Καντίνσκι: όταν η μουσική γίνεται ζωγραφιά!...

Η φύση που βλέπουμε όλοι γύρω μας διαθέτει έναν τεράστιο πλούτο από σχήματα, γραμμές και χρώματα. Ο ζωγράφος διαλέγει απλά να αναπαραστήσει στον καμβά ότι θεωρεί απαραίτητο. Αυτό λέγεται αφαίρεση. Λέγεται πως γύρω στο 1908 ο Βασίλι Καντίνσκι (1866-1944), μετέπειτα αποκαλούμενος "πατέρας της αφηρημένης τέχνης", μπαίνοντας μια μέρα στο εργαστήριο του, πρόσεξε έναν πίνακα που του φάνηκε καταπληκτικά όμορφος χωρίς όμως να θυμάται αν τον είχε ζωγραφίσει ο ίδιος. Η ομορφιά του οφειλόταν στα χρώματα και τα σχήματα. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι το "έργο" ήταν δικό του, απλά είχε πέσει και στεκόταν στο πλάι. Το γεγονός αυτό ήταν η αρχή για τον Ρώσσο  ζωγράφο προκειμένου να δημιουργήσει κάτι το νέο στην τέχνη. Έτσι το πρώτο του έργο έγινε το 1910 και μάλιστα με νερομπογιές.
Γεννημένος στην Μόσχα, σπούδασε αρχικά δικηγόρος και στην ηλικία των 30 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Έφυγε στο Μόναχο για να μάθει την νέα του τέχνη και άρχισε επίμονα να ζωγραφίζει "αφηρημένα" με έναν τρόπο που σήμερα προκαλεί άπειρους συνειρμούς και συναισθήματα ενώ πολλές φορές οι δημιουργίες του δείχνουν να συγγενεύουν πολύ με την μουσική κάτι άλλωστε που και ο ίδιος υποστήριζε. Η συναρπαστικότητα  των "ζωγραφιών" του ξεπηδούσε μέσα από την χαρά και την θλίψη, την περιπέτεια και το παιχνίδι του ανθρώπου. Προσσέγγιζε τα θέμα τα του με ρεαλισμό και φαντασία, μα προπάντων αυτοσχεδίαζε.
Ήταν και θεωρητικός γι αυτό εκτός από τις εκθέσεις του ασχολήθηκε πολύ και με την διδασκαλία της θεωρίας του αφού δίδαξε αλλά και έγραψε βιβλίο σχετικά πρώτα στη Ρωσσία και μετά στην Γερμανία. Το 1933 όμως, εγκαταστάθηκε στην Γαλλία όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του.
Σήμερα συμπληρώθηκαν 148 χρόνια από την γέννηση του.
Αγαπημένος!...

Μερικά αξέχαστα έργα του:

ΑΝΡΙ ΜΑΤΙΣ, ο ανατρεπτικός ζωγράφος που φώτισε τον καμβά με τα χρώματα της ανθρώπινης ψυχής!...

Ο Ανρί Ματίς (Μatisse, Henri Emile Benot), γεννήθηκε την τελευταία ημέρα του 1869 στην βορειο-ανατολική Γαλλία όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε νομικά, ένα αντικείμενο που τον έπληττε. Γι αυτό ενώ ξεκίνησε να δουλεύει σαν συμβολαιογράφος, παράλληλα έκανε μαθήματα σχεδίου. Σε αυτό το τελευταίο βρήκε παρηγοριά όταν καθηλώθηκε για ένα διάστημα από μια σοβαρή ασθένεια στο κρεβάτι. Μια παρηγοριά που μετατράπηκε σε χαρά όταν, η μητέρα του μετά την ανάρρωση του χάρισε ένα κουτί με χρώματα. Αυτό ήταν. Η τέχνη της ζωγραφικής είχε κερδίσει ένα άξιο εκπρόσωπο της.
Αφοσιώθηκε λοιπόν σε αυτό που αγάπησε σπουδάζοντας πρώτα στην ακαδημία Ζυλιάν και μετά στην σχολή καλών τεχνών. Είμαστε στα 1891. Εκεί ο δάσκαλος Γκουστάβ Μορώ τον ωθεί να αρχίσει να βγάζει το "ταλέντο " του. Ξεκινά μιμούμενος τον Σεζάν και τον Μονέ αλλά κατά βάση τον επηρεάζει κυρίως ο Βαν Γκονγκ, αλλά και ο Γκογιέν.
Φτάνοντας στα 1900 ήδη, τα έργα του χαρακτηρίζονται από την λατρεία του να αιχμαλωτίζει το φως. Αργότερα στα 1906 επιστρέφοντας από την Αλγερία φέρνει μαζί του διάφορα αντικείμενα. Είναι η περίοδος της ζωής του όπου μελετά και αποτυπώνει στην τέχνη του την αφρικάνικη πλαστική. Αλλά και λίγα χρόνια μετά αποτυπώνει στον καμβά το πόσο τον έχουν επηρεάσει το ταξίδι στην Μόσχα όπου μυείται στην βυζαντινή τεχνοτροπία, ή από την Ιαπωνική τέχνη της οποίας γίνεται λάτρης ή από το μεσογειακό τοπίο.
Πάντα ανοιχτός σε κάθε τι νέο, προχωρά με την τέχνη του πέρα από τον ιμπρεσιονισμό καθώς και τον νεο-ιμπρεσιονισμό, ενδιαφέρεται για το καινούριο ρεύμα που λέγεται "ντιβιζιονισμός" (όπου χρησιμοποιούνται μικρές κουκίδες), κάνοντας μια στροφή προς τα δυνατά χρώματα και τις αντιθέσεις. Γι αυτό και τα έργα που εκθέτει στο "φθινοπωρινό σαλόνι" του 1905 σοκάρουν τους κριτικούς που μαζί με τα έργα των Βλαμένκ και Ντερέν τα ονομάζουν "άγρια θηρία" (fauves). Έτσι γεννιέται το κίνημα του "φοβισμού". Οι εκφραστές αυτής της τάσης θα συγκρουστούν με κάθε κοινωνικό και καλλιτεχνικό κατεστημένο, έχοντας ο καθένας τις δικές τους προσωπικές πεποιθήσεις και ιδέες στην τέχνη τους. προσπαθώντας να απογειώσουν την ελευθερία του χρώματος περισσότερο και κόντρα σε ότι έχουν διδαχθεί από τους δασκάλους τους (Βαν Γκονγκ, Γκογιέν κλπ).
Στον "φοβισμό" με πρωτοπόρο τον Ματίς, ανατρέπονται πολλά. Ο πίνακας είναι πρώτα ζωγραφιά (υποκειμενικότητα) και μετά ότι αντικείμενο αποτυπώνει (αντικειμενικότητα). Στην ουσία είναι πυκνές πινελιές από χρώματα. Αντιλήψεις που έχουν επηρεαστεί από τις θεωρίες για την τάξη και την αταξία των πραγμάτων των Μπερξόν και Προυστ.
Ο Ανρί Ματίς υπήρξε πραγματικός επαναστάτης στην ιστορία της ζωγραφικής. Ανέτρεψε τη θεωρία για τα αντικείμενα αλλάζοντας τα φυσικά τους χρώματα. Θέλησε να μας φέρει σε επαφή με έναν άλλο κόσμο που εκείνος θεωρούσε πραγματικό. Έναν κόσμο που απείχε πολύ από τον ορατό.
Πέθανε το 1954.

Δείτε το ταλέντο του Ματίς:

                        Καρμελίνα Γυμνή


                                      Φυτό
                                                                 Οδαλίσκη                              


                             Σκεπτική                                                    Φυτά


            Γυάλα Με Χρυσόψαρα                                 Μωβ Ρόμπα


                    Όλες   Οι Φάσεις Του Μπλε Γυμνού


                               Φρουτιέρα                                                   Τοπίο



                  Χρωματικοί Συνδυασμοί Φύλλων


                                      Υπαίθριος Χορός


                      'Αποψη Τοπίου                                 Γυναίκα Με Αμφορέα


                                  Μαντήλι                               Γυμνό Με Πορτοκάλια


                                                                Οδαλίσκη Ι


                                          Ροζ Γυμνό


                                       Βάζο Με Ανεμώνες

                               Συνδυασμός Οπτασιών


                                           Νεκρή Φύση


              Παράθυρο Με Θέα Στο Λιμάνι


                          Μελέτη Μουσικής

                                     Μουσικός Διάλογος


                         Η Θάλασσα Της Πολυνησίας                    


                            Νεκρή Φύση Με Γεράνια


                                       Φυτό


                                        Οπτασία


                      Μαροκινό Τοπίο                                           Νεκρή Φύση

σημείωση: τα έργα είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο www.peri-grafis.com

Γιοχάνες Βερμέερ, ένας αριστοτέχνης ζωγράφος του φωτός σε σκούρο φόντο...

                                                      Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ο Γιοχάνες Βερμέερ (1632-1675), είναι ο σημαντικότερος Ολλανδός ζωγράφος μετά τον Ρέμπραντ. Ζωγράφιζε δύο πίνακες περίπου το χρόνο έχοντας ως θέματα προσωπογραφίες, ηθογραφίες και ρεαλιστικές σκηνές. Επέλεξε να ζωγραφίσει νεαρές γυναίκες ως πρωταγωνίστριες σε έργα όπου και κυριαρχεί η τάση της Ολλανδικής ηθογραφικής σχολής σύμφωνα με την οποία, καταδικάζονται η αμαρτία και τα ανθρώπινα πάθη με στόχο την προσήλωση σε μια ενάρετη ζωή. Ο ίδιος αν και οπαδός του Καλβίνου, ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό προκειμένου να παντρευτεί την Καταρίνα Μπόλνες με την οποία απόκτησε 14 παιδιά! Το αποτέλεσμα της δουλειάς του κυριαρχείται από αυστηρή σύνθεση και ιδιαίτερη χρησιμοποίηση του φωτός που τονίζει έντονες χρηματικές αντιθέσεις. Λέγεται δε πως ο Βερμέερ χρησιμοποίησε σκοτεινό θάλαμο. Μέχρι τις ημέρες μας διασώθηκαν 35 έργα του.
Αυτές τις ημέρες τελείωσε με καταπληκτική επιτυχία η έκθεση έργων του στη Ρώμη την οποία απόλαυσα. Εύχομαι να θαυμάσουμε και στην Ελλάδα αυτόν τον αριστοτέχνη καλλιτέχνη, εκπρόσωπο της χρυσής Ολλανδικής εποχής.

Για του λόγου το αληθές δείτε παρακάτω:

                                                            Η αλληγορία της πίστης

                                                        Η τέχνη της ζωγραφικής

                                                                        Η συναυλία

                                                         Η Νταϊάνα και οι σύντροφοι της

                                                                      Ο γεωγράφος

                                                           Το ποτήρι του κρασιού

                                                                      Ο κιθαρίστας

                                                                Η χωριατοπούλα

                                                                     Ο μαστρωπός