήταν και η κοινωνική πολιτική του Περικλή. Ως ηγέτης της Αθήνας προσπάθησε να βοηθήσει τους Αθηναίους που βρισκόταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Για το σκοπό αυτό επενέβη στο δημόσιο ταμείο της πόλης και τα χρήματα που περίσσευαν τα μοίρασε στις φτωχές οικογένειες.
Γνωστός είναι και ο νόμος του «Θεωρικά». Μέσω αυτού οι φτωχοί Αθηναίοι πολίτες είχαν το δικαίωμα να μπαίνουν δωρεάν στα θέατρα και να παρακολουθούν τις θεατρικές παραστάσεις. Η κίνησή του αυτή δείχνει την πίστη του στην τέχνη ως πραγματική ψυχαγωγία, δηλαδή αγωγή της ψυχής. Ως στοιχείο απαραίτητο για την εκπαίδευση και διαμόρφωση ολοκληρωμένων ανθρώπων, οι οποίοι να μπορούν να αντιλαμβάνονται την ομορφιά, που εξευγενίζει και προκαλεί την έκφραση των υψηλότερων συναισθημάτων.
Στις μεγάλες γιορτές της Αθήνας, όπως είναι τα Παναθήναια ή τα Διονύσια μοιράζονταν στους φτωχούς χρηματικά ποσά ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και αυτοί στη γιορτή της πόλης.
Επίσης, εκμεταλλευόμενος την επιρροή της Αθήνας στις πόλεις της συμμαχίας της, αποφάσισε να μοιράσει στους ακτήμονες γη στα νησιά και στη Θράκη, αποκαθιστώντας τους. Γι’ αυτό λέγεται πως στην εποχή του Περικλή οι φτωχοί Αθηναίοι ήταν ελάχιστοι.
Στην εξωτερική του πολιτική ήταν αυστηρός. Τιμώρησε τις πόλεις που θέλησαν να εγκαταλείψουν την Αθηναϊκή Συμμαχία (Εύβοια – Σάμος), όπως κι εκείνες που ήταν εχθρικά προσκείμενες στην Αθήνα (παράλια Πελοποννήσου – Θράκη). Επίσης, εκστράτευσε εναντίον των βαρβάρων της περιοχής του Πόντου. Όσον αφορά στην άμυνα της πόλης ο Περικλής ολοκλήρωσε τα τείχη της Αθήνας και του Πειραιά.
Ο αιώνιος αντίπαλος των Αθηναίων, οι Σπαρτιάτες, βλέποντας τη δύναμη και την επιρροή της Αθήνας συνεχώς να αυξάνεται, εκστράτευσαν εναντίον τους το 457 π.Χ. Η μάχη έγινε στην Τανάγρα και παρά τις μεγάλες απώλειες, και από τις δύο πλευρές, οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να νικήσουν. Η νίκη τους αυτή, όμως, δε διήρκεσε παρά μερικούς μήνες. Σε μια νέα μάχη που έγινε μεταξύ των δύο πόλεων οι Σπαρτιάτες έπαθαν πραγματική πανωλεθρία. Ο Περικλής εκμεταλλευόμενος αυτή του τη νίκη κατέκτησε την Αίγινα και νίκησε λίγο αργότερα και τους Μεγαρείς. Στη συνέχεια πρότεινε στους Σπαρτιάτες μια συνθήκη ειρήνης, διάρκειας 30 ετών κι εκείνοι την αποδέχτηκαν.
Οι επιτυχίες του Περικλή εντός και εκτός των τειχών, του εξασφάλισαν τη συνεχόμενη επανεκλογή του στην ηγεσία της πόλης. Έτσι, κατάφερε να μεταμορφώσει την Αθήνα με καλλιτεχνικά έργα τέτοια που ακόμη και σήμερα είναι γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτό που ήθελε ήταν να ανοικοδομήσει τους ναούς και τα ιερά που είχαν καταστραφεί από τους Πέρσες και κυρίως τον Παρθενώνα. Τη διεύθυνση για την κατασκευή των καλλιτεχνημάτων ανέθεσε στο Φειδία, υπό την επίβλεψη του οποίου χτίστηκε ο Παρθενώνας πάνω σε σχέδια του Ικτίνου και του Καλλικράτη, ενώ τα Προπύλαια της Ακρόπολής ήταν εργασία του Μνησικλή. Το πιο εντυπωσιακό άγαλμα του Παρθενώνα ήταν το χρυσελεφάντινο της Αθηνάς στον Παρθενώνα, έργο του Φειδία και το χάλκινο της προμάχου Αθηνάς μεταξύ των Προπυλαίων και του Παρθενώνα, που είχε τόσο μεγάλο ύψος ώστε λέγεται πως η αιχμή του δόρατος και το λοφίο του κράνους ήταν ορατά από το Σούνιο.
Έτσι η Αθήνα έγινε η πόλη του πνεύματος και της τέχνης. Πολλοί φιλόσοφοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας θέλησαν να πάνε στην Αθήνα και να διδάξουν εκεί. Ρήτορες γοήτευαν το κοινό τους και αρχιτέκτονες κατασκεύαζαν θαυμάσια κτίρια. Καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφοι δημιούργησαν εργαστήρια. Συγγραφείς και ποιητές, του μεγέθους του Σοφοκλή και του Ευριπίδη έγραφαν τραγωδίες, καθώς το θέατρο ήταν η αγαπημένη ψυχαγωγία όλων.
Όσον αφορά στην τέχνη, λέγεται πως μεγάλη ήταν η συνεισφορά και της γυναίκας του Περικλή της Ασπασίας από τη Μίλητο η οποία εκτός της εξαίρετης ομορφιάς της διέθετε ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και μια βαθιά καλλιτεχνική κατάρτιση.
Το τέλος του Χρυσού Αιώνα του Περικλή σήμανε ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Την άνοιξη του 431 π.Χ. ο Αρχίδαμος, βασιλιάς της Σπάρτης έφτασε στην Αττική με μεγάλο στράτευμα, στο οποίο συμμετείχαν και συμμαχικές πόλεις. Το στράτευμα αυτό ουσιαστικά κατέστρεψε την Αττική, καθώς έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν τόλμησε, όμως, να πλησιάσει την Αθήνα.
Ο Περικλής θεώρησε σωστό να μη δώσει μάχη με τους Σπαρτιάτες στη στεριά, καθώς ο στρατός τους ήταν καλύτερος αλλά να χτυπήσει τη Σπάρτη και τις σύμμαχες μ’ αυτήν πόλεις με το ναυτικό. Ο πόλεμος σιγά – σιγά γενικεύτηκε κι έγινε πανελλήνιος.
Ένα χρόνο μετά την κήρυξη του πολέμου έφτασαν στην Αθήνα τα οστά των πρώτων νεκρών. Τρεις μέρες διήρκεσε το προσκύνημα από τους Αθηναίους και την ημέρα της ταφής τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ίδιος ο Περικλής. Ο λόγος αυτός διασώθηκε από το Θουκυδίδη και είναι γνωστός ως «Περικλέους Επιτάφιος». Ένα πραγματικό μνημείο όσον αφορά στην τέχνη του λόγου.
Κι ενώ τα τείχη της πόλης ήταν απόρθητα και οι Σπαρτιάτες δεν τόλμησαν να εισβάλλουν, χτύπησε την Αθήνα ο λοιμός, καθώς είχαν συνωστισθεί μέσα στα τείχη όλοι οι κάτοικοι της Αττικής. Ο θάνατος άρχισε να απλώνεται παντού. Ο ίδιος ο Περικλής έχασε την αδελφή του και τα δυο του παιδιά. Ιδιαίτερα ο θάνατος του γιου του Πάραλου τον συγκλόνισε.
Οι Αθηναίοι αντιμετωπίζοντας το μακροχρόνιο πόλεμο και κυρίως τη φρίκη του λοιμού έριξαν τις ευθύνες στο Περικλή για τη σύγκρουση με τη Σπάρτη και για τις δοκιμασίες που αντιμετώπιζε η πόλη τους. Ο Περικλής εξουθενωμένος από τους θανάτους στην οικογένειά του και άρρωστος ο ίδιος για αρκετό καιρό, εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να πείσει τους δικαστές, πως η Σπάρτη ήταν εκείνη που ξεκίνησε τον πόλεμο. Το δικαστήριο τελικά τον αθώωσε, αλλά οι Αθηναίοι δεν τον εμπιστεύονταν πια και έτσι μετά από τριάντα χρόνια δεν τον εξέλεξαν Στρατηγό.
Όταν σταδιακά η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται οι Αθηναίοι εξέλεξαν εκ νέου τον Περικλή Στρατηγό και για να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους έδωσαν στο γιο του, από την Ασπασία, πολιτικά δικαιώματα (για να έχει κάποιος πολιτικά δικαιώματα και να ονομάζεται Αθηναίος Πολίτης έπρεπε και οι δύο γονείς του να κατάγονται από την Αθήνα).
Ο Περικλής, όμως, σοβαρά άρρωστος, εξαιτίας της επιδημίας και ψυχικά ταλαιπωρημένος, εξαιτίας όσων είχε περάσει τα τελευταία χρόνια δεν άντεξε και πέθανε. Μαζί του πέθανε και ο Χρυσός Αιώνας της Αθήνας και ξεκίνησε η παρακμή της πόλης.

*Οι πληροφορίες είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο του πολιτιστικού φιλοσοφικού οργανισμού: Η νέα Ακρόπολη.

Έρωτας εναντίον λογικής!...

"'Ο έρως και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο."
                                                                                                                                ΑΒΒΑΣ ΠΡΕΒΩ

Ο έρωτας και η λογική δεν συναντιούνται ποτέ μεταξύ τους. Μισούνται μεταξύ τους. Το ένα συναίσθημα προσπαθεί να εξαφανίσει το άλλο. Η χαρά του ενός είναι θλίψη του άλλου. Η μάχη είναι  αδυσώπητη και αέναη. Κι ο άνθρωπος έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να διαλέγει στρατόπεδο με ποιό από τα δύο θα ταχθεί, γιατί ποτέ δεν μπορεί να ξέρει τί θα του συμβεί όταν έρθει αντιμέτωπος με τον έρωτα. Αλλά κι εγώ ακόμα, με την όποια γενναιότητα διαθέτω, αδυνατώ να διακινδυνεύσω και αφήνομαι θαρραλέα στη μοίρα μου να αποφασίσει για την τύχη μου...

Ο Αββάς Πρεβώ στις 25 Νοεμβρίου του 1763 και ενώ έκανε έναν περίπατο στο δάσος του Σαντιγύ, προσβλήθηκε από αποπληξία και πέθανε, σε ηλικία 66 ετών. Επειδή ο θάνατος ήταν αιφνίδιος, διατάχθηκε νεκροψία. Αλλά τη στιγμή που ο χειρουργός βύθιζε το νυστέρι στο σώμα του νεκρού, εκείνος άφησε μια δυνατή κραυγή και μαζί οριστικά, την τελευταία του πνοή!
Ένας θάνατος παράξενος, σκανδαλώδης και απόλυτα ταιριαστός με την επίσης σκανδαλώδη και περιπετειώδη ζωή του Αντουάν Φρανσουά Πρεβώ ντ` Εξίλ, γνωστού ως Αββά Πρεβώ (1697-1763). Ιερωμένος και στρατιωτικός εναλλάξ, εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού, μεταφραστής, αυτοεξόριστος επί σειρά ετών σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες κατά το διάστημα 1728-1746.

Έργα του: το πολύτομο Αναμνήσεις και περιπέτειες ενός επιφανούς ανδρός που αποσύρθηκε από τα εγκόσμια (1728-1731), οι Αναμνήσεις ενός έντιμου ανθρώπου (1745), τα μυθιστορήματα Μανόν Λεσκώ (το αριστούργημά του, 1731), Ο Άγγλος φιλόσοφος, Ο πρωτοπρεσβύτερος του Κίλλεριν, ένα δίτομο λεξικό των δύσκολων γαλλικών λέξεων και μια Γενική ιστορία των ταξιδιών.

Περί παιδείας ανθρώπων...

"Η παιδεία μοιάζει με ολόχρυσο στεφάνι. Γιατί και αξία έχει και ομορφαίνει αυτόν που την έχει κατακτήσει".
                                                                                                                                        ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ


Από ανέκαθεν με τράβαγε στον άλλον η λάμψη της παιδείας που τυχόν διέθετε. ΄Ηταν σημαντικό για μένα να διακρίνω μια σοφία στον συνομιλητή μου. Όσο και να έβλεπα διαφορές χαρακτήρα, ιδιοσυγκρασίας και στόχων στη ζωή, η ύπαρξη συγκρότησης πνεύματος σε μια συζήτηση ήταν πολύ σημαντική. Κι αυτό γιατί πέρα από πιθανές διαφωνίες αλλά και εντάσεις σε ατέρμονες συζητήσεις με κάποιους ανθρώπους τέτοιας κατηγορίας, αυτό που μου έμενε στο τέλος ήταν ένα ευεργετικό συναίσθημα ότι δεν έχασα τον χρόνο μου. Απεναντίας πίστευα ότι μέσα από τέτοιες αντιπαραθέσεις λόγων, άσχετα που πολλές φορές κατέληγαν και σε "συγκρούσεις", είχα κέρδισει τη γνώση.
 Έτσι είμαι και τώρα. Δεν είναι ότι αισθάνομαι ότι είμαι εγώ ο σοφός, απλά δεν θέλω να νοιώθω ότι είμαι γελοίος. Όλα χρειάζονται στη ζωή, και η "αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" και ο χαβαλές και η ανεμελιά. Καλά τα "ρετιρέ" αλλά και τα υπόγεια έχουν τη "θέα" τους. Aρκεί όλα αυτά να μην γίνονται τρόπος ζωής.
 Έχω βγει έξω κατά καιρούς με παλιούς φίλους και συμμαθητές πράγμα που από μόνο του είναι συγκινητικά νοσταλγικό για την αλλοτινή νιότη που έχει χαθεί. Όμως ταυτόχρονα αποτελεί μια πικρή εμπειρία όταν διαπιστώνεις πως αυτοί οι παλιοί και αγαπημένοι παλιόφιλοι είναι γαντζωμένοι από ανασφάλεια στο χθες και αγνοούν το σήμερα. Ο χρόνος μοιάζει για αυτούς να έχει παγώσει. Οι καλύτερες μέρες της ζωής τους είναι αυτές που συνέβησαν στο παρελθόν τους πριν 20 ή 30 χρόνια, ενώ το παρόν τους είναι το τρίπτυχο: δουλειά-σπίτι-τηλεόραση με ξέδωμα ταβέρνα το σαββατόβραδο και γήπεδο από την συνδρομητική τηλεόραση την Κυριακή. Μέχρι εκεί.
Ευτυχώς δεν ανήκω στην παραπάνω κατηγορία παρέας αλλά σε μια άλλη που ανησυχεί, προβληματίζεται, κυκλοφορεί έξω, αγαπά όλες τις τέχνες, συζητά για τα βιβλία, παρακολουθεί ότι καινούριο συμβαίνει στην πόλη, γελάει πολύ, κλαίει χωρίς ντροπή, ερωτεύεται, ζηλεύει, μισεί, τσακώνεται, φωνάζει, σωπαίνει, ζει.
Ναι ζει, γιατί ξέρει ότι αυτό συμβαίνει στη ζωή, μονάχα μια φορά...


Ο Πυθαγόρας είναι μια από τις πιο μυστήριες φυσιογνωμίες της αρχαίας Ελλάδας. Μην έχοντας αφήσει το παραμικρό γραπτό κείμενο, η διδασκαλία του διασώθηκε και διαδόθηκε από τα γραπτά των μαθητών του. Όπως ακριβώς δηλαδή έγινε και με το Χριστό. Θεωρείται από τους πιο σοφούς ανθρώπους της αρχαιότητας και οι θεωρίες του βρίσκουν πολλές εφαρμογές ακόμα και σήμερα.
Γεννήθηκε το 580 π.Χ. στη Σάμο και πέθανε το 490 π.Χ. στο Μεταπόντιον της Κάτω Ιταλίας. Μεγάλωσε στη Σάμο και είχε πιθανότατα δάσκαλο τον Αναξίμανδρο. Θα ταξιδέψει αναζητώντας τη σοφία στην Περσία, στην Κρήτη και στην Αίγυπτο, όπου και θα παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στα σαράντα του χρόνια επιστρέφει στη Σάμο και βρίσκει την πατρίδα του υπό την κατοχή του τυράννου Πολυκράτη και φεύγει πάλι, για την Ιταλία αυτή τη φορά. Στην Κροτόνα, ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας, ιδρύει μια σχολή που δε θα αργήσει να πάρει μεγάλη φήμη, συγκεντρώνοντας πλήθος μαθητών που συσπειρώνονται γύρω από το Δάσκαλο. Σχηματίζουν μια αδελφότητα μέσα στην οποία βασιλεύουν συγκεκριμένοι κανονισμοί αλλά και ταμπού σχετικά με την ένδυση, τη διατροφή και τις κοινωνικές συναναστροφές. Το να γίνεις μέλος της σχολής δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει πρώτ' απ' όλα να μπορείς να "κρατάς κλειστό το στόμα σου". Έπειτα, να ακούς επί πέντε ολόκληρα χρόνια το δάσκαλο Πυθαγόρα να διδάσκει, χωρίς να τον βλέπεις. Στη συνέχεια να ακούς συμπεράσματα χωρίς αποδείξεις, και στο τέλος να μαθαίνεις και τις αποδείξεις. Και όλα αυτά προφορικά. Ο σκοπός της σχολής αφορά πρώτ' απ' όλα στη θρησκεία και στον εσωτερισμό και έπειτα στην πολιτική.
Με την πολιτική του θεωρία, ευνοϊκή ως προς τις έννοιες της τάξης και της ιεραρχίας, θα κερδίσει το ενδιαφέρον και την υποστήριξη των ντόπιων αριστοκρατών, όχι όμως και των δημοκρατικών, η αντίθεση των οποίων θα τον υποχρεώσει να εγκαταλείψει την Κροτόνα. Οι δημοκρατικές επαναστάσεις θα οδηγήσουν στην καταστροφή της "αίρεσης", κυνηγώντας τους τελευταίους μαθητές που είχαν απομείνει, στον Τάραντα της Σικελίας. Ο ίδιος ο Πυθαγόρας, θα πεθάνει κατά τη διάρκεια του εμπρησμού της σχολής του. ΟΙ Πυθαγόριοι πιστεύουν στην κυριαρχία των αριθμών πάνω σε οτιδήποτε βρίσκεται στο Σύμπαν. Κάθε πράγμα εκφράζεται με αριθμούς. Από αυτό και μόνο το δόγμα απορρέουν σχεδόν όλες οι μαθηματικές σχέσεις που ερευνήθηκαν από τη σχολή του Πυθαγόρα. Οι μελέτες αφορούν στους γνωστούς έως τότε αριθμούς, δηλαδή τους θετικούς, ακέραιους, δυνάμεις στο τετράγωνο και τα κλάσματα.
Στο χώρο της γεωμετρίας, η πιο φημισμένη "ανακάλυψη" είναι αυτή που καθορίζει ότι το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο άλλων πλευρών.
Στον τομέα της αστρονομίας, οι Πυθαγόριοι είναι οι πρώτοι που θα μιλήσουν για τη σφαιρικότητα της Γης καθώς και γι άλλους πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από μια κεντρική εστία φωτιάς.
Όμως, τι απ' όλα ήταν ο Πυθαγόρας; Πνευματικός δάσκαλος, επιστήμονας ή φιλόσοφος; Απ' ότι φαίνεται, και οι τρεις αυτές ιδιότητες βρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία μέσα του. Πολλά έχουν λεχθεί για τη ζωή του, ακόμα και για το θάνατό του. Γνωρίζουμε σήμερα ότι ακολουθούσε πλήθος ορφικών θεωριών σχετικά με τη μετεμψύχωση, σχετικά με την αθανασία της ψυχής, καθώς και με την ανάγκη αλλά και την υποχρέωση του ανθρώπου ν' ακολουθήσει, για το καλό της ψυχής του, ένα βίο ασκητικό. Λέγεται ότι ο μεγάλος δάσκαλος είχε λάβει το θείο δώρο να θυμάται τις προηγούμενες ζωές του, προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς ανθρώπους. Μόνο ο σοφός μπορεί να είναι αποδέκτης αυτού του χαρίσματος, αυτής της ανώτατης ικανότητας να "επιθεωρήσεις" από μόνος σου τον εαυτό σου και να εξαλείψεις τα σφάλματά σου ξαναζώντας τα νοητικά. Ο Πυθαγόρας είχε επίσης ένα εξαιρετικό χάρισμα να μαγεύει τον κόσμο, σε τέτοιο βαθμό που πολλοί τον θεωρούσαν θεό και γι' αυτό τον αποκαλούσαν συχνά και υπερβόριο Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας ήταν άλλωστε και ο πιο λατρευμένος θεός των πυθαγορίων.
Η μουσική (της οποίας αντιπροσωπευτικός θεός ήταν ο Απόλλωνας), θεωρούταν η ψυχή της σχολής τους. Σχετικά με το θάνατό του υπάρχουν πάλι πολλές ιστορίες. Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων, πολλοί από τους μαθητές του βρήκαν το θάνατο, πολλοί απ' αυτούς κάηκαν ζωντανοί, κάποιοι άλλοι δολοφονήθηκαν επί τόπου. Δεν είναι όμως σίγουρο αν ο Πυθαγόρας σκοτώθηκε επίσης από τους εχθρούς του, ή πέθανε με τη θέλησή του, αφήνοντας νηστικό τον εαυτό του, λόγω της απελπισίας και της αγανάκτησής του.
Ο Πυθαγόρας έζησε την ίδια εποχή με τον Lao-Tse της Κίνας, τον Βούδα των Ινδιών και τον Ζωροάστρη της Περσίας. Θα μάθουμε άραγε ποτέ τι ήταν εκείνο που θέλησε τον ταυτόχρονο ερχομό αυτών των μεγάλων φυσιογνωμιών στη γη;

oi πληροφορίες είναι από το περιοδικό focus

Ο Ζάρκο Πετάν και οι "αφορισμοί" του

"Οι λαοί φταίνε πάντα για τα λάθη των πολιτικών τους".

O Zarcο Petan (γεν. 27 Μαρτίου, 1929) είναι σλοβένος συγγραφέας, δοκιμιογράφος, σεναριογράφος, θεατρικός και σκηνοθέτης. Είναι πιο διάσημος ως συγγραφέας των "αφορισμών". Προέρχεται από μια σχετικά πλούσια αστική οικογένεια της μεσαίας τάξης στη Λιουμπλιάνα. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας όπου ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης. Το 1940, η οικογένεια μετακόμισε στο Μάριμπορ στη Σλοβενία, όπου της ανήκει ένα καφέ. Το 1941 κινήθηκαν προς Τεργέστη για να ξεφύγουν από τα ναζιστικά στρατεύματα. Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψαν στο Μάριμπορ. Σύντομα τέθηκε σε σύγκρουση με το νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Το 1949 ενώ υπηρετούσε στο Λαϊκό Στρατό Γιουγκοσλαβίας , είχε κατηγορηθεί για προπαγάνδα του εχθρού και καταδικάστηκε σε 9 χρόνια φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1951 και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα όπου σπούδασε οικονομία. Μετά την αποφοίτησή του, γράφτηκε στην Ακαδημία Θεάτρου, Ραδιόφωνου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στη Λιουμπλιάνα, όπου σπούδασε θεατρική σκηνοθεσία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, εργάστηκε μαζί με Jože Javoršek και Bojan Štih πάλι στη Λιουμπλιάνα, προσπαθώντας να εισαγάγει το θέατρο του παραλόγου σχετικά με Γιουγκοσλαβικής στάδια. Από τους ιδρυτές του εναλλακτικού θεάτρου, αμφισβήτησε τις πολιτιστικές πολιτικές του τιτοϊκού καθεστώτος που οδήγησαν τελικά, στην κατάργηση του θεάτρου το 1964. Μετά τη διάλυση της ενωμένης Γιουγκοσλαυίας, μεταξύ των ετών 1992 και 1994, διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της σλοβενικής Ραδιοτηλεόρασης. Ο Petan είναι ένα εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας.  Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 60 βιβλία στα σλοβενικά, και πολλά άλλα σε άλλες γλώσσες, ειδικά σε κροατικά. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα ξένες γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν "Οι αφορισμοί", "Ο εύθυμος δικτάτορας", "Πώς ο κόσμος έγινε χρωματιστός" και άλλα.

Μερικά ακόμη σοφά λόγια που έχει πει:

"Μην κρίνεις ποτέ τους πολιτικούς με βάση αυτό που θα κάνουν αύριο".
"Οι ιστορικοί δημιουργούν το παρελθόν. Οι ιδεολόγοι το μέλλον".
"Ο κριτικός είναι ένας ευνούχος στο χαρέμι της τέχνης".
"Είναι δύσκολο να γράψεις σάτιρα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να βάλεις το όνομά σου από κάτω".
"Όταν φυσάει ένας καινούριος άνεμος, τα άδεια κεφάλια είναι τα πρώτα που λυγίζουν".
"Στο θέατρο ο σκηνοθέτης είναι θεός. Δυστυχώς όμως οι ηθοποιοί είναι άθεοι".

Αυτό που ήθελα να τονίσω με αυτό εδώ το ποστ, είναι ότι όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε πως η αλήθεια και η ερμηνεία όλων όσων ζούμε σήμερα, βρίσκεται στα λόγια των συγγραφέων και όχι των πολιτικών.