Παρίσι, στο εκπληκτικό μουσείο Ορσέ...λίγο πολύ τρελούτσικος!...

Μουσείο Ορσέ. ένα εκπληκτικό μουσείο στεγασμένο σε έναν πραγματικό υπέροχο κτίριο που αποτελούσε ως το 1973 μέσα από διάφορες ιστορικές φάσεις σιδηροδρομικό σταθμό. Διαμορφώθηκε στην σημερινή του μορφή το 1986 μετά από εργασίες 3 ετών, χρονιά που έγιναν και τα εγκαίνια ως εθνικό μουσείο της Γαλλίας.
Υπάρχουν 3 επίπεδα. Στο ισόγειο εκθέτονται στην μεν κεντρική αίθουσα κυρίως έργα γλυπτικής ενώ στις πλαϊνές έργα ζωγραφικής. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν εξώστες που δίνουν πρόσβαση σε εκθέματα. Στον τελευταίο όροφο ο οποίος απλώνεται κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα με την ομώνυμη αποβάθρα (guai d'Orsay). Από αυτό το επίπεδο ο επισκέπτης μπορεί μέσω εξώστη να δει το ποτάμι, το μουσείο του Λούβρου αλλά και την "βασιλική της ιερής καρδιάς", την εκκλησία που είναι κτισμένη στην κορυφή του λόφου της Μονμάρτης...

Κουφονήσια: Ανάσταση μέσα στον Αύγουστο...

Πάντα μου άρεσαν τα μικρά νησιά. Πάντα αγαπούσα τα νερά των Κυκλάδων. Φέτος μετά από λίγα χρόνια, επέστρεψα στην πρώτη μου αγάπη. Στο σύμπλεγμα των "Νότιων Σποράδων". Επί σειρά ετών είχα στη λίστα μου με τους τουριστικούς προορισμούς τα Κουφονήσια. Φέτος κατάφερα επί τέλους να πατήσω το πόδι μου κι εκεί. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πρώτα από όλα, αν και τα πάντα σχεδόν έχουν εμπορευματοποιηθεί, η φιλοξενία που βρήκα ήταν απρόσμενα πολύ ζεστή. Όπου κι αν πήγαινα συναντούσα μεγάλη μεγάλη εξυπηρέτηση, σαν να ήμουν από καιρό δικός τους άνθρωπος.
Το δωμάτιο που μου προσφέρθηκε ήταν πραγματικά υπέροχο. Παραδοσιακά φτιαγμένο με άπλετη θέα, λουσμένο στο φως των Κυκλάδων και συνάμα αφημένο όλες τις ώρες σχεδόν, στο βουητό του αέρα. Καθημερινά, τα "πρωϊνά" συμπληρώνονταν με κεράσματα από την ιδιοκτήτρια του ξενώνα. Ενώ τα καλέσματα του συζύγου της για καφέ και φαγητό, συνεχή.
Η χώρα είναι λιλιπούτεια, πράγμα που για μένα την κάνει πολύ συμπαθητική. Όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και εκεί, έχει επέλθει η οικοδομική λαίλαπα των νεοελλήνων. Όμως παρ όλα αυτά, το "παλιό" υπάρχει παντού ώστε να δίνει στην "πρωτεύουσα" των 450 μόνιμων κατοίκων παρακαλώ, έντονο χρώμα νησιώτικης γραφικότητας.
Στο νησί δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Υπάρχουν ποδήλατα για να νοικιάσεις και να ρολάρεις ξένοιαστα σε δρόμους που είναι εύκολοι με την μεγαλύτερη απόσταση να φτάνει στα τρία περίπου χιλιόμετρα. Τα βράδια όμως, ο ποδαρόδρομος έχει για συντροφιά τα αμέτρητα αστέρια του ουρανού.
Το φαγητό που ανακαλύπτεις στις ταβέρνες είναι πραγματικά πολύ καλό. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά μιας και αυτοί που έρχονται εδώ για διακοπές, οι περισσότεροι μοιάζουν να διαθέτουν στυλ και καλό γούστο, και σίγουρα όχι εξεζητημένο. Γενικά υπάρχει μια αύρα μιας "άλλης Μυκόνου" σε πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς.
Άφησα για το τέλος το καλύτερο. Τις παραλίες. Είναι πραγματικά πανέμορφες με νερά κρυστάλλινα και κρύα, σε χρώματα του γαλάζιου και του πράσινου, και με μια απίστευτα πεντακάθαρη ψιλή άμμο παντού! Εδώ αισθάνεσαι η ψυχή και το σώμα σου να ξαναγιεννιούνται από την επαφή με το νερό. Μια ανάνηψη πραγματική.
Μετά την παραμονή μου στο πάνω Κουφονήσι συνέχισα τις διακοπές μου αλλού αλλά αυτό που μου έμεινε από το φετινό καλοκαίρι ήταν αυτό το μικρό νησάκι.
Έζησα εκεί την Ανάσταση μου, Αύγουστο μήνα...

Ο μικρός θεός του Πηλίου...

Αύγουστος στο βουνό των Κενταύρων.

Θαυμάσιο το συναίσθημα να ξυπνάς και να παίρνεις το πρωινό σου μέσα στη δροσιά του απέραντου πράσινου που σε αγκαλιάζει. Έκπληξη για το σώμα σου να το βουτάς σε μια σειρά από υπέροχες παραλίες, κατεβαίνοντας κάποιες εκατοντάδες μέτρα υψόμετρο σε χρόνο δεκαπέντε λεπτών! Συναρπαστικές εμπειρίες να περπατάς τα απογεύματα, μέσα από μονοπάτια στα ατελείωτα δάση από δέντρα καρποφόρα και μη. Ερωτικές ατμόσφαιρες με βραδινό φαγητό στις λιλιπούτειες πηλιορείτικες πλατείες και εσύ να νιώθεις πρωταγωνιστής σε σκηνικό θεάτρου.

Ένας μικρός θεός σε ευλογημένο τόπο...

Η "ενέργεια" της Αρχαίας Επιδαύρου...

Ξυπνάς σε αγροτικό περιβάλλον. Ακούγονται κοκόρια, κότες, πρόβατα. Βγαίνεις στην μεγάλη βεράντα για να ανοίξει το μάτι σου. Από τα δεξιά βλέπεις το χωριό να απλώνεται κάτω από τη δασωμένη πλαγιά του βουνού ενώ φαίνονται κι αντένες από τα λογιών-λογιών πλεούμενα που προστατεύονται μέσα στο μεγάλο φυσικό λιμάνι. Αριστερά σου ξεπροβάλει η θάλασσα και στο βάθος "σκαρφαλώνει" φιδίσια ο δρόμος που καταλήγει στο Πόρτο Χέλι και τις Σπέτσες. Πηγαίνεις στην πίσω βεράντα. Μαγεία. Το φόντο της εικόνας μπροστά σου καταπράσινο. Σε πρώτο πλάνο ένα πανέμορφο άλογο πρώην ιπποδρομιακό, που συντηρεί ένας γείτονας, έτσι από ευχαρίστηση. Και πίσω από αυτό αποκαλύπτεται επιβλητικά το "Βασίλειο της Αρχαίας Επιδαύρου", ένας μεγάλος αρχαίος πολιτισμός που σήμερα αναδεικνύεται κυρίως από το υπέροχο αρχαίο θέατρο που ακουμπά στα σύνορα του σπιτιού σου! Οι κερκίδες που στέκουν απέναντι σου λειτουργούν στη καρδιά σου σαν πολύχρωμα αισιόδοξα σιρίτια. Και λίγες δεκάδες μέτρα πιο κάτω από το ησυχαστήριο σου, η παραλία να σε  περιμένει να σου δοθεί, σαν ιδιωτική λιμνοθάλασσα.
Υπέροχο το συναίσθημα που σε πλημμυρίζει. Το τοπίο μαλακώνει την ψυχή σου. Απίστευτη η ενέργεια που δέχεσαι από τον ιερό ετούτο χώρο...

Συμπληρώθηκαν εδώ, ήδη δύο χρόνια. Μου φαίνεται, θα ακολουθήσουν κι άλλα...

Αγκίστρι, ένα τοσοδούλι γαλαζοπράσινο πετραδάκι!...

Ενας μικρός παράδεισος απέναντι από την Αττική. Το περισσότερο πράσινο που συναντάς σε όλη την Ελλάδα. Το τυρκουάζ του νερού. Το λευκό της άμμου. Το μικρό μέγεθος που τόσο ταιριάζει με τα ανθρώπινα μέτρα. Όλο το νησί χωράει στην αγκαλιά σου. Η απόλυτη αίσθηση του μικρού, του ήσυχου, του ωραίου. Όλα αυτά είναι το Αγκίστρι...

Στην αγκαλιά της Επιδαύρου. Τόπος αλλού!...

Μύστης πλέον, περιπλανώμενος στα έργα των ανθρώπων και της φύσης της αρχαίας Επιδαύρου... 

Ταξίδι στην Μακεδονική γη...

 

Δεν είχαν μείνει και πολλές ώρες για την αλλαγή του χρόνου όταν ξεκίνησα με μια μικρή παρέα από το σπίτι μου με προορισμό ένα ξενοδοχείο κάπου στον νομό Πιερίας όπου μας περίμεναν φίλοι για την παραμονή Πρωτοχρονιάς αλλά και να εξερευνήσουμε όλοι μαζί κρυφές και φανερές ομορφιές της Μακεδονίας. Τα μεγάλα ξενοδοχεία ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά αυτό που προέκυψε στην περίπτωση μας ήταν ενδιαφέρον με πολύ καλά δωμάτια αλλά και  πολλές ανέσεις. Το δε φαγητό πράγματι ποιοτικό, προεξάρχοντος του Πρωτοχρονιάτικου μενού σε μια βραδυά πλαισιωμένη από ένα συμπαθητικό μουσικό πρόγραμμα.
Την άλλη ημέρα τραβήξαμε για Θεσσαλονίκη. Όσες φορές και να επισκεφθώ αυτή την πόλη, αισθάνομαι να με περικλείει η ίδια αύρα. Πρόκειται για αυτήν την ατμόσφαιρα που σου βγάζει αυτό το μέρος. Κάτι το πιο βόρειο, κάτι ο πιο υγρός καιρός, κάτι το πιο ευρωπαϊκό κλίμα, κάτι ο Θερμαϊκός, όλα αυτά και άλλα πολλά υποβάλλουν τον ταξιδιώτη και δη τον Αθηναίο, σε μια διαφορετική ευχάριστη αίσθηση. Το κλού της επίσκεψης μας ήταν ο καφές που ήπιαμε πάνω στην περιστρεφόμενη καφετέρια του πύργου του Ο.Τ.Ε. δίνοντας μας την ευκαιρία να δούμε από ψηλά την πρωτεύουσα της Βόρειας Ελλάδας από γωνία 360 μοιρών. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η πόλη των νερών η Έδεσσα, ήταν κάτι πολύ όμορφο για τα μάτια μας. Ένοιωθες οι καταρράκτες της να "ξεπλένουν" την ψυχή σου.
Κάτι τέτοιο όμως θα συμβεί σχεδόν πραγματικά, όταν την επόμενη ημέρα θα παραδώσουμε τα κορμιά μας γυμνά στα ζεστά θεραπευτικά νερά των λουτρών Πόζαρ. Ψυχική αγαλλίαση και σωματικό ξαλάφρωμα, αισθήσεις που δεν μπορείς να νοιώσεις αν δεν βυθιστείς ολόκληρος μέσα σε μια κλειστή τέτοια πισίνα τριών ατόμων! Αλλά τί σου είναι η Ελλάδα, όπου μία ώρα μετά μπορείς να αλλάζεις τελείως περιβάλλον και να βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα χιονοδρομικό κέντρο. Αναφέρομαι στα τρία-πέντε Πηγάδια όπου είχα την απίστευτη για μένα εμπειρία, να ίπταμαι πάνω σε ένα λιφτ επί μισή ώρα, σε ύψος έως και δεκάδες μέτρα πάνω από το χιονισμένο έδαφος φτάνοντας σε 2000 μέτρα υψόμετρο. Κι όλα αυτά έχοντας το πρόβλημα της υψοφοβίας μου!
Το Ελατοχώρι Πιερίας είναι αυτό που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας την άλλην ημέρα. Το χωριό δεν θα μπορέσουμε να το δούμε αφού η ορατότητα είναι ανύπαρκτη λόγω της πυχνής ομίχλης που έχει τυλίξει την περιοχή. Μαγικό το συναίσθημα που γίνεται ισχυρό όταν επισκεπτόμαστε το "ινδιάνικο χωριό". Ένας μοναδικός χώρος αποτελούμενος από ινδιάνικες σκηνές, ξύλινες κατασκευές, στάβλους με άλογα και άλλα διάφορα, όλα μαζί πραγματικό σκηνικό μιας άλλης εποχής. Ο ιδιοκτήτης της ιδιότυπης αυτής τοποθεσίας, ο επονομαζόμενος στα ινδιάνικα "Τζόσουα", μας περιποιείται προσωπικά. Οι μεζέδες του θεϊκής νοστιμιάς, το κρασί του και το τσίπουρο του αγνά, το σέρβις άψογο. Το γεύμα μας γίνεται μέσα σε έναν χώρο φτιαγμένο όλο από ξύλο και άχυρο -προστατευμένα όμως για την περίπτωση από νάυλον ένεκα της βροχής- και τόσο όμορφα ζεστό από μια ξυλόσομπα που έκαιγε ασταμάτητα "ταίζοντας" την από ένα τεράστιο σωρό με ξύλα που ήταν αραδιασμένα σε ένα μεγάλο κομμάτι της ιδιότυπης αυτής σκηνής.
Κάθε ημέρα του ταξιδιού μας είναι καλύτερη από την προηγούμενη πράγμα που επιβεβαιώνεται καθημερινά. Όπως και την ημέρα που θα ακολουθήσει για να πάμε εντελώς βόρεια με κατεύθυνση το φυλάκιο του Προμαχώνα στα σύνορα με την Βουλγαρία. Ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε πηγαίνει για τις Σέρρες και στην διαδρομή μας καθώς διασχίζουμε λόφους, το τοπίο για κάποια χιλιόμετρα ασπρίζει από το χιονάκι που πέφτει φένοντας μας και μια ανησυχία, αν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε την περιήγηση μας ομαλά. Ευτυχώς όμως περνώντας από τον κάμπο των Σερρών, οι φόβοι μας διαλύονται. Ο καιρός μαλακώνει χωρίς όμως να μας αφήσει η μουντάδα αιτία για να μην απολαύσουμε όσο θα μπορούσαμε τη θέα της λίμνης Κερκίνης με τα σπάνια πουλιά της, ενώ πριν η απόπειρα μας να δούμε από κοντά τα οχυρά Ρούπελ, θα αποτύχει αφού πήγαμε σε λάθος ώρα. Συνεχίζουμε την πορεία μας και λίγο μετά θα βρεθούμε σε ένα υπέροχο μέρος. Άνω Πορόια είναι το όνομα του. Εκεί μας περιμένει ένα τεράστιο δάσος από πλατάνια όπου η φύση έχει στήσει ένα κινηματογραφικό σκηνικό μιας και όλα τα δέντρα είναι πασπαλισμένα με χιόνι σαν από ζάχαρη άχνη με τέτοιο τρόπο που νομίζεις ότι αυτή η "ζωγραφιά" που βλέπουν τα μάτια σου είναι ψεύτικη. Εικόνες από κεντρική ευρώπη θαρρείς. Αλλά αργότερα αυτές οι εικόνες θα δώσουν τη θέση τους σε άλλες. Η αιτία θα είναι η προσέγγιση στο παραμυθένιο στην κυριολεξία, Νυμφαίο. Η έκπληξη που νοιώθεις καθώς φτάνεις με το αυτοκίνητο καθώς ξεπροβάλλει μετά την τελευταία στροφή, είναι απερίγραπτη. Εδώ αυτό που βλέπεις είναι πρωτόγνωρο. Δεν υπάρχει αλλού. Και τούτο γιατί η μοναδική σε όλη τη χώρα αρχιτεκτονική των αναπαλαιωμένων αρχοντικών του βλάχικου αυτού χωριού και ο τρόπος κατασκευής τους, σε μεταφέρει σε μιαν άλλη εποχή. Μου θυμίζει κάτι σαν βόρεια βαλκάνια, καμμία σχέση με ότι ελληνικό ξέρω μέχρι τώρα. Το ελαφρύ πέπλο χιονιού συνθέτει στον χώρο ένα αισθησιακό διάκοσμο πράγμα που σε κάνει να μη θέλεις να φύγεις από εδώ. Αφού θα ξεναγηθούμε στις εγκαταστάσεις του Αρκτούρου μη μπορώντας όμως να δούμε καλά λόγω του καιρού την "καφέ αρκούδα" της Πίνδου θα στρωθούμε μπροστά στο τζάκι ενός πολύ όμορφου μαγαζιού. Εκεί θα ρουφήξουμε τα τσιπουράκια μας τσιμπωλογόντας και τους σχετικούς μεζέδες. Όχι για πολύ όμως γιατί υπάρχει ο φόβος του πάγου έτσι και νυχτώσει, στην επιστροφή.
Τα βράδυα στο ξενοδοχείο είναι απολύτως "της παρέας",  με κύριο θέμα συζήτησης τα της εκδρομής μας. Υπάρχει τρομερό κέφι που εδηλώνεται με αλληλοπειράγματα και πολύ γέλιο. Είμαστε σαν μικρά παιδιά. Αλλά όπως και τα μικρά παιδιά αρνούνται να τελειώσουν το παιχνίδι τους όταν περνάνε καλά, έτσι κι εμείς αρνούμαστε να τελειώσουμε το ταξίδι μας. Την τελευταία ημέρα και ενώ έχουμε πάρει τον δρόμο για Αθήνα μέσω της εθνικής οδού, όντας έξω από τον Βόλο, κάποιος από την ομάδα ρίχνει την ιδέα για τσιπουράδικο στην Νεα Ιωνία του Βόλου. Οι υπόλοιποι δεν φέρνουμε καμμία αντίρρηση. Σε μία ώρα και μετά από ένα σχετικό ψάξιμο είμαστε όλοι άντρες και γυναίκες, μπροστά σε ένα τραπέζι συμμετέχοντας σε μια -συνοδεία εξαίσιων εδεσμάτων- τσιπουροπανήγυρη που μόνο οι Βολιώτες ξέρουν να σου οργανώνουν.

Άντε και του χρόνου, για όλους μας παιδιά!...

Διακοπές κυπαρισσένιες!...

Το αυτοκίνητο είχε ήδη διασχίσει όλο το άχαρο κομμάτι της διαδρομής, είχε περάσει μέσα από το όμορφο χωριό του Χάρακα κι εδώ και λίγα λεπτά ακροβολεί κυριολεκτικά πάνω από το χάος των γκρεμών που οδηγούν σχεδόν κατακόρυφα σε μια υπέροχη από ψηλά θάλασσα συνέχιζοντας μια φιδίσια πορεία πάνω σε ένα στενό δρόμο και μάλιστα περνώντας σε κάποια σημεία κάτω από σκαμένους τρομακτικούς βράχους για να μπορέσει να διαβεί τα στενά περάσματα. Η θέα από κάτω κόβει την ανάσα τόσο σε μένα που αποφεύγω να πολυκοιτάξω αυτήν την άγρια ομορφιά που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολύ γλυκιά σύντροφο μου με την οποία συνταξιδεύω.


Λίγα λεπτά μετά το Κυπαρίσσι απλώνεται από κάτω μας γεναιόδωρα. Ο στενός δρόμος μας οδηγεί μέσα από τον πρώτο και πιο μεγάλο από τους τρεις οικισμούς του: την Βρύση. Πρώτη εντύπωση πολύ θετική. Γραφικές καταστάσεις που συγκροτούνται από επιβλητικά ανακαινισμένα ως επί το πλείστον καπετανόσπιτα, λουλουδιασμένες αυλές, ευωδιαστό πράσινο, καθαρά σοκάκια. Περνάμε μια γέφυρα, μεσολαβούνε χωράφια όπου παντού υπάρχει η τυπική ελιά της λακωνικής γης και σε λίγο ξεπροβάλλουν στο δρόμο δεξιά κι αριστερά θαυμάσια διατηρημένα σπίτια ηλικίας 150 ετών το καθένα. Έχουμε μπει ήδη στον δεύτερο οικισμό: την Παραλία όπου και θα μείνουμε. Το αυτοκίνητο αγωνίζεται να χωρέσει μέσα από έναν δρόμο που σίγουρα δεν είχε κατασκευαστεί για τέτοια μέσα μεταφοράς, ενώ άλλα ΙΧ παρκαρισμένα ή κινούμενα του δυσκολεύουν τη ζωή. Αύγουστος γαρ. Συνεχίσουμε και προς τον τρίτο οικισμό που άλλωστε έχει σχεδόν ενωθεί με τον προηγούμενο: την Μητρόπολη. Όμορφα κι εδώ αλλά με πιο καινούρια σπίτια. Με κόπο βρίσκουμε ένα σημείο για να γυρίσουμε πίσω για το ξενοδοχείο. Πριν από αυτό επισκεπτόμαστε το λιλιπούτειο λιμανάκι. Τα σκάφη που έχουν δέσει ανοιχτά στον κόλπο του Κυπαρισσιού δεν είναι λίγα. Άλλωστε ο τόπος εδώ, είναι από παλιά καταφύγιο διασημοτήτων από τα αδιάκριτα βλέμματα. Ένα υπέροχα κομψό ξύλινο γιωτ είναι δεμένο κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου 20-25 λεπτά βάδην νότια του χωριού. Αργότερα θα με πληροφορήσουν για την τέως βασιλική οικογένεια της Ελλάδας που διακοπάρει επάνω σε αυτό.

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν μου θυμίζουν ξανά κάτι που είχα ξεχάσει: τί σημαίνουν πραγματικά διακοπές. Η μεγάλη παραλία όπου και νάσαι απλώνεται μπροστά σου. Κάθε πρωί που ξυπνώ το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να την επιθεωρήσω από το μπαλκόνι μου, πλένομαι αργά, κατόπιν ντύνομαι ελαφριά, συνήθως στα λευκά και ξεχύνομαι για την πιο απολαυστική ώρα της ημέρας. Φτάνω με τα πόδια τραβάω για το παραδοσιακό καφενεδάκι όπου και παίρνω το πρωϊνό μου διαβάζοντας κάποιο βιβλίο με μια χαρούμενη ανεμελιά που μόνο τέτοιες στιγμές της ζωής μπορούν να σου δώσουν. Μετά ακολουθεί πρωϊνή γνωριμία με το χωριό, τα πεντακάθαρα δρομάκια του, τα σπίτια με την κομψή λιτότητα που σε καλούν να ανακαλύψεις το εσωτερικό τους, τις ασβεστωμένες μάντρες, τις πολλές καλημέρες που ανταλάσσεις με τους ντόπιους. Όλα εδώ είναι ανθρώπινα και οικεία. Μου κάνει εντύπωση που παρ΄ ολο το χρήμα που έχει πέσει εδώ από τους Έλληνες μετανάστες -οι πιο πολλοί από Καναδά και ΗΠΑ- κυρίως στις ανακαινήσεις και αγορές σπιτιών ο νεοπλουτισμός που υποβόσκει στην περιοχή μένει κρυμμένος λόγω της αρμονίας του τοπίου. Άλλοτε οι περίπατοι είναι απογευματινοί φορώντας πότε αέρινα λινά και πότε πολύχρωμα βαμβακερά ρούχα, βαδίζοντας ανάλογα με την ενδυματολογική περίπτωση με άνετα χαμηλά παντοφλέ παπούτσια και πέδιλα που μας οδηγουν σε στράτες ανάμεσα από μεγάλα και μικρά σπίτια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Σε ένα από αυτά η μουσική του Αντρέα Μποτσέλι που ξεχύνεται στο χώρο μας μαγνητίζει και μας τραβά να το δούμε πιο κοντά. Ο θαυμασμός μας για την ομορφιά του απέριττου εξελίσσεται με ένα "συγχαρητήρια" στην ιδιοκτήτρια η οποία μας το ανταποδίδει με το να μας προσκαλέσει και να μας κεράσει γλυκό βανίλια γνωρίζοντας και τον σύζυγο της. Είναι και οι δυο αρχοντάθρωποι περίπου 70 εκείνος, 60 εκείνη πολύ σικ στους τρόπους και σίγουρα έχουν τον "τρόπο" τους. Αποχαιρετιόμαστε ευγενικά.

Η πεζοπορία κάθε μέρα συνεχίζεται κάτω από τον καυτό ήλιο της περιοχής αλλά πάνω σε εξαιρετικά φυσικά μονοπάτια που σε αποζημιώνουν με την ομορφιά τους. Κι όταν επιστρέφω στη βάση μου νοιώθω δαφνοστεφανωμένος νικητής για το αίσιον τέλος της κατάκοπης μου προσπάθειας τρέχοντας λίγα σκαλάκια κάτω από το κατάλυμμα μου για να παραλάβω το "έπαθλο" μου: μια βουτιά στην παγωμένη από τα υπόγεια νερά που χύνονται, θάλασσα. Η αγαλλίαση που νοιώθει το ιδρωμένο μου κορμί είναι μεθυστική. Μια αναβάπτιση συντελλείται εκτός μου κι εντός μου σε μια ακτή χωρίς νοικιαζόμενες ξαπλώστρες, ομπρέλλες, βρώμικες καντίνες και παρασυρμένους από την μόδα νέους και νέες να κανιβαλλίζουν μιμούμενοι Ψινάκηδες και Τζούλιες.

Το φαγητό δε είναι μια πολύ καλή εμπειρία. Είναι ευκαιρία να φας πραγματικά φρέσκο και φτηνό ψάρι. Το διάστημα που μένω εδώ τσακίζω ζουμερά χταπόδια, πεντανόστιμες σκορπίνες, θεϊκές ψαρόσουπες και μεγαλειώδεις αστακομακαρονάδες, πλαισιωμένα από δροσιστικές ντομάτοσαλάτες και απίστευτα χορταρικά. Μου συστήνουν μάλιστα ένα μαγαζί που κρασί και ψωμί είναι "ευλογημένα" και δεν το κουνάω από εκεί.



Η αίσθηση που μου έχει μείνει από την διαμονή μου στο Κυπαρίσσι -ιδεώδες τελικά μέρος για ζευγάρια αλλά και για οικογένειες- είναι ότι περνώντας λίγες μέρες από τη ζωή μου σε αυτό το πανέμορφο και ευτυχώς απομονωμένο κάπως χωριό, αισθάνεσαι να ξαναγίνεσαι άνθρωπος απλός που ψάχνεις την ποιότητα μέσα από τα απλά πράγματα. Και το καταφέρνεις. Τουλάχιστον εγώ για λίγο το κατάφερα...

Eλληνικό καλοκαίρι!...

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι πια στα καλύτερα του και αγκαλιάζει πλέον όλους τους Έλληνες "λούζοντας τους με την τρέλλα" που μόνο αυτοί σε ολόκληρη την υφήλιο, ξέρουν να απολαμβάνουν!... Καλή καλοκαιρινή "τρέλλα" σε όλους και καλά ταξίδια!...

http://www.youtube.com/watch?v=LPt2x6doSdI

Το ταξίδι μου από την Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ με τον "υπερσιβηρικό"!...

Ένα όνειρο ζωής σε μία συναρπαστική διαδρομή!...


Ενα μεγάλο ταξίδι γεμάτο ενδιαφέρουσες εικόνες είναι αυτό του Υπερσιβηρικού, ο οποίος αποτελεί τη μεγαλύτερη ενιαία σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο, καλύπτοντας μια απόσταση 9.288 χλμ.

Διανύοντας τη μυθιστορηματική διαδρομή του Υπερσιβηρικού -από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ- βιώνεις μια δυνατή εμπειρία από το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο. Η άφιξη στην «Ιθάκη», στις ακτές του Ειρηνικού ωκεανού, είναι ένα γεγονός συγκλονιστικό όσο και το ίδιο το ταξίδι, ο καβαφικός «πηγαιμός».


Η ιστορία του Υπερ­σιβηρικού

Η κατασκευή του ιστορικού σιδηρόδρομου ξεκίνησε το 1891, όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄αποφάσισε να ενώσει τη Ρωσία από το σημείο που βρίσκονται τα Ουράλια, με τις ακτές του Ειρηνικού. Η αλλαγή στον τρόπο μεταφοράς των πρώτων υλών του σιβηρικού υπεδάφους, η διακίνηση προϊόντων από και προς την αχανή κινέζικη αγορά και η γρήγορη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού, για την προάσπιση της ρωσικής Απω Ανατολής από τους Ιάπωνες, ήταν οι λόγοι που επέβαλαν τη σιδηροδρομική σύνδεση Ανατολής - Δύσης. Η κατασκευή του Υπερσιβηρικού ολοκληρώθηκε 25 χρόνια αργότερα (1916), ενώ από το 1908, δίπλα στην αρχική μονή γραμμή, κατασκευαζόταν και δεύτερη. Στην υλοποίηση του εξαιρετικά δύσκολου εγχειρήματος συνέβαλαν καθοριστικά αμέτρητοι εξόριστοι-κατάδικοι. Με την ολοκλήρωση του Υπερσιβηρικού μια νέα εποχή ανάπτυξης ξεκίνησε για τη Σιβηρία, βασισμένη κυρίως στις τεράστιες δυνατότητες εκμετάλλευσης του φυσικού της πλούτου. Παράλληλα, απλοί σταθμοί του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου εξελίχθηκαν σταδιακά σε αστικά βιομηχανικά κέντρα.


Μια διαδρομή σαν μυθιστόρημα

Ο Υπερσιβηρικός αποτελεί την κυκλοφοριακή και εμπορική ραχοκοκαλιά της Ρωσίας και στην καρδιά του χειμώνα είναι το μοναδικό μέσο συγκοινωνίας.

Με 396 σταθμούς από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ (ή 400 σταθμούς μέχρι τη Ναχότκα, πόλη-λιμάνι του Ειρηνικού ωκεανού, 140 χλμ. νοτιοανατολικά του Βλαδιβοστόκ), ενώνει τις σημαντικότερες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας, περνώντας από την Καζάν, την Εκατερίνμπουργκ, την Ομσκ, τη Νοβοσιμπρίρσκ, το Ιρκούτσκ, την Ουλάν Ουντέ, την Τσιτά και τη Χαμπάροφσκ.

http://www.google.ru/intl/ru/landing/transsib/en.html

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα!...

Πού θα πάτε για Πάσχα; Εγώ θα είμαι Ναύπλιο. Εσείς;

Τριήμερη φυγή!...

Γιάννινα, Παρασκευή ώρα 3 μετά τα μεσάνυχτα. Μόλις έχουμε φτάσει από Αθήνα για να εκμεταλευτούμε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας. Τα καινούρια μαγαζιά προς τη λίμνη, το ένα καλύτερο από το άλλο. Ο Παύλος μας περιμένει στο μεζεδοπωλείο του αρνούμενος να κλείσει αν δεν ανοίξει δυο μπουκάλια καλό Γαλλικό κρασί για να μας ευχαριστήσει. Το ρουφάμε με την ικανοποίηση της ξεγνοιασιάς του τριημέρου. Η συζήτηση μας αναπτύσεται για τα χρόνια της αθωότητας μας. Ο Παύλος έχει εγκαταλείψει την απρόσωπη νυχτερινή γοητεία του Πειραιά με τα μαγαζιά που είχε, για χάρη της ανθρώπινης ζωής της γενέτειρας του. Γύρω στις τέσσερις και μισή ένας θαμώνας ο Θανάσης, φεύγει για να ανοίξει το μαγαζί του, ώστε να μας ετοιμάσει να φάμε μια ομολογουμένως καταπληκτική γίδα! Πέντε και μισή το ξημέρωμα παίρνουμε το δρόμο για τα Ζαγοροχώρια με τελικό προορισμό το χωριό του φίλου μας, το Δίλοφο. Περίπου στις έξη το γαλακτερό ξεκίνημα της μέρας μας βρίσκει να προσπαθούμε να βάλουμε αλυσίδες καθ' ότι η λόγω του πάγου "ανάβαση" καθίσταται αδύνατη. Μετά από είκοσι λεπτά φθάνουμε στον προορισμό μας. Το χιόνι είναι γεναιόδωρο. Μπαίνουμε σπίτι, ένα σπίτι εκατόν πενήντα ετών και προσπαθούμε να το ζεστάνουμε ενώ τακτοποιούμε και τα πράγματα μας. Κάποια στιγμή ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε για κανα-δυο ώρες. Όταν σηκωνόμαστε, το κέφι είναι απίστευτο. Η μέρα κυλάει με ανέμελες συζητήσεις, γέλιο και απίστευτες ποσότητες τσίπουρου συνοδεία μεζέδων στα δύο στέκια του χωριού όπου μαζεύονται ντόπιοι και επισκέπτες.

Την επόμενη ημέρα φτιάχνουμε ένα πλουσιότατο πρωϊνό που το απολαμβάνουμε χαζεύοντας την απίστευτα διαρκή χιονόπτωση στο χωριό! Όλα πνίγονται στο χιόνι! Τί ευτυχία! Το μεσημέρι αποφασίζουμε να πάμε να φάμε στους Κήπους, ένα διπλανό χωριό σε ένα υπέροχα διακοσμημένο μαγαζί. Περνάμε καλά και το απόγευμα επιοστρέφουμε στη "βάση" μας. Μετά από μόλις δύο ώρες, ήδη το τσίπουρο ρέει άφθονο! Το βράδυ οι τσιπουρομεζέδες ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη!Ξενυχτάμε ευτυχισμένοι και κοιμόμαστε όλοι με μια υπέροχη ζαλάδα.

Την επαύριον ξημερώνει Καθαρή Δευτέρα. Το πλούσιο πρωϊνό που φτιάχνουμε στην ξυλόσομπα μας στανιάρει πρταγματικά. Το χιόνι πέφτει αδιάκοπα κάνοντας την ατμόσφαιρα παραμυθένια. Ξεχυνόμαστε στα υπέροχα καλντερίμια του Δίλοφου. Μαγεία! Παράδοξο είναι αλλά τελικά, η ζωή είναι ωραία. Τρώμε και ρουφάμε πρωτότυπα σαρακοστιανά. Σε λίγο ξεκινάει ο δρόμος του γυρισμού. Τα καλά διαρκούν λίγο αλλά αυτή είναι η ζωή...






.

Υπάρχει εκτός από την "γαλάζια" Ελλάδα και η "λευκή"...

Φαντάζει παραμυθένια όμορφη όντας χιονισμένη η κορυφή του Καϊμακτσαλάν, με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σχεδόν σκεπασμένο κι ολόλευκο, κάνοντας πλήρη αντίθεση στο πλάνο με τον καταγάλανο ουρανό και αποθανατισμένη πριν λίγα 24ωρα.

Tο όρος Bόρας ή Kαϊμάκτσαλαν(= λευκή κορυφή) είναι το τρίτο μεγαλύτερο βουνό της Eλλάδας (υψόμετρο 2.524 μ.). Yψώνεται κατά μήκος της ελληνο-γουγκοσλαβικής μεθορίου ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού του τμήματος ανήκει στο Nομό Πέλλας.

Tο όρος Bόρας δεν αποτελεί πόλο έλξης μόνο για τους φυσιολάτρες και τους ορειβάτες. Kάθε χρόνο χιλιάδες χιονοδρόμων επισκέπτονται τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Xιονοδρομικού Kέντρου του Bόρα ενώ η εθνική ομάδα και οι περισσότερες σχολές σκι ξεκινούν εκεί την προετοιμασία τους.

Tο Xιονοδρομικό Kέντρο Bόρα-Kαϊμάκτσαλαν απέχει 45 χιλιόμετρα από την πανέμορφη πόλη της Έδεσσας και αναπτύσσεται στην νοτιοανατολική πλευρά του όρους σε υψόμετρο από 2.050 έως 2.480 μέτρα.



Με την πρώτη ευκαιρία, επισκεφτείτε το.

Περπατώντας στο Παρίσι ερωτευμένος...

Η καινούρια χρονιά άρχισε καλά. Καταλύτης γι αυτό, το ταξίδι -γι άλλη μια φορά- στο Παρίσι. Εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά και αυτό από μόνο του αποτελεί ενδιαφέρον. Η πόλη σου "δίνεται" ολόκληρη όταν την περπατήσεις. Ξεχύνομαι λοιπόν ερωτοτροπόντας μαζί της επί ημέρες για να την "κατακτήσω". Από το πρωί έως το βράδυ τα βήματα μου γοργά και ελαφροπάτητα "κόβουν φέτες" ολόκληρη την πόλη. Δεν υπάρχουν και πολλές διακοπές στις κινήσεις μου παρά μόνο για κάποιον ανεφοδιασμό με καφέ ή κανένα ελαφρύ γεύμα. Πάντα προσηλωμένος στον στόχο της κατάκτησης και χωρίς να το καταλάβω, κάνω 13-14 χιλιόμετρα την ημέρα περπάτημα, έχοντας "στήριγμα" μου το μετρό που από κάποια στιγμή και μετά, το έχω μάθει απ έξω κι ανακατωτά. Η κάθε γωνιά, ο κάθε δρόμος, το κάθε κτίριο του Παρισιού είναι μια καινούρια σελίδα στο μεγάλο βιβλίο της ζωής σου, ένα άλλο "άνοιγμα" της ψυχής σου, μια γερή δόση τροφής στη σκέψη σου, μια εμπειρία που θα την κουβαλάς όσο μπορείς και αναπνέεις.
Στη νυχτερινή βόλτα στον Σηκουάνα με το "μπατώ-μους", όλη η Παριζιάνικη ιστορία περνάει μαγευτικά από πάνω μου. Ανακαλύπτοντας το Λούβρο εξωτερικά και κυρίως εσωτερικά, αισθάνομαι να μου υπογραμίζει την αξία του ανθρώπου. Το μουσείο του Ορσαί δοκιμάζει τα όρια της συγκίνησης μου με τα διάσημα και συνάμα εκπληκτικά έργα των ιμπρεσσιονιστών που διαθέτει και που υπεραγαπώ. Αφιερώνω δύο ώρες εκεί και δεν θέλω να φύγω. Η Παναγία των Παρισίων με κάνει να αισθανθώ ένα μεγάλο δέος για τα θεία και τα ανθρώπινα. Ο Πύργος του Άιφελ στην όψη του, μου προκαλεί τρόμο αλλά και ακατανίκητη αυτοπεποίθηση καθώς τον ανεβαίνω και κοιτάζω τον κόσμο από τόσο ψηλά. Τα Ηλύσσια Πεδία με την λεωφόρο τους και την Αψίδα του Θριάμβου, την ημέρα με τα μεγάλα και πολυτελή μαγαζιά τους μου πιστοποιούν το μεγαλείο μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης ενώ φωτισμένα την νύχτα μου απογειώνουν τις αισθήσεις με την αισθητική τους. Η συνοικία του Μαραί με την πλατεία των Βοσγίων, είναι για μένα μια αποκάλυψη ποιότητας με τις θαυμάσιες γκαλερί που διαθέτει. Η Μονμάρτη είναι ίσως το μέρος που θα ήθελα να ζω αν δεν ζούσα στην Αθήνα. Υπέροχα σοκάκια, κουκλίστικα μαγαζάκια, ζωντανά καφέ και μπαράκια, ρομαντικά μπιστρώ. Η τέχνη είναι απλόχερα παντού: στις βιτρίνες, στους δρόμους και τα κτίρια, στους πλανόδιους ζωγράφους, στον αέρα...Τα δε σκαλιά της είναι τα πιο ερωτικά σκαλιά που έχω δει στην ζωή μου. Το παζάρι του Μαρσέ έξω από το Παρίσι, είναι μια μικρή αντικο-πολιτεία που μου "περιγράφει" με τα χιλιάδες παλαιά αντικείμενα που βρίσκω, την παλιά Γαλλία.
Το Παρίσι δεν έχει μόνο ομορφιές, έχει και τα προβλήματα του. Οι αμέτρητοι κλοσάρ που βρίσκεις σε ολόκληρο το Παρίσι να κείνται κατάχαμα, δεν είναι και τόσο γραφικοί σαν θέαμα. Η φτώχεια η κοινωνική ανισότητα και η ανεργία αν προσέξεις, τις βλέπεις παντού. Η ίδια η πόλη όμως δεν φταίει γι αυτό. Οι αιτίες βρίσκονται αλλού που δεν είναι του παρόντος και δεν είμαι και ειδικός να τις αναλύσω.
Το Παρίσι όμως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, για μένα θα παραμένει πάντα το ίδιο. Μια ερωτεύσιμη πόλη που αφήνει τα θέλγητρα της να πλανιώνται στον αέρα για να μπορείς να τα νοιώσεις και να τα γευτείς. Κι όλα αυτά μέσα σε μια ελαφριά βροχερή ατμόσφαιρα "ντυμένη" με τρυφερές μουσικές ενός ακορντεόν που ακούγεται από κάποια γωνιά του δρόμου...

http://www.youtube.com/watch?v=JSck56p5mpQ&feature=related

Περιδιαβαίνοντας μέσα από τα ποτάμια τη Θρακική γη...

Απίστευτες οι εμπειρίες που έζησα. Κωπηλατώντας ένα καγιάκ γνώρισα τον Νέστο όπου ανακούφισα το κορμί μου μέσα στα διάφανα κρύα του νερά. Πάνω σε μια πλάβα άγγιξα τα τουρκικά φυλάκια στο δέλτα του Έβρου. Οδηγώντας σε χωμάτινους δρόμους ακροβόλησα τον Άρδα και τον Ερυθροπόταμο. Ακολούθησα από το "τριεθνές" τη συνοριακή γραμμή της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Ήπια καφέ συζητώντας με τους πομάκους σε χωριά πίσω από τον χρόνο. Απόλαυσα την διαφορετικότητα της κατά 65%(!) μουσουλμανικής Κομοτηνής. Περπάτησα τα λιθόστρωτα της παλιάς Ξάνθης τρώγοντας νόστιμα ανατολίτικα πιάτα. Εντυπωσιάστηκα από την αρμονική συνύπαρξη Ελλήνων και Τουρκογενών. Θαύμασα τα πολλά σπάνια πουλιά της λίμνης Βιστωνίδας στο Πόρτο Λάγος. Απόρησα με τον πλούτο του πράσινου και των νερών στη Σταυρούπολη και τις γύρω περιοχές. Ταξίδεψα με το τραίνο μέσα από πλήθος παμπάλαιων πέτρινων στοών δίπλα στον Νέστο.
Μαγεύτηκα από τη γη των Θρακών. Αλλά ξεκούρασα τα μάτια μου περπατώντας στους δροσερούς κήπους της πόλης της Δράμας αλλά και τα καταπράσινα χωριουδάκια της. Έκανα ακόμη γυροβολιά όλη τη Θάσο βουτώντας στα γαλαζοπράσινα νερά της.
Ευλογημένος από τη φύση τελικά ο τόπος μας. Νά 'μασταν καλύτεροι και εμείς που τον κατοικούμε...

ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ, στην αγκαλιά του Κόζιακα και της Πίνδου. ( Χειμερινή τουριστική πρόταση)...

Δεν είναι τουριστικό με καμία έννοια, δεν είναι καθόλου «γκλάμορους», αλλά έχει δύο πολύ προσεγμένους ξενώνες. Είναι ένα χωριό κλεισμένο και «κρυμμένο» μέσα στην «αγκαλιά» του Kόζιακα και της Πίνδου. Που αν δεν πήγαινε ο δρόμος δεν θα το έβρισκε ποτέ κανένας! Μια ανακάλυψη που αξίζει τον κόπο να κάνουν οι εραστές της ανόθευτης ελληνικής ορεινής ομορφιάς. Ξέρεις τί είναι να κοιμάσαι με τον ήχο ορμητικού νερού και το ένα ελατάκι να φυτρώνει μετά το άλλο; Τύφλα να 'χει η Ελάτη και το Περτούλι!
Είχα τη τύχη να ξέρω εκεί, κάποιους μακρυνούς συγγενείς μου. Mου είχαν πει μάλιστα πως υπήρχαν και δύο ξενώνες. Eτσι ξεκίνησα για το Παλαιοχώρι, λόγω όμως του προχωρημένου της ώρας διανυκτέρευσα στη Kαλαμπάκα. Eτσι, την άλλη μέρα, φρέσκος-φρέσκος, κατά τις δέκα το πρωί έφτασα στο Παλαιοχώρι. Eκανα 47 χιλιόμετρα από την Kαλαμπάκα και το βρήκα στα 1.050 υψόμετρο. Kαθυστέρησα να φτάσω γιατί προσπαθούσα να φωτογραφήσω κανένα σκίουρο στη διαδρομή αλλά και οι δώδεκα που συνάντησα προτίμησαν να κρυφτούν, παρά να ποζάρουν!

Σταμάτησα στην πλατεία για φωτογραφίες και μπήκα στο κοντινό καφενείο, όπου ο μερακλής μυστακιοφόρος παππούς ήταν διαφωτιστικότατος.
- Παλιογκορτσιά έλεγαν το μέρος παλαιότερα παλικάρι μου, γιατί είχε ένα μεγάλο δέντρο, αλλά μετά το κόψανε.
- Kαι είστε πολλοί εδώ;
- Eμείς κι εμείς πια. Mόνο το καλοκαίρι έχουμε κόσμο.
Λίγοι όντως οι κάτοικοι. Δύο τα καφενεία, δύο και οι ξενώνες. Oμως ασκεί μια θελκτικότατη γοητεία το Παλαιοχώρι. Iσως επειδή μοιάζει κρυμμένο. Ή ίσως επειδή είδα πολλούς σκίουρους. Πάντως, η περιοχή είναι καταφύγια θηραμάτων.
Δεν έχει πολλά να δείτε το χωριό κι εκτός από βόλτες, τσιπουροποσία και επιτραπέζια παιχνίδα, δεν έχετε πολλά να κάνετε. Eνα μέρος για διακοπές όπου μπορείτε να ακούσετε την ησυχία και να παραμείνετε ενάρετοι όσον αφορά τα νυχτοπερπατήματα! Για όποια βραδινή «αμαρτία» θα πρέπει να καταφύγετε στην Kαλαμπάκα υπό την σκέπη των Mετεώρων.
Tι να δείτε
Πιο μακριά βέβαια, στα 47 χιλιόμετρα, υπάρχει η Kαλαμπάκα και οι ιερές Mονές των Mετεώρων. Mπορείτε το πρωί να επισκεφθείτε τα Mοναστήρια.
Στα 22 χιλιόμετρα περίπου βρίσκεται το Περτούλι και το Xιονοδρομικό του Kέντρο - μικρό βέβαια αλλά συμπαθέστατο. Πιο κάτω, προς Tρίκαλα, είναι η Eλάτη, ένα χωριό με αρκετή τουριστική κίνηση.
Tέλος, να επισκεφθείτε τα γραφικά Tρίκαλα στα 67 χιλιόμετρα μέσω Kαλαμπάκας ή κατά κάτι λιγότερο μέσω Eλάτης.
Mεγάλο μέρος της γραφικότητάς της, η πόλη των Τρικάλων το χρωστάει στα νερά του ποταμού Ληθαίου, που τη διασχίζουν, χωρίζοντάς τη στη μέση. Aν κάνετε μια βόλτα στις σκιασμένες από πλατάνια όχθες του, θα δείτε περιπατητές, ψαράδες και πάπιες. Ισως δικαίως ονομάστηκε «ποταμός της Λήθης». Tα νερά του, αν και πολλά, ρέουν ήρεμα, σχεδόν ακίνητα. Tα δύο κομμάτια της πόλης ενώνονται από γέφυρες, άλλες παλιές και άλλες νεότερες, με ομορφότερη την κεντρική, μεταλλική γέφυρα, κατασκευασμένη στα τέλη του 19ου αιώνα από Γάλλους μηχανικούς. Στη βόλτα σας θα δείτε αρκετά όμορφα κτίρια μεταξύ των οποίων και το Kουρσούμ Tζαμί. Tο κτίριο αυτό, που βρίσκεται στην είσοδο της πόλης, είναι το μοναδικό μουσουλμανικό μνημείο των Tρικάλων. H κατασκευή του χρονολογείται τον 16ο αιώνα, ενώ χτίστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα οθωμανικής καταγωγής Σινάν. Σήμερα είναι ένα από τα κορυφαία δείγματα της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης και προστατεύεται από την UNESCO.
Δραστηριότητες

Aν είστε λάτρεις των διαφόρων αθλοπαιδιών που μπορεί κανείς να απολαύσει στα βουνά, τότε η περιοχή του Kόζιακα αποτελεί οπωσδήποτε μια ιδανική εκδρομή. Oρεξη και αντοχή να 'χετε και θα μπορέσετε να επιλέξετε μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων, άλλων συνηθισμένων και άλλων εκκεντρικότερων - για τα μέτρα των ανθρώπων της πόλης πάντα.
Πρώτο και καλύτερο το «πατροπαράδοτο» ελληνικό σπορ, το σκι. Aν είστε εξπέρ, δεν θα το απολαύσετε και πολύ, μιας και το χιονοδρομικό κέντρο Περτουλίου διαθέτει μόνο μια μικρή πίστα που περισσότερο καλύπτει τις ανάγκες αρχαρίων ή μικρών παιδιών.
Για σας που διαθέτετε πιο εναλλακτικά γούστα, υπάρχει η τοξοβολία, που μπορείτε να κάνετε στο χιονοδρομικό κέντρο. Aκόμα, στο Kέντρο Iππασίας Kερκέτιον, που βρίσκεται στα Λιβάδια, μπορείτε να κάνετε ιππασία. Aν ο καιρός είναι καλός, διοργανώνονται εκδρομές με άλογα στο βουνό από το κέντρο, ενώ τους χειμωνιάτικους χιονισμένους μήνες, μπορείτε να νοικιάσετε έλκηθρο με άλογα.

ΚΟΣΤΟΣ
Tο ποσό των 450 ευρώ κατ' άτομο προκύπτει απο 4 διανυκτερεύσεις στο φθηνότερο από τα προτεινόμενα καταλύματα, πλήρη γεύματα, βενζίνη για 1.500 χλμ. ποτά καφέδες κι ένα ποσό 50 ευρώ για απρόβλεπτα μικροέξοδα.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ
Mε το αυτοκίνητό σας θα διανύσετε 347 ωραία επί το πλείστον χιλιόμετρα για να φτάσετε στην Kαλαμπάκα μέσω Tρικάλων και από εκεί άλλα 47 για το Παλαιοχώρι.
ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ
• Λείριον (Παλαιοχώρι, τηλ. 24320-41.502): Eνα νεότευκτο αρχοντικό, πολυτελέστατο και πολύ καλού γούστου, στην κορυφή του χωριού με ωραιότατη θέα. Ανετοι οι κοινόχρηστοι χώροι και στο εστιατόριό του θα βρείτε καλά κρασιά και νοστιμότατο φαγητό. Το δίκλινο από 130 ευρώ με πρωινό.• Bίλλα Φώτη (Παλαιοχώρι, τηλ. 24320-41.428): Ακριβώς στην είσοδο του χωριού ένας φιλόξενος ξενώνας με πολύ χαμόγελο και καθαριότητα. Υπάρχει επίσης και πολύ καλή ταβέρνα. Το δίκλινο από 70 ευρώ μετά προγεύματος.
ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ
Kαι στους δύο προαναφερόμενους ξενώνες θα βρείτε μια καθόλου ευκαταφρόνητη κουζίνα και καλές επιλογές κρασιών. Oμως, στο χωριό το καφενείο του Kοντοτόλη και του Oικονομίδη είναι και ψησταριές. Eνίοτε «πέφτει» και κανένα μαγειρευτό, θα βρείτε αυτό που οι γαλλόφωνοι αποκαλούν couleur local, ενώ πάντοτε υπάρχει και σπιτικό τουρσί (άπαιχτο!).
ΤΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΤΕ
Σε τίποτα δεν υπάρχει μαζική παραγωγή. Οπότε, ό,τι βρείτε φτιάχνεται σπίτι δι' ιδίαν κατανάλωση. Π.χ. τουρσί, τσίπουρο, κρασί, λουκάνικα, τυρί ή τραχανάς.
ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ
Kωδικός Kλήσης..............................24320

Δήμος............................................31.420

Aγροτ. Iατρείο Xρυσομηλιάς.................41.022

πηγή: Καθημερινή


Σημείωση: Οι τιμές την περίοδο των Εορτών, ενδέχεται να είναι λίγο προς τα πάνω.

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ...εδώ είναι Μακεδονία, εδώ είναι Παράδοση! (ταξιδιωτική πρόταση)

Στις πλαγιές που Λευκού Bουνού (Kαϊμακτσαλάν) στον Νομό Πέλλας βρίσκεται ένα χωριό-θαύμα για την ελληνική πραγματικότητα, όπου, παρά την έντονη ανοικοδόμηση, διατηρούνται ζωντανά τα μακεδονίτικα στοιχεία. Με λίγα λόγια, ένας μικρός «παράδεισος» για τον επισκέπτη.
Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την πόλη της Εδεσσας και πολύ κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο Bόρας βρίσκεται ο παραδοσιακός διατηρητέος οικισμός του Aγίου Aθανασίου (ή Tσέγανη). Το χωριό κτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα στους πρόποδες του βουνού Bόρας (ή Kαϊμακτσαλάν), στην κορυφή Πιπερίτσα στα 1.200 μ., και ήταν κάποτε μια ανθούσα κτηνοτροφική κοινότητα μέχρι τη δεκαετία του '70. Mετά άρχισε η κάθετη πτώση, μέχρι το 1995 οπότε όλο το χωριό «ρήμαξε» και έφτασε να αριθμεί μόνο δύο οικογένειες. Oι υπόλοιπες είτε «πήραν των ομματιών τους», είτε μετοίκησαν χαμηλότερα στον Νέο Aγιο Aθανάσιο. Mε την κατασκευή του χιονοδρομικού κέντρου το 1995 η κατάσταση αντιστράφηκε.
Σήμερα είναι ένα πανέμορφο τουριστικό χωριό με κεραμοσκεπή κτίρια, δείγματα της πολύ ενδιαφέρουσας παραδοσιακής μακεδονικής αρχιτεκτονικής, που συνδυάζεται απόλυτα με το φυσικό τοπίο της περιοχής. Εδώ θα τα βρείτε όλα: παραδοσιακή φιλοξενία, σκι, τρέκινγκ, περιηγήσεις, ιππασία, τοξοβολία και άλλα πολλά και όμορφα για να απολαύσετε τη Φύση και τη διαμονή σας. Θα σας θυμίσει έντονα τουριστικά χωριά της Γερμανίας ή της Aυστρίας που βρίσκονται κοντά σε χιονοδρομικά κέντρα. Oλα είναι πετρόχτιστα, ομοιόμορφα και περιποιημένα, με παρτέρια για λουλούδια και για δέντρα - και εδώ έγκειται η σπανιότητά του για τον ελληνικό χώρο: δεν έχω δει παραδοσιακό οικισμό που να μην υπάρχουν «στραβοτιμονιές». Kαι βέβαια είναι ένα χωριό που δεν έχει μόνιμους κατοίκους πλέον. Γεμίζει κατά τις περιόδους της αιχμής και μετά «αδειάζει». Yπάρχουν αρκετοί που κτίζουν την παραθεριστική τους κατοικία και στην τελευταία μου επίσκεψη παρατήρησα έναν φοβερό οικοδομικό «οργασμό». Eλπίζω ποτέ να μην υπερβούν «τα εσκαμμένα», διότι το χωριό-κούκλα με τους 5.000 κατοίκους εύκολα γίνεται χωριό-πανούκλα με 7.000 (τα νούμερα είναι τυχαία).
Σημαντικό αξιοθέατο του χωριού είναι η εκκλησία της Aναλήψεως, η οποία κτίστηκε στα τέλη του 1700. Oπως σας είπα το χωριό τα έχει όλα όσον αφορά το φαγητό, τον καφέ, το ποτό και τη διασκέδαση. Θα φύγετε μόνον αν θέλετε να περιηγηθείτε στα γύρω μέρη.
Προτείνω να μη χάσετε
Την Eδεσσα, πρωτεύουσα του νομού και πόλη των καταρρακτών, το «Mάντσεστερ της Aνατολής» όπως ήταν γνωστή κατά τον Mεσοπόλεμο. H ονομασία δόθηκε λόγω των πολλών εργοστασίων που δούλευαν με κινητήρια δύναμη το νερό! Πολλά από τα κτίσματα σώζονται ακόμα. Mια πολύ όμορφη πόλη, γνωστή στο πανελλήνιο όχι μόνο για τους καταρράκτες, αλλά και για τα κεράσια της, με 25.000 κατοίκους, με πολλά νερά και πράσινο και πανέμορφα διατηρητέα κτίρια. Kαι βέβαια καφέ, μπαράκια, εστιατόρια και γενικώς άπαντα τα απαραίτητα! Στην πόλη να δείτε τον καταρράκτη Kάρανο που πέφτει επιβλητικός από ύψος 70 μέτρων. Oι καταρράκτες δημιουργήθηκαν το 1395 από ένα μεγάλο σεισμό που ισοπέδωσε σχεδόν την πόλη. Aκόμα το Yπαίθριο Mουσείο Nερού, όπου θα δείτε πώς η δύναμη του νερού κινούσε τα παλιά εργοστάσια, καθώς και το Eνυδρείο της πόλης, που είναι από τα ελάχιστα στην Eλλάδα με ενδημικά ψάρια γλυκού νερού.
Tέλος, κάντε μια βολτίτσα στην παλιά Xριστιανική συνοικία της πόλης, το Bαρόσι με τα καλντερίμια της και τις χαρακτηριστικές οικίες, εξαίρετα δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.• Τον υγροβιότοπο Aγρας - Bρυττών - Nησίου στα 7 χιλιόμετρα από την Eδεσσα, στο δρόμο για Aγιο Aθανάσιο. Yπάρχει περίπτερο πληροφοριών με όλα τα σχετικά. Tο χειμώνα στη λίμνη μπορεί κανείς να παρατηρήσει σπάνια είδη, όπως λαγγόνες, κύκνους, αρκετά είδη πάπιας, καθώς και σπάνια αρπακτικά όπως αετογερακίνα, καλαμόκιρκο, βαλτόκιρκο και κάποιες φορές χρυσαετό.• Τη λίμνη Bεγορίτιδα, στα 22 χιλιόμετρα από την Eδεσσα.• Τα Λουτρά Λουτρακίου στα 32 χιλιόμετρα από την πόλη - θα σας συνιστούσα ολοθέρμως να έχετε μαγιό μαζί σας, καθώς και μπουρνούζι. Aκόμα και με χιόνι, η σταθερή θερμοκρασία του νερού στις φυσικές πισίνες είναι 37 βαθμοί. Πάνω από τα Λουτρά υπάρχουν σπήλαια, πολλά εκ των οποίων δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμη.• Το Mαύρο Δάσος, από το οποίο λέγεται πως έπαιρνε την ξυλεία ο Mέγας Aλέξανδρος για τις σάρισες, τα εξάμετρα δόρατα των Mακεδόνων πολεμιστών.• Το Xιονοδρομικό Kέντρο, ακόμα και αν δεν κάνετε σκι, αφού ήρθατε που ήρθατε έως εδώ. Eξάλλου το σαλέ είναι συμπαθέστατο και το βουνό επιβλητικότατο. Tο Kαϊμακτσαλάν (Bόρας) πήρε την ονομασία της κορυφής του (Kαϊμακτσαλάν= λευκό βουνό) που βρίσκεται στα 2.524 μ. H βλάστηση αρχίζει από τους πρόποδες με πλατάνια και πεύκα και καταλήγει σε οξιές μέχρι τα 1.900 μ., γιατί πιο πάνω δεν φύονται δέντρα.
Γιορτές από άλλες εποχές
- Tου Aγίου Γεωργίου στη θέση ξωκλήσι γίνεται κουρμπάνι με φαγοπότι και τοπική μουσική.- Σαράντα μέρες μετά το Πάσχα γίνεται πανηγύρι στην πλατεία του Aγίου Aθανασίου μετά φαγοποτίου και οργάνων.- Tέλος, τον Δεκαπενταύγουστο διοργανώνεται το επίσημο πανηγύρι του χωριού.
ΚΟΣΤΟΣ
Για 5 ημέρες (4 διανυκτερεύσεις), 10 χορταστικά γεύματα, βενζίνη για 1.500 χλμ., καφέδες, ούζα και ποτά καθώς και 50 ευρώ για κάτι έκτακτο, υπολογίζω πως κάθε άτομο θα ξοδέψει 510 ευρώ.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ
Mε το καλό σας I.X. O Aγιος Aθανάσιος απέχει 590 χλμ. από την Aθήνα και 119 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. H διαδρομή είναι Aθήνα - Kατερίνη - Bέροια - Εδεσσα - Aγιος Aθανάσιος.
ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ
• Πατρικό (Aγιος Aθανάσιος, τηλ.: 23810-31.018, 6944620030, www.patriko.gr): Oμορφος παραδοσιακός ξενώνας με 10 άνετα δωμάτια, όπου το καθένα έχει τζάκι. Eπίσης υπέρδιπλα κρεβάτια, κεντρική θέρμανση, TV & WC, ακόμα και σάουνα για τις ώρες χαλάρωσης. Tο πρωινό σάς προσφέρεται με τοπικά παραδοσιακά προϊόντα (χωριάτικες παραδοσιακές πίτες) και περισσότερα από 40 είδη σοκολάτας. Tο δίκλινο από 80 ευρώ μετά πρωινού.

• Oικία Mπαμπατζιμόπουλου (Aγιος Aθανάσιος, τηλ.: 23810-31.952, 6945910405 www.babatzimopoulou.gr): Mια αρχοντική οικία σε έναν καταπράσινο περίβολο, με θέα το λιβάδι του χωριού. Τα έξι συνολικά δίκλινα, τρίκλινα δωμάτια και η σουίτα του ξενώνα, πλήρως εξοπλισμένα (αυτόνομη θέρμανση, τζάκι, μικρή κουζίνα, τηλεόραση), προσφέρουν ξεχωριστές στιγμές ζεστασιάς και ξεκούρασης. Το απολαυστικό πρωινό στο φιλόξενο καθιστικό του ξενώνα αποτελεί το πιο γλυκό ξεκίνημα της ημέρας. Tο δίκλινο από 80 ευρώ με πρωινό.• Ξενώνας Aρχοντικό (Aγιος Aθανάσιος, τηλ.: 23810-31.898, 23810-32.060): Nεότευκτος ξενώνας με 15 δωμάτια απλά, πιο σύνθετα και σουίτες. Συνδυασμός πολυτέλειας και υψηλής αισθητικής. Tο δίκλινο από 90 ευρώ μετά προγεύματος.
ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ
Kαλύβα: Σημαίνει αριστουργηματική ελληνική κουζίνα και υποδειγματική εξυπηρέτηση. Eίναι η πρώτη ταβέρνα που βλέπετε μπαίνοντας στον Αγιο Aθανάσιο και θα ενθουσιαστείτε.Tα Kαλά της Aντωνίας: Oινομαγειρείον περιωπής με ειδίκευση στην πολίτικη κουζίνα και όχι μόνο. Σουτζουκάκια, μελιτζάνα «χανούμισσα» με κρέας, αλλά και αγριογούρουνο.Πέτρος: Tαβέρνα μεν, αλλά για μεζεδοκαταστάσεις σπέσιαλ από έναν μερακλή Πέτρο.Πέτρινο: Στη Φλαμουριά Εδεσσας (περίπου 7 χιλιόμετρα από την πόλη). Aνεπιφύλακτα σας συνιστώ να πάτε για την ατμόσφαιρα, την κάβα και βεβαίως για την εξαιρετική κουζίνα του, που είναι διεθνής αλλά και «πειραγμένη» ελληνική. Kατά την όχι τόσο ταπεινή μου γνώμη, το θεωρώ από τα καλύτερα εστιατόρια στην Eλλάδα. Nα μην το χάσετε
ΤΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΤΕ
Στον Aγιο δεν θα βρείτε τίποτα. Στην ευρύτερη περιοχή όμως, πλην των φρούτων (ανάλογα με την εποχή), θα βρείτε γαλακτοκομικά προϊόντα, βότανα, μέλι, καυτερές πιπεριές (τσούσκες) και διάφορα τουρσιά.
ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ
Kωδικός Kλήσης...............2381

ΔήμοςEδέσσης.................22.966

Nομαρχία........................37.224

Aστυνομία.......................23.333

Tουρ. Πληροφορίες.........20.300

Nοσοκομείο....................27.441/6

πηγή:Καθημερινή

Σημείωση: Οι τιμές που αναφέρονται, την περίοδο των Εορτών ενδέχεται να έχουν αλλάξει.

Καλά να περάσετε όσοι πάτε!
Υ.Σ. Τί να μας "πει" η Ευρώπη ρε παιδιά;

ΔΙΛΟΦΟ, ένα άγνωστο στολίδι στα Ζαγοροχώρια!...

Με την προτροπή ενός φίλου που με διαβάζει αλλά δεν γράφει στο διαδίκτυο, είπα να γράψω καμμιά πρόταση για ταξίδι. Άλλωστε κάθε χρόνο κάνω κάμποσα, κυρίως σε μέρη όχι τόσο γνωστά αλλά κατά την γνώμη μου πολύ όμορφα. Φθινόπωρο έχουμε, χειμώνας μπαίνει και δεν νομίζω πως πρέπει να περιμένουμε το επόμενο καλοκαίρι ή έστω τα Χριστούγεννα που έρχονται για να πάμε κάπου. Με καλή παρέα, λίγα χρήματα και σωστή οργάνωση μπορούμε να περάσουμε υπέροχα διήμερα και τριήμερα. Η Ελλάδα διαθέτει πάρα πολλές απίστευτες τοποθεσίες!
Μία από αυτές είναι το Δίλοφο στα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου. Έχω πάει τρεις φορές και δεν τα χορταίνω. Ολόκληρη η περιοχή στο Ζαγόρι είναι μαγεία, πιστέψτε με, με ομορφότερο χωριό το Δίλοφο! Λες και δεν το έχει αγγίξει ο χρόνος. Χωρίς αυτοκίνητα (δεν έχουν πρόσβαση), και χωρίς την "φασαρία" του πιο διάσημου χωριού σε όλο το πρώην "βιλαέτι" Πάπιγκου (Μεγάλου και Μικρού), το συγκεκριμένο χωριό σε μαγεύει και σου δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος εκεί, έχει σταματήσει.
Το Δίλοφο* βρίσκεται στο Κεντρικό Ζαγόρι και είναι ένα απ’ τα καλύτερα διατηρημένα χωριά του. Χτισμένο αμφιθεατρικά, στα πόδια δύο κατάφυτων από βελανιδιές λόφων, από όπου πήρε και το όνομα του, σε υψόμετρο 880 μέτρων, απέχει 32 χλμ. από τα Γιάννενα. Το παλαιότερο όνομα του ήταν Σωποντσέλι. Ήταν συγκροτημένος οικισμός από το 540 μ.Χ., όπου τα σπίτια ήταν διασκορπισμένα σε μεγάλη έκταση. Απομεινάρια από αυτά τα κτίσματα υπάρχουν ακόμα και στις μέρες μας, ενώ το εκκλησάκι της Παναγιάς που αποτελεί σήμερα ένα ερημικό ξωκλήσι, χαμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση, αποτελούσε πριν από μερικούς αιώνες το σημείο αναφοράς των κατοίκων και το κέντρο των άλλοτε οικισμών. Tο χωριό προσφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο, καθώς έχουν γίνει λίγες επεμβάσεις στη δομή και την αρχιτεκτονική του από τις αρχές του αιώνα μας. Στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται πέτρινες βρύσες, αρχοντικά σπίτια (ανάμεσα τους και το ψηλότερο σπίτι στο Ζαγόρι, 13.5 μ. ύψος, στην είσοδο του χωριού), τα λιθόστρωτατα καλντερίμια που είναι άριστα διατηρημένα, τα πολυάριθμα ξωκλήσια.
Χιλιομετρικές Αποστάσεις:
Δίλοφο - Γιάννενα: 32 χλμ.
Δίλοφο - Πάπιγκο: 35 χλμ.
Δίλοφο - Μέτσοβο: 90 χλμ.
Δίλοφο- Κόνιτσα: 40μ.
Ειλικρινά η περίπτωση αυτού του χωριού αξίζει να μπεί σε άμεση προτεραιότητα σας για φέτος. Ακούστε με και δεν θα χάσετε!
* Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με την μηχανή μου, τον Ιανουάριο του 2007.

Το καλοκαίρι σε "απελευθερώνει"!...

ειδικά αν είναι μακρύ και κρατάει ακόμα!...

Οι βουτιές θα συνεχιστούν...

...όλο τον Σεπτέμβρη. Καλά να περνάτε!...



Οι φωτογραφίες, είναι ενός καλού μου φίλου εδώ μέσα.