Μαρία Κάλλας, η μεγαλύτερη λυρική φωνή όλων των εποχών!...

Πέθανε σαν σήμερα, πριν από 38 χρόνια στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977.

Εδώ απολαύστε την που θριαμβεύει ως "Κάρμεν"...

Β.Β. Κing...o θρύλος έφυγε!...

Υπήρξα φανατικός θαυμαστής του στα "άγρια νιάτα" μου, αλλά και έως πολύ αργότερα. Ήταν για μένα ο μεγαλύτερος βιρτουόζος κιθαρίστας της R&B μουσικής. Οι "μπλουζιές" που έπαιζε ηχούσαν στα αυτιά μου ηδονικά! Με την "lucille" την κιθάρα του,ήξερε να μιλάει κατ' ευθείαν στην ψυχή. Τον άκουγα πολλά βράδια επί σειρά ετών είτε από δίσκους είτε από ραδιοφωνάκια πότε μόνος και πότε με παρέα πράγμα που ανύψωνε το "ηθικό" μας και την αγάπη μας για τη ζωή. Άλλωστε κι ο ίδιος έβγαζε με την παρουσία του μια υγεία ενώ ούτε κάπνιζε, ούτε έπινε!
Το πραγματικό του όνομα ήταν Riley B. King, Αμερικανός, γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1925 και πέθανε στις 14 Μαίου του 2015.
Δεν νομίζω να τον ξεχάσω ποτέ...

Vassilikos, όταν η μουσική μαγεύει σαν ανθισμένη ευωδία...

Ήταν η δεύτερη φορά στον ίδιο χώρο, με την ίδια θαυμάσια βραδιά (με πανσέληνο), που βρέθηκα ξανά "παρέα" με μαγική μουσική με τους ίδιους πρωταγωνιστές να ταξιδεύουν τα συναισθήματα μας μακριά στο φεγγαρόφωτο. Μιλώ για το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου -λίγα μέτρα από το σπίτι μου- όπου όπως και τρία χρόνια πριν, έτσι και αυτό το καλοκαίρι πάλι όπως τότε, μήνα Ιούλιο, πάλι Σάββατο (τέτοιες επαναλήψεις καθόλου δεν με κουράζουν), ο Vassilikos, ένας εξαιρετικός μουσικός με ευωδιαστή μουσική φωνή, μας πήρε από το χέρι για να μας ξεναγήσει αυτή τη φορά στα μονοπάτια του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη. Μαζί του ήταν εκείνη που γνώρισε τον πρωτοπόρο  "δάσκαλο"από κοντά αλλά ερμήνευσε και μοναδικά τότε αλλά και τώρα, τα καθάρια τραγούδια του. Η Δήμητρα Γαλάνη. Είχα όμως την τύχη να δω μαζί τους και ένα πραγματικό "ουρί" του μουσικού παραδείσου της ανατολής. Την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Υπέροχοι τραγουδιστές που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον ενώ ο κύριος δημιουργός της παράστασης, έκλεισε την όλη παρουσίαση αποδίδοντας φανταστικά την "Γκιουλμπαχάρ" με τρόπο που ξεσήκωσε όλο το κοινό κάνοντας το να τον χειροκροτάει για πολύ ώρα.
Ευλογημένη η ώρα που βρέθηκα εκεί...

Σημείωση:Οι φωτογραφίες είναι από www.facebook.com/VASSILIKOS

Στη μνήμη του Μανώλη Ρασούλη, του στιχουργού-φιλόσοφου που άλλαξε την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού...

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Κρύβομαι για να γλιτώσω,

απ' του Ηρώδη το μαχαίρι

Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου

Κάτι προγόνων ξύδι και χολή

σ' αυτήν την άδεια πόλη



Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Θάβομαι για να μεστώσω

μες του Διογένη το πιθάρι

Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου

Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά

καθώς εσύ κουρνιάζεις



Εδώ στη γιορτή του πόνου

Ντύνομαι να μην κρυώνω

του Ουλιάνωφ το μειδίαμα

Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου

Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό

μα 'γω θα αναστηθώ

http://www.youtube.com/watch?v=-FwnSMeQ_T0

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no

Η τέχνη, όπλο της κοινωνίας απέναντι στο κράτος και τα κόμματα...

Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε κάποτε πει: "Είναι ύποχρέωση των επωνύμων να εκφράζουν δημόσια αυτό που ο ανώνυμος αδυνατεί"
Ο "επώνυμος" εδώ που έρχεται να επιβεβαιώσει τα ρηθέντα του μεγάλου Έλληνα είναι ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Ιωάννης Μάνος. Αναφέρομαι στο ξεχωριστό και πολύ ιδιαίτερο μουσικό γεγονός που θα λάβει χώρα στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα της οδού Αχαρνών στην Αθήνα. Είναι η τεράστια αυτή ορθόδοξη εκκλησία με την μεγαλύτερη χωρητικότητα σε ολόκληρη την νοτιοανατολική Ευρώπη όπου και εκκλησιάζονται οι κάτοικοι αυτής της πολύπαθης περιοχής.
Εκεί λοιπόν μετά από την εξαίρετη πρωτοβουλία του κύριου Ιωάννη Μάνου και υπό την αιγίδα του Αρχιεπίσκοπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου, θα διεξαχθεί αύριο Κυριακή στις 6 η ώρα το απόγευμα, μια υπέροχη μουσική συναυλία με κύριους συντελεστές την Καμεράτα με μουσικό διευθύνοντα τον Αλέξανδρο Μυράτ, τους Μαίστορες της Ψαλτικής Τέχνης, τη χορωδία του Ι.Ν. αγίου Παντελεήμονα, τη χορωδία της Δ.Ε.Η. και τον Γιώργο Νταλάρα. Όλοι οι καλλιτέχνες προσφέρονται αφιλοκερδώς ενώ την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Η είσοδος του κοινού εντός του ναού αλλά και στον περιβάλλοντα του χώρο, θα είναι ελεύθερη.
Υπάρχει ελπίδα λοιπόν για αυτή την πόλη που οι πολίτες της διεκδικούν τους χώρους της με παρόμοιους τρόπους σαν το παραπάνω παράδειγμα. Αυτό που οι επίσημοι φορείς της πολιτείας αντιμετωπίζουν με απάθεια και εγκληματική αδιαφορία, έρχεται η ίδια η κοινωνία να προστατεύσει την ύπαρξη της και δεν αφήνει το σκοτάδι να διαλύσει την συνοχή της. Και μάλιστα σε μια γειτονιά της πρωτεύουσας όπου η απουσία του κράτους αφήνει ομάδες κρούσεις ένθεν και ένθεν να αναλαμβάνουν δράση σε βάρος των ανθρώπων που διαβιούν εκεί. Από τον Αύγουστο έως σήμερα το αστυνομικό δελτίο καταγράφει 23 σωματικές επιθέσεις και 10 απόπειρες ανθρωποκτονίας ενώ η παιδική χαρά της πλατείας είναι πάντα κλειστή με συρματοπλέγματα! Ειδικά και μόνο για το τελευταίο που είναι απαράδεκτο, έπρεπε προ καιρού να έχουν παραιτηθεί και ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος και ο διευθυντής της Αστυνομίας και ο διαμερισματικός σύμβουλος και ο Δήμαρχος και ο Υπουργός της Δημόσιας Τάξης.
Και βέβαια δεν είναι το μόνο πρόβλημα για την Αθήνα η συνοικία του Άγιου Παντελεήμονα. Τί να πει κανείς για την ανήλικη πορνεία που αναπτύσσεται στην 3ης Σεπτεμβρίου και την Πατησίων, το εμπόριο ναρκωτικών στην Τοσίτσα, το παραεμπόριο στα Προπύλαια της Πανεπιστημίου, τις κλοπές κάτω από την Ομόνοια, τις επιθέσεις για μια τσάντα στις  αρχές της Πειραιώς, τις εξαθλιωμένες υπάρξεις που σέρνονται στο Μεταξουργείο, τις συμμορίες της νύχτας στη Σοφοκλέους, τους μαφιόζους και τους σωματέμπορους στη πλατείες Βάθη και Καραισκάκη. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θυμίζουν πόλη υποσαχάριας Αφρικής. Κι όλα αυτά η κυβέρνηση τα αντιμετωπίζει απλά με το να κλείνει κάθε βράδυ την Ηρώδου Αττικού με οδοφράγματα και με κλούβες παρκαρισμένες κάθετα!
Σε όλη αυτή η κατάσταση το κράτος να απουσιάζει επιδεικτικά. Το κυβερνών κόμμα να μένει πίσω από τις κοινωνικές εξελίξεις.Ο Πρωθυπουργός να είναι στην κυριολεξία απών. Η αξιωματική αντιπολίτευση να φέρεται εντελώς ανώριμα. Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου παραμένοντας κάπου στην δεκαετία του '70, έχοντας σαν καθοδήγηση βιβλία-μπροσούρες του 1850 και του 1880 που γράφτηκαν όταν ο κόσμος ήταν εντυπωσιακά διαφορετικός και οι συνθήκες ζωής ασύγκριτα ανόμοιες με το σήμερα. Το δημόσιο να έχει στυλώσει τα πόδια για τα δίκαια και άδικα "κεκτημένα" που απώλεσε αρνούμενο να δουλέψει. Οι αναρχικοί-επαναστάτες του κώλου να εκμεταλλεύονται όλων αυτών την ανυπαρξία καίγοντας και καταστρέφοντας περιουσίες ιδιωτικές και κρατικές που καλούνται στο τέλος να αποκαταστήσουν πληρώνοντας μισθοσυντήρητοι συνήθως πολίτες και πολύ σπάνια πια, ρομαντικοί ευεργέτες. Μια κατάσταση που σου δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις. Είσαι μόνος σου ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλους μόνους. Κάνε ότι καταλαβαίνεις σου λέει, κανόνισε την πορεία σου στη ζωή. Σου τονίζει δηλαδή πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο η οικονομική χρεωκοπία όσο η κοινωνική παρακμή αυτού του τόπου.
Κι όμως έρχεται αυτή η κίνηση του προέδρου του Μέγαρου Μουσικής να ανάψει μια φλογίτσα στις καρδιές μας και να φωτίσει τις ψυχές μας για να αποδείξει ότι σε αυτό εδώ κομμάτι του πλανήτη που αυτάρεσκα αποκαλείται από πολλούς σαν την "ομορφότερη χώρα του κόσμου", οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη τους πολιτικούς και τα κόμματα για ενώσουν μέσα από την τέχνη διαφορετικές φυλές, κουλτούρες και θρησκείες.


Το πρόγραμμα της εκδήλωσης στον Ι.Ν του Αγίου Παντελεήμονος περιλαμβάνει:

Α. Τετράφωνη χορωδία του Ιερού Ναού του Αγίου Παντελεήμονος
Β. Καμεράτα. Μιχάλη Αδάμη: Εν χορδαίς». Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.
Γ. Καμεράτα. Arcangelo Corelli: Concerto grosso των Χριστουγέννων. Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.
Δ. Οι Μαίστορες της Ψαλτικής Τέχνης: «Χριστός έν πόλει Βηθλεέμ βρεφουργείται». Ύμνοι της Εορτής των Χριστουγέννων.
• Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, ἦχος πλ. β΄, μέλος Πέτρου Πελοποννησίου
• Δοξαστικὸν τῶν Χριστουγέννων, Σήμερον γεννᾶται ἐκ παρθένου, ἦχος πλ. β΄, μέλος Πέτρου Πελοποννησίου
• Στίχος (Εὐλογήσατε τὸν Κύριον – Ἐμμανουὴλ παιδίον) ἀπὸ τὸν Λατρινὸ πολυέλεο, μέλος Ἰωάννου μαΐστορος τοῦ Κουκουζέλη∙ ἦχος α΄
• Καταβασίες προεόρτιες τῶν Χριστουγέννων, Χριστὸς ἐν πόλει, ἦχος α΄, μέλος Πέτρου Μπερεκέτη
• Ὁ τελευταῖος (ΚΔ΄) οἶκος τοῦ «Κοντακίου τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως» Ρωμανοῦ τοῦ μελωδοῦ καὶ τὸ ἐφύμνιο σὲ ἦχο πλ. α’ πεντάφωνο, μέλος Γρηγορίου Στάθη
• Κράτημα, Παναγιώτη πρωτοψάλτη τοῦ Χαλάτζογλου∙ ἦχος πλ. α΄ πεντάφωνος
Χοράρχης: Αχιλλεύς Χαλδαιάκης
Ε. Γιώργος Νταλάρας: Δοξαστικό από την «Κρεολή Λειτουργία». Συμμετέχει η χορωδία της ΔΕΗ: Μουσική διδασκαλία Κωστής Κωνσταντάρας.
ΣΤ. Γιώργος Νταλάρας: Μίκη Θεοδωράκη: «Της αγάπης αίματα» (από το Άξιον Εστί). Συμμετέχει η Καμεράτα και η χορωδία της ΔΕΗ. Μουσική διδασκαλία: Κωστής Κωνσταντάρας. Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.

in.gr

Goal!...Το τραγούδι του καλοκαιριού!...

Νησιά, παραλίες, γυμνά κορμιά, ηλιοβασιλέμματα, έρωτες, μπαράκια, μουσικές...

Κι ένα τραγούδι που θα ακουστεί περισσότερο από όλα τα άλλα. Από τους καταπληκτικά ταξιδιάρικους locomondo. Ελληνικό καλοκαίρι 2010...

Καλό καλοκαίρι σε όλους!...

http://www.youtube.com/watch?v=gesbz8zQB5A&feature=related

Thriller live: ένα υπέροχο πάρτυ!...

Το είχα υποσχεθεί στον γιο μου πως θα προσπαθούσα να πηγαίναμε να δούμε το εν λόγω θέαμα. Άλλωστε πριν από λίγους μήνες είχαμε δει στο σινεμά τις τελευταίες ημέρες του Michael Jackson που αποθανατίστηκαν στην ταινία με τον τίτλο This is it, ως τελικές πρόβες για την συναυλία στο Λονδίνο που δεν έγινε ποτέ. Ο μικρός σαν φανατικός οπαδός του μεγαλύτερου σταρ στην ιστορία της ποπ μουσικής, ενθουσιάστηκε. Και πράγματι παρά τις κάποιες μου επιφυλάξεις που είχα στο μυαλό μου για το τελικό αποτέλεσμα, η παράσταση ήταν με δυο λέξεις σχεδόν τέλεια.

Παρασκευή βράδυ λοιπόν και ώρα εννέα παρά τέταρτο είμαστε εκεί. Κατ' αρχήν ο χώρος του Badbinton σε προδιαθέτει θετικά. Άνετο πάρκιν, ευρυχωρία παντού, πολιτισμένο περιβάλλον, μεγάλη καθαριότητα, εντυπωσιακό φουαγιέ, ευγενικό προσωπικό και κυρίως πανέμορφο θέατρο με τεράστια σκηνή και τέλειο κλιματισμό του χώρου. Και το σημαντικότερο: όπου και να κάτσεις, βλέπεις άνετα.
Το συγκεκριμένο θέαμα που παρουσιάζεται εξ ολοκλήρου στην αγγλική γλώσσα, προσωπικά πιστεύω ότι αξίζει τα λεφτά του αφού παρακολουθήσαμε μια θαυμάσια ομάδα από τραγουδιστές, χορευτές και μουσικούς που νοιώθεις να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό -όλοι τους σωστοί επαγγελματίες- διασκεδάζοντας το κοινό και ξεσηκώνοντας το. Υπήρχαν στιγμές που υπήρχε γενικός ξεσηκωμός στους θεατές οι οποίοι φώναζαν και χόρευαν πολύ χαρούμενοι γι αυτό που ζούσαν. Άλλωστε την περισσότερη ώρα οι περισσότεροι από αυτούς λικνίζονταν όρθιοι μπροστά στις θέσεις τους χωρίς να ενοχλούν αυτούς που δεν συμμετείχαν αφού η αμφιθεατρική κατασκευή της αίθουσας το επιτρέπει σε μεγάλο βαθμό. Στιγμές πολύ όμορφες αφού τα μάτια μας και τα αυτιά μας απολαύσανε όλη την ιστορική μουσική αναδρομή πρώτα των Jackson 5 και μετά του φαινόμενου Micklel με τις περισσότερες επιτυχίες του και με αποκορύφωμα το ιστορικό Thriller. Πραγματικά, φεύγοντας από την παράσταση, νόμιζα ότι είχα πάει σε ένα πετυχημένο πάρτυ.
Κλείνοντας να υπογραμμίσω στα μεν θετικά της υπόθεσης τη δωρεάν στάθμευση, την ακρίβεια ώρας στην έναρξη και την λήξη. Στα δε αρνητικά τον όχι άριστο ήχο και τις λίγο τσιμπημένες τιμές στο μπαρ (7 ευρώ η μπύρα Macfarland, 3 ευρώ το "κούτσικο" παγωτό kayak).

Κάποια πράγματα στην Ελλάδα παρ' ολη την κρίση, εξακολουθούν και γίνονται καλά γι αυτό και είναι πραγματικά όμορφα!...

http://www.youtube.com/watch?v=tkVUO1W5ELw&feature=related

Ελεεινοί πολιτικοί-κολημένα κόμματα-πουλημένοι συνδικαλιστές-κακομοίρης λαός!...

Τα μέτρα αυτά που στραγγαλίζουν την ελληνική κοινωνία πρέπει να "απαντηθούν" από όλο τον λαό! Υπάρχει όμως συνείδηση; υπάρχει φιλότιμο; υπάρχει κουράγιο;




Αφιερωμένο στους Έλληνες πολίτες:



Και κάπου εδώ στου καιρού μας το μεγάλο χαμό

που άλλοι διαλέγουν το ρέμα κι άλλοι βουτάν στον γκρεμό,

θηλιά στο λαιμό μόνος μου δε βάζω

παίρνω κουράγιο και στ απόμερα γιορτάζω.

Δεν έχω μία μα δε μ έχουνε και δανεισμένο

και τραγουδάω με κάθε φρεσκοαπολυμένο,

δε με νοιάζει ό,τι κι αν γίνει στου ραγιά το κλουβί

στ αρχίδια μου αν ήρθε κι εδώ το MTV.

Μακριά από μας κι ούτε αγαπημένοι

έτσι κι αλλιώς τους τρέφουν οι αποβλακωμένοι.

Την ψυχούλα μας δε στέλνουμε κέρασμα

στα λαμόγια που τρων το καταπέτασμα.

Άκου και τ άλλο, ο θείος Σαμ μου αρνήθηκε την βίζα

για να χτυπήσει το κακό λέει από τη ρίζα

πάνω που παιζόταν το στημένο μαύρο θαύμα

στ αρχίδια μας που βγήκε ο Ομπάμα.

Μα πήραμε επιτέλους τα χαμπάρια μας

και με τα χέρια μας θα βγάλουμε τα μάτια μας

όσο λιγότεροι πελάτες και καλύτερα

να ξαλαφρώσουμε μια ώρα αρχύτερα.



Κάπου εδώ θα το γλεντήσω κι άλλο δεν θα το βουλώσω

όπως θέλω θα το ζήσω, δε γουστάρω να πληρώσω

Δε με νοιάζει αν νικήσω ούτε κι αν το μετανιώσω

ας το μετανιώσω μια ώρα αρχύτερα.



Μες στα μούτρα θα τους φτύσω έτσι για να τους γειώσω

κι αν μιλήσουν θα γυρίσω με κλωτσιές να τους λαδώσω

κι αν ούτε έτσι τους φοβίσω φτάνει που θα ξαλαφρώσω

θα ξαλαφρώσω μια ώρα αρχύτερα...



Τραβάω τη φάτσα μου και την ψυχή μου από τη μόστρα,

την τηλεόραση λέω να κάνω απλώστρα

ν αφήνω πάνω τα βρεγμένα σώβρακά μου

να ξεκουράσω και λιγάκι την κυρά μου.

Δε θα βάλω πετρέλαιο κι ας με φάει το κρύο,

το κινητό μου είναι στον πάτο στο ενυδρείο

δεν θα πληρώσω τη ΔΕΗ κι ας μου κόψουν το ρεύμα

τα νύχια μου θα τρώω για γεύμα.

Θα παραδώσω στο υπουργείο τις πινακίδες

και θα σκουπίζομαι με παλιές εφημερίδες

με δικές μου συνεντεύξεις απ το αρχείο

τώρα που στο λάλημα την έκανα λαχείο.

Στα super market θα πηγαίνω χωρίς λεφτά στην τσέπη

και στο φεύγα θα γελάω στην κάμερά που με βλέπει.

Θα δίνω μόνο ακάλυπτες επιταγές

και θα περάσω απ όλες σας τις φυλακές.



Δημόσιος κίνδυνος κηρύσσομαι κι επίσημα

κι έχω ένα πρόβειο για κάθε ηχοσύστημα.

Για κάθε μπάτσο έχω δώρο ένα δερμάτινο στριγκάκι

και για κάθε βουλευτή ένα κεράκι.

Θ απέχω πάλι κι απ αυτές τις εκλογές,

θα ενεργοποιήσω όλες μου τις φραγές

κι απ το ξαλάφρωμα αυτό θα μαι καλύτερα

κι ας πάω στο διάολο μια ώρα αρχύτερα.

http://www.youtube.com/watch?v=S_mbOSzI3OM&feature=related

Άμα δεν σε δω...

Μια προσωπική εξομολόγηση που ταξιδεύει αέναα στους ουρανούς των ερώτων μου...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει, ακόμα σ’ αγαπώ

τίποτα δεν έχει αλλάξει, ακόμα σ’ αγαπώ

άμα δε σε δω, άμα δε σε δω, άμα δε σε δω θα τρελαθώ

Κράτησα τη μυρωδιά σου να ’χω φυλαχτό

κράτησα τη μυρωδιά σου να ’χω φυλαχτό

άμα δε σε δω, άμα δε σε δω, άμα δε σε δω θα τρελαθώ

Άσε με στα μάτια σου για πάντα να χαθώ

άσε με στα μάτια σου για πάντα να χαθώ

άμα δε σε δω, άμα δε σε δω, άμα δε σε δω θα τρελαθώ

Τίποτα δεν έχει αλλάξει, ακόμα σ’ αγαπώ

μη μ’ αφήνεις άλλο μόνο, σε παρακαλώ

άμα δε σε δω, άμα δε σε δω, άμα δε σε δω θα τρελαθώ

να 'σαι πάντα καλά όπου και να'σαι...

"Πανδαιμόνιο" με τους PET SHOP BOYS!...

Ένα αγαπημένο συγκρότημα της ηλεκτρονικής μουσικής θα απολαύσουν τα μάτια μας και τα αυτιά μας για τρίτη φορά εδώ στη μικρή "εμπορικά" γωνιά της Ευρώπης. Προηγήθηκε ο Λυκαβηττός και η Τεχνόπολη στο Γκάζι. Αυτή τη φορά οι πρίγκιπες της dance-pop, PET SHOP BOYS, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους Pandemonium Tour 2009, θα κάνουν ένα... πανδαιμόνιο πέρασμα και από την Ελλάδα, κάνοντας δύο εμφανίσεις, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη!!!

Το συγκρότημα των πάνω από 50.000.000 πωλήσεων CDs, που επαναπροσδιόρισε την pop, προανήγγειλε την dance, απενεχοποίησε τα 80's, έκανε 4 Νο1 singles ("West End Girls, "Always On My Mind", "It's A Sin", "Heart"), 42 Top 30 και 22 Top10 hits, που το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το 10ο άλμπουμ, "Yes", που τιμήθηκε με το βραβείο "Outstanding Achievement" στα 2009 Brit Awards, που έχει προταθεί 4 φορές για Grammy, που βρίσκεται στο προσκήνιο τα τελευταία 30 (σχεδόν) χρόνια, έρχεται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, για δύο εμφανίσεις...
Η παγκόσμια περιοδεία "Pandemonium Tour 2009" ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου από τη Ρωσία και θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου στο Λονδίνο, αφού επισκεφθούν 76 πόλεις και σταματήσουν -μετά από 7 χρόνια- στην Αθήνα και για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, μεταφέροντας, εκτός από το νέο τους δίσκο και τα πολυαγαπημένα μας "best of hits", το μεγαλύτερο οπτικοακουστικό show που έκαναν ποτέ...
O διεθνών προδιαγραφών εκθεσειακός χώρος της πρωτεύουσας - που θα τους φιλοξενήσει - ανοίγει, για πρώτη φορά, τις πόρτες του στο συναυλιακό κοινό για το οπτικοακουστικό υπερθέαμα της Pandemonium Tour 2009! Στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του, συνολικής έκτασης 160.000 τμ, με 4.000 δωρεάν θέσεις για parking και εύκολη πρόσβαση, με πλήθος επιλογών μετακίνησης (Μετρό, λεωφορείο, Προαστιακός Σιδηρόδρομος, αυτοκίνητο) το Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο METROPOLITAN EXPO βρίσκεται στον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος», έτοιμο να ανταποκριθεί πλήρως στις ανάγκες και του πιο απαιτητικού show και να εξυπηρετήσει επαρκώς έως και 12.000 άτομα.

http://www.metropolitanexpo.gr/

PET SHOP BOYS

Pandemonium Tour 2009

Παρασκευή 20 ΝοεμβρίουMetropolitan Expo (Αθήνα)

Σάββατο 21 ΝοεμβρίουΒελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο (Θεσσαλονίκη)

Δείτε και απολαύστε ένα κα-τα-πλη-κτι-κό βίντεοκλιπ που προσωπικά δεν το βαριέμαι ποτέ!:

http://www.youtube.com/watch?v=8-3jf3Vj850&feature=player_embedded

Υπέροχη μουσική από την Αιθιοπία...

Καλοκαίριασε για τα καλά. Πληθαίνουν τα μπάνια του λαού. Ψηλά ο υδράργυρος αυτή την εποχή. Διάχυτος ο ιδρώτας παντού. Ασυγκράτητος ο ερωτας ορμά, να τσαλακώσει ανθρώπινα κορμιά στο διάβα του. Όλα τώρα είναι πιο διαθέσιμα. Και κυρίως η μουσική.
Το τελευταίο χρόνο έχω ένα πάθος με τα γκρουπ από Αιθιοπία μεριά. Αυτή την τόσο φτωχή και βασανισμένη από πολέμους και πείνα χώρα. Εκεί οι άνθρωποι, όπως ο Mulatu Astatke, φτιάχνουν πραγματικά υπέροχα μουσικά πράγματα. Και όχι μόνο!...

http://www.youtube.com/watch?v=B54bWq-QqOw&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2Elifoland%2Egr%2Fblogs%2Fgreendim%2F17744&feature=player_embedded

"Η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα καρδιά μου..."

"Η αγάπη μας ενώνει κι ας είμαστε διαφορετικοί λαοί, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικοί πολιτισμοί, διαφορετικοί θεοί. Είμαστε όμως πάνω απ όλα ανθρώπινες ψυχές με καρδιά και αισθήματα. Κοινοί οι πόθοι, κοινοί και οι καημοί!..."

Στο ‘πα και στο ξαναλέω

στο γιαλό μην κατεβείς

κι ο γιαλός κάνει φουρτούνα

και σε πάρει και διαβείς

Κι αν με πάρει που με πάει

κάτω στα βαθιά νερά

κάνω το κορμί μου βάρκα

τα χεράκια μου κουπιά

το μαντήλι μου πανάκι

μπαινοβγαίνω στη στεριά

Στο ‘πα και στο ξαναλέω

μη μου γράφεις γράμματα

γιατί γράμματα δεν ξέρω

και με πιάνουν κλάματα

To τραγούδι είναι παραδοσιακό του Πέρα στην Πόλη, μιλάει για ένα ναυτικό που συμβουλεύει την αγαπημένη του πριν φύγει για ταξίδι, και της ζητάει να μη ρισκάρει βγαίνοντας στο Βόσπορο, ούτε να του γράφει αφού δεν μπορεί να διαβάσει κι αυτό τον σκοτώνει, να μην γνωρίζει τί του γράφει η αγάπη του.

http://www.youtube.com/watch?v=w9Bp6G2b_S0&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=Gk1KfDfeKtM&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2Elifoland%2Egr%2Fblogs%2Fgreendim%2F16569&feature=player_embedded

Ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ έρχεται να μας μαγέψει!...

Υπέροχος μουσικός, τρυφερός ποιητής, μεθυστικός ερμηνευτής, αγαπημένος καλλιτέχνης, ένας δικός μας άνθρωπος. Έρχεται και πάλι στην Ελλάδα που τόσο αγαπά, για να παρουσιάσει με το πολυεθνικό συγκρότημα του, μουσικούς "δρόμους" της γης. Θα είναι μια αλησμόνητη εμπειρία για όσους θα τον απολαύσουν από κοντά.
Ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, ο τούρκος βιρτουόζος στο νέι, τον ζουρνά και τον μπαγλαμά, μιλάει για τη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής. Στις 30 Μαΐου θα παρουσιάσει εκεί τη μουσική των Σούφι, μαζί με τους Περιστρεφόμενους Δερβίσηδες.
«Οι Δερβίσηδες είναι μέρος της παράδοσης των Σούφι», λέει ο Ομάρ. «Είναι ένα κομμάτι της φιλοσοφίας μας, από τον 13ο αιώνα, όταν ο Ρούμι (πέρσης ποιητής, θεολόγος και φιλόσοφος) έκανε περιστροφές για να φτάσει σε έκσταση. Ετσι έγινε σταδιακά ένας τρόπος προετοιμασίας για τη συνάντηση με τον Δημιουργό μας. Από την άλλη είναι ένας συμβολισμός της κυκλικής κίνησης του σύμπαντος».
Γεννημένος πριν από 58 χρόνια στα Αδανα, «ένα μεγάλο σχολείο για την παραδοσιακή μουσική», ο Τεκμπιλέκ έμαθε να παίζει παραδοσιακή μουσική από τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Υστερα, βρέθηκε στη Νέα Υόρκη όπου γνώρισε τον Μπράιαν Κιν. Μαζί εμπλούτισαν τη μουσική της Ανατολής με δυτικά στοιχεία, το νέι και ο ζουρνάς συνάντησαν τις κιθάρες και τα συνθεσάιζερ.
Ο τουρκικής καταγωγής καλλιτέχνης θα παίζει νέι (για το οποίο θεωρείται ένας από τους καλύτερους στον κόσμο) μπαγλαμά, ζουρνά και κρουστά και θα παρουσιάσει την προσωπική φιλοσοφία του, που τον καθοδήγησε και του προσέφερε στήριγμα μέσα στη δίνη που διαμόρφωσαν όλες οι θρησκευτικές και πολιτικές εξουσίες. Θα δώσει έμφαση κυρίως στη μυστικιστική πλευρά του, γιατί, όπως λέει ο ίδιος, “η μουσική και ο σουφισμός είναι συνυφασμένα για μένα. Το να παίζω μουσική είναι σαν να προσεύχομαι”.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί, ακούστε τη μουσική, κι αφήστε τη ψυχή σας να ανέβει και να σμίξει με τον ουρανό...

http://www.youtube.com/watch?v=Ahv6IkOTvkw

Έναρξη προπώλησης: Παρασκευή 8 Μαΐου
• Τίτλος
Συναυλία του Omar Faruk Tekbilek με τους Περιστρεφόμενους Δερβίσηδες
• Ημερομηνίες
30/5/09
• Ώρα
20:30
• Αίθουσα
Αίθουσα Φίλων της Μουσικής
• Tύπος
ΣΥΝΑΥΛΙΑ
Εισιτήρια
• Διακεκριμένη Ζώνη
30667,5 Δρχ. / 90,00 €
• Ζώνη Α
22148,75 Δρχ. / 65,00 €
• Zώνη B
15333,75 Δρχ. / 45,00 €
• Zώνη Γ
8518,75 Δρχ. / 25,00 €
• Φοιτητικά
4770,5 Δρχ. / 14,00 €

Οι AC/DC για πρώτη φορά στην Ελλάδα!...

Μια μπάντα-θρύλος στην ιστορία της Ροκ μουσικής, γίγαντες πραγματικοί στον χώρο του Hard-Rock έρχεται επιτέλους στην Αθήνα για να εμφανιστούν σε μια εκ των προτέρων αξέχαστη συναυλία, ημέρα Πέμπτη στις 28 Μαίου που θα συμβεί στο Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης.
Οι AC/DC, γνωστοί παγκοσμίως για τα μοναδικά shows τους και τις sold out εμφανίσεις τους που ξεσηκώνουν μεγάλα στάδια ανά τον κόσμο, καταφτάνουν με την Black Ice World Tour. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε η Chicago Tribune, το show της Black Ice World Tour είναι μια γιορτή αφιερωμένη σε ό,τι κάνει το Rock ‘N’ Roll μοναδικό! Η εντυπωσιακή παραγωγή που σφραγίζει ένα από τα μοναδικά και πιο απολαυστικά shows στον κόσμο, θα ταξιδέψει αυτούσια μέχρι την Ελλάδα. Η Black Ice World Tour ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου και ταξιδεύει σε πάνω από 60 προορισμούς σε Ευρώπη και Αμερική, με τα εισιτήρια να έχουν ήδη εξαντληθεί σε όλους αυτούς. Μάλιστα, όταν στις 10 Οκτωβρίου, ξεκίνησε η προπώληση των εισιτηρίων της περιοδείας τους, 18 shows έγιναν αυτόματα sold out, σπάζοντας έτσι όλα τα ρεκόρ στη μουσική βιομηχανία. Για περισσότερο από 3 δεκαετίες τώρα, οι αδερφοί Young βρίσκονται στην κορυφή της επιτυχίας! Με τραγούδια όπως το Back In Black, Hell’s Bell, Highway to Hell, For Those About To Rock, το σημαντικότερο κιθαριστικό δίδυμο στην ιστορία της ροκ έχει καταφέρει να μπει για τα καλά στη μουσική συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων, ανεξάρτητα των μουσικών προτιμήσεων τους. Χαρακτηριστικά τους η μοναδική τους ενέργεια και η εκκεντρικά Rock N Roll σκηνική παρουσία τους! Τεράστιες καμπάνες, η φουσκωτή Rosie, τα ηχηρά κανόνια και φυσικά …μην ξεχνάμε το trade mark της μπάντας, την σχολική στολή του αεικίνητου Angus Young!!! Το Black Ice, είναι το 15ο στούντιο άλμπουμ των AC/DC και κυκλοφόρησε πριν 2 μήνες, καταλαμβάνοντας αυτόματα την πρώτη θέση στα charts παγκοσμίως και το Νο1, σε πωλήσεις άλμπουμ σε 29 χώρες. Στην Ελλάδα έγινε χρυσό μόλις σε 2 εβδομάδες! Ο διεθνής τύπος τους αποθεώνει: “Το Black Ice είναι το καλύτερο άλμπουμ των AC/DC μετά από δεκαετίες!”, γράφει η Washington Post. Ενώ το People magazine σχολιάζει πως “Το Black Ice βρίσκει τους Αυστραλούς rockers στην καλύτερη μουσική φάση τους!”.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

90€ καθήμενοι σε αριθμημένες θέσεις στις κερκίδες του σταδίου, στο κάτω διάζωμα

70€ καθήμενοι σε αριθμημένες θέσεις στις κερκίδες του σταδίου στο κάτω διάζωμα.

60€ καθήμενοι σε αριθμημένες θέσεις στις κερκίδες του σταδίου στο άνω διάζωμα.

80€ όρθιοι, γενικής εισόδου στην αρένα.

Όσοι μπορείτε, μην τους χάσετε!
πληροφορίες:www.avopolis.gr

http://www.youtube.com/watch?v=X80Qjh9Yivs&feature=related

Μια άλλη εθνική γιορτή!...

Αντί για μια ημέρα γεμάτη από εθνικιστική υστερία, παχιά λόγια, μουσικές φανφάρες και πολύ ψέμα, εγώ παραθέτω ταπεινά, ένα απίστευτο τραγούδι με μια υπέροχη μουσική που απογειώνει το κορμί σε ρυθμούς ζεϊμπέκικου, ενώ οι στίχοι του οδηγούν τη ψυχή σε πλήρη ανάταση:

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει
μες τα στενά του κάτω κόσμου να σε βρει
και δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύει
την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει

Σε καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες
μες τα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά
κι έχει στ' αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες
κι ειν' το κρεβάτι της λημέρι του φονιά

Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες το κοχύλι
κρυφά της θάλασσας τα μάγια στο βοριά
θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι
και μήτε πόρτα θα 'βρεις μήτε κλειδαριά

Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια
με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά

κι όποιος νοιώθει και καταλαβαίνει είναι ευτυχής!...

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

http://www.youtube.com/watch?v=KTbAGQ9KWn8&feature=related

EDITH PIAF, προικισμένη με φωνή αηδονιού...

Σαν σήμερα πέθανε η μεγαλύτερη τραγουδίστρια που έβγαλε ποτέ η Γαλλία. Μια αγαπημένη μου φωνή γιατί ήταν τόσο "αισθαντική".

Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1915, κάτω από μια λάμπα γκαζιού, ο πατέρας της, Louis-Alphonse Gassion, ήταν ακροβάτης του δρόμου και η μητέρα της, Anita Maillard ήταν λυρική τραγουδίστρια, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa. Λίγες βδομάδες μετά την γέννησή της την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ περνάει τα πρώτα της χρόνια πρώτα κοντά στη μητέρα της μάνας της. Το 1917, ο πατέρας της που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Bernay (Νορμανδία) και ήταν ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής. Το 1919 η Edith αρρωσταίνει από κάποια πάθηση στον εγκέφαλο και τυφλώνεται. Μετά από δύο χρόνια όμως θεραπεύεται χωρίς την βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανέρχεται. Ήταν εφτά χρονών όταν ο πατέρας της άρχισε να την παίρνει μαζί του στις περιοδείες που έκανε με το τσίρκο και γυρνά μαζί του όλη τη Γαλλία. Στα δέκα της η Edith άρχισε να τραγουδάει στους δρόμους. Αν και ο πατέρας της ήθελε να την κάνει ακροβάτη, γρήγορα κατάλαβε και πως η κόρη του είχε όλο το ταλέντο στο λαιμό και καθόλου στο κορμί – όπως έλεγε ο ίδιος χαρακτηριστικά.

Στα 15 έχοντας ανακαλύψει τη θαυμάσια φωνή της, εγκατέλειψε τον πατέρα της για να ζήσει στο Παρίσι, τραγουδώντας στους δρόμους. Στα 17, συναντά τον Louis Dupont, ζουν μαζί και σε ένα χρόνο, στις 11/2/1933, κάνουν ένα κοριτσάκι τη Μαρσέλ, που δυστυχώς πεθαίνει από μηνιγγίτιδα, δύο χρόνια αργότερα. Εκείνη συνεχίζει να τραγουδά στους δρόμους της Pigalle, όπου και γνωρίζει τον Louis Leplée, διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει το "Môme Piaf" (μικρό σπουργίτη). Το 1935 της βγάζει και το πρώτο της δίσκο. Μα λίγο αργότερα ο μέντοράς της Leplée δολοφονείται, και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον φονιά αλλά δεν τον καταδίδει. Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Raymond Asso, που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, φεύγει για να ζήσει στην επαρχία αλλά επιστρέφει στο Παρίσι το 1937.

Κατά την διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου πολέμου και την Γερμανική κατοχή, δίνει κονσέρτα για αιχμάλωτους πολέμου. Εισάγει πλαστές άδειες εργασίες στα κέντρα κράτησης αιχμαλώτων και βοηθάει πολλούς Γάλλους φαντάρους να δραπετεύσουν.

Γύρω στα 23 της είναι μια μεγάλη βεντέτα και γυρνάει την πρώτη της ταινία που θριαμβεύει. Από τότε συνεχίζει μια πετυχημένη καριέρα και κάνει μια έντονη ζωή, δίπλα σε αρκετούς συντρόφους. Στα 30 της, ερωτεύεται τον Yves Montand και αναλαμβάνει να στήσει την καριέρα του.

Στα τέλη του 45, γράφει μόνη της την τεράστια επιτυχία της "La Vie En Rose", που στην αρχή περνά αδιάφορη. Καθ’ όλη την καριέρα της γράφει περίπου 80 τραγούδια.

Γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Marcel Cerdan και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντζα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Cerdan σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Piaf σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά.

Το 1951, έχει 2 σοβαρά τροχαία, μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη την οποία συνηθίζει και την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ αχρηστεύοντας την ήδη κακή της υγεία.

Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Jacques Pills, στην πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική, σε κάποια ρεσιτάλ της συνοδεύεται στο πιάνο από τον νεαρό τότε Gilbert Bécaud. Εκείνη την εποχή ακολουθεί πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης, μα οι ουσίες την έχουν ρημάξει. Παρ’ αυτά κάνει εξαιρετικές ηχογραφήσεις.

Τα επόμενα 2 χρόνια μένει κλεισμένη σπίτι της σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Μα το 1955, μόλις μαθαίνει πως θα τραγουδήσει στο Olympia, με τρόπο αξιοθαύμαστο και με αφάνταστη ενέργεια, δίνει μια αψεγάδιαστη παράσταση. Χωρίζουν με τον Pills το 1956. Με μεγάλη φόρα κάνει άλλη μια τουρνέ στην Αμερική και είναι πια μια διεθνής σταρ. Το 58 ζει μια ακόμα τρελή σχέση δίπλα στο νεώτερο τραγουδιστή και συνθέτη Georges Moustaki, ο οποίος το 1959 συνθέτει γι΄αυτή το τραγούδι Milord που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυναμώνει περισσότερο την Piaf. Μετά από λίγους μήνες καταρρέει κατά τη διάρκεια κονσέρτου της σε κατάμεστη αίθουσα της Νέας Υόρκης.

Σ΄ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, καταρρέει επάνω στην πίστα και η διάγνωση των γιατρών είναι ανίατος Καρκίνος. Αυτό όμως δεν πτοεί την Edith η οποία συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευμένη όμως από μια νοσοκόμα για να της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960, τραγουδά με επιτυχία το "Non Je Ne Regrette Rien" του Charles Dumont και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας παρότι συχνά τρικλίζει και παραπατά στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, Θεοφάνη Λαμπουκά, που τον βαπτίζει Τεό Σαγαπό και τον παντρεύεται το 1962. Εκείνο το καλοκαίρι παίρνει επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros, για το σύνολο της καριέρας της.

Η Edith Piaf σβήνει την ίδια μέρα με τον καλό της φίλο Jean Cocteau, στις 11 Οκτωβρίου του 1963, μόλις στα 48 της χρόνια στο Plascassier, κοντά στο Grasse απο κίρρωση. Ο Théo Sarapo μεταφέρει την ίδια μέρα του θανάτου της την σωρό της στην " δική της πόλη ", το Παρίσι. Θάβεται σε 3 μέρες στο παρισινό κοιμητήριο Père Lachaise.

Η αξέχαστη σταρ έφυγε φτωχή αφήνοντας πολλά χρέη στον τελευταίο σύζυγό της και μια τεράστια ιστορία.

Μαζί με την καριέρα της ως τραγουδίστρια (έγραψε πάνω από 200 τραγούδια σε δίσκους) βοηθούσε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Είχε μεταξύ άλλων μεγάλη συμμετοχή στην προώθηση των καλλιτεχνών Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Eddie Constantine, Yves Montand, Georges Moustaki, Jacques Pills και Francis Lai.

Πολλοί καλλιτέχνες, επανεκτελούν τραγούδια της και επισκέπτονται το γλυπτό που στήθηκε προς τιμή της στο Παρίσι, πάνω στην πλατεία που φέρει το όνομά της, λίγα μέτρα από το νοσοκομείο Tenon, που γεννήθηκε.

Στο Παρίσι υπάρχει ένα μουσείο με το όνομα Edith Piaf (Musée Edith Piaf, Rue Crespin du Gast) και στο οποίο μπορεί κανείς να δει διάφορα προσωπικά αντικείμενα της καλλιτέχνιδας, όπως ένα από τα φορέματά της και την συλλογή πορσελάνης της.

Το 2006 η Γαλλίδα τραγουδίστρια Olivier Dahan γυρίζει την ζωή της Edith Piaf σε ταινία με τίτλο La Môme (το νεαρό κορίτσι). Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο "Ζωή σαν Τριαντάφυλλο". Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, που θα εμφανιστεί και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, που διοργανώνεται από 8/2 – 18/2/2007, παίζει η Γαλλίδα ηθοποιός Marion Cotillard. Η ζωή της Edith Piaf αποτέλεσε όμως περιεχόμενο και σε ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης Claude Lelouch, με τίτλο Η Edith και ο Marcel το 1983 και με την Evelyne Bouix σε πρωταγωνιστικό ρόλο, και στην ταινία με τίτλο Guy Casaril, στην οποία βλέπουμε την Brigitte Ariel ως πρωταγωνίστρια.


Μεγαλύτερες επιτυχίες
Τα τραγούδια Milord, Non, je ne regrette rien και La vie en rose έγιναν παγκοσμίως γνωστά.

1945 - La vie en rose
1945 - Les Trois Cloches
1949 - Hymne à l'amour
1951 - Padam... Padam...
1954 - Sous le ciel de Paris
1956 - Non, je ne regrette rien
1956 - Les amants d'un jour
1957 - La foule
1959 - Milord
πηγή:Βικιπαίδια

Απολαύστε φωνή: http://www.youtube.com/watch?v=8YGXsw3XK9I&feature=related

Η Ute Lemper έρχεται να μας μαγέψει!...

Το να βρεθείς σε μια "μουσική ζωντανή παρουσία" της Ute Lemper είναι η εμπειρία!

Τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός, μουσικός, ζωγράφος και μοντέλο, το διάσημο παιδί-θαύμα, ενηλικιώθηκε καλλιτεχνικά μέσα από μια εκρηκτική πορεία και από μία εξίσου δημιουργική και θεαματική περιπλάνηση του πολύπλευρου και πολύπλοκου σκηνικού χαρακτήρα της…



«Χρειάζομαι τη σκηνή. Το να μοιράζεσαι ένα λεπτό, μια μικρή ζωή με το κοινό, είναι ασύγκριτο...Εκείνο που λατρεύω στη σκηνή είναι να προκαλώ το κοινό. Οι παραστάσεις μου είναι ένα σχόλιο για την ηθική, ενάντια στον συντηρητισμό, για την ελευθερία και την αγάπη».
Όπως η ίδια χαρακτηριστικά έχει δηλώσει σε συναυλία της «Ξέρετε μπορώ να κάνω τα πάντα...γιατί είμαι Γερμανίδα!»
Κάποτε χαρακτηρίστηκε ως το «τρομερό παιδί» της σύγχρονης διεθνούς σκηνής. Σήμερα λένε πως αποτελεί ένα ερμηνευτικό είδος από μόνη της. Τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός, μουσικός, ζωγράφος και μοντέλο, το διάσημο παιδί-θαύμα, ενηλικιώθηκε καλλιτεχνικά μέσα από μια εκρηκτική πορεία και από μία εξίσου δημιουργική και θεαματική περιπλάνηση του πολύπλευρου και πολύπλοκου σκηνικού χαρακτήρα της.
Με εντυπωσιακές υποκριτικές, μουσικές, χορευτικές και εικαστικές σπουδές, η Ούτε Λέμπερ έχτισε μία εξαιρετική καριέρα, συνεχίζοντας να διαγράφει την λαμπρή της πορεία (με απίστευτη ευελιξία και καθολική επιτυχία) μέσα από πολλούς και διαφορετικούς χώρους έκφρασης.
Κερδίζοντας κατ’αρχήν την διεθνή αναγνώριση με τις φανταστικές εμφανίσεις και την πλούσια δισκογραφία της σε σχέση με το Γερμανικό και Γαλλικό καμπαρέ (ερμηνεύοντας ιδανικά έργα των Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολ Μπρεχτ καθώς και τις αξέχαστες επιτυχίες της Εντίθ Πιάφ), αναδεικνύοντας στην συνέχεια της εναλλακτικές μορφές του εκρηκτικού ταμπεραμέντου της, μέσω των σύγχρονων μιούζικαλ αλλά και με ροκ, τζαζ και έθνικ εκφάνσεις!
Κατακτώντας την παγκόσμια καταξίωση μέσω κορυφαίων διακρίσεων και βραβείων, όπως «καλλιτέχνης της χρονιάς 1993-1994» στο αμερικάνικο περιοδικό Μπιλμπόαρντ όπως το βραβείο «Λώρενς Ολίβιε» το 1998 στο Λονδίνο για την ερμηνεία της στο «Σικάγο», αλλά και το «βραβείο Μολιέρου» στο Παρίσι, (επίσης ως καλύτερη ηθοποιός) για το «Καμπαρέ» του Ζερόμ Σαβαρί!
Η Γερμανικής καταγωγής πολιτογραφημένη Νεοϋορκέζα performer, υπήρξε μούσα διάσημων και σπουδαίων προσωπικοτήτων που δημιούργησαν για την ίδια αποκλειστικά και στα δικά της μέτρα: Ο Μωρίς Μπεζάρ, το μπαλέτο «Αιφνίδιος θάνατος», η Πίνα Μπάους επίσης το «Weil Revue», ο Άντριου Λόϋντ Γουέμπερ, το περίφημο μιούζικαλ «Cats» στην αυθεντική του εκδοχή, ο Μάϊκλ Νάϊμαν, ο Έλβις Κοστέλο, ο Τομ Γουέϊτς, ο Φίλιπ Γκλας, ο Νικ Κέϊβ κάποια από τα μεγαλύτερα τραγούδια τους αλλά και στον κινηματογράφο ο Πήτερ Γκρηναγουέϊ τα «Παραμύθια του Πρόσπερου» και ο Ρόμπερτ Όλτμαν το «Πρετ α Πορτέ»!
Συνέπραξε πολλές φορές σε συμφωνικά έργα με μεγάλες ορχήστρες, όπως η συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου, της Βοστώνης, του Ισραήλ και με κορυφαίους μαέστρους σαν τον Zούμπιν Μέτα. Δίνοντας ταυτόχρονα και σόλο κονσέρτα στα διασημότερα θέατρα του κόσμου, όπως η Σκάλα του Μιλάνου, το Πίκολο Τεάτρο, η Όπερα του Σίδνεϋ, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, το Λίνκλολν Σέντερ, το Ρόαγιαλ και το Κουΐν Ελίζαμπεθ Χώλ, το Public Theatre, το West End, η Ιστορική Όπερα Κομίκ(Opera-Comique!)
Mετά την μεγάλη και αξέχαστη ερμηνεία της στο «Γαλάζιο Άγγελο» στο ρόλο της Λόλας, η Ute Lemper, χαρακτηρίστηκε ως διάδοχος της μυθικής Μάρλεν Ντήντριχτ, παραμένοντας πάντα στη συνείδηση του διεθνούς κοινού και της παγκόσμιας κριτικής ως η σημαντικότερη show woman της γενιάς της.
Σήμερα επιστρέφοντας στο είδος που την ανέδειξε, στο προσωπικό της κλασσικό ρεπερτόριο του μιούζικαλ και του καμπαρέ, μας παίρνει μαζί της σ’ένα μουσικό οδοιπορικό με αφετηρία το Βερολίνο και κατάληξη το Παρίσι. Με όχημα ένα εκπληκτικό αφιέρωμα στη Μάρλεν Ντίτριχ και στην Εντίθ Πιάφ, σε δυο θρύλους που άλλωστε τους θυμίζει τόσο πολύ: το ίδιο αισθαντική και η ίδια, το ίδιο ντίβα, το ίδιο φαμ φατάλ! Όμοια συγκλονιστική και απόλυτα καθηλωτική!

Η Ούτε Λέμπερ θα εμφανιστεί την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (προπώληση εισιτηρίων: Πανεπιστημίου 39, τηλεφωνικές πωλήσεις: 210 3272.000, on line αγορά: www.herodeion-events.gr) και την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης (προπώληση εισιτηρίων: εκδοτήριο πλατείας Αριστοτέλους και ταμεία του Μεγάρου Μουσικής, τηλ. 2310 895.939, 210 7258.510).

«Μαζί τραγουδάμε για το πράσινο, τραγουδάμε για τη ζωή»

Eίναι ευκαιρία για όλους μας να τραγουδήσουμε όλοι ΜΑΖΙ, στη συναυλία που οργανώνει τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 21.00 ο ΣΚΑΪ, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας και ο Μελωδία στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο με τη συμμετοχή δεκαπέντε σπουδαίων καλλιτεχνών.

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ταμείου Δασών.

Στη συναυλία λαμβάνουν μέρος αφιλοκερδώς οι εξής ερμηνευτές (αλφαβητικά):


Χάρις Αλεξίου

Γιώργος Ανδρέου

Σταμάτης Κραουνάκης

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Δημήτρης Μητροπάνος

Μανόλης Μητσιάς

Θάνος Μικρούτσικος

Γιώργος Νταλάρας

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Νίκος Πορτοκάλογλου

Διονύσης Σαββόπουλος

Μπάμπης Στόκας

Διονύσης Τσακνής

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Μαρία Φαραντούρη

Η τιμή του εισιτηρίου είναι 10 Ευρώ και τα εισιτήρια θα διατίθενται σε όλα τα δισκοπωλεία METROPOLIS καθώς και μέσω internet στη διεύθυνση ticketservices.gr

Πληροφορίες για αγορά εισιτηρίων μέσω internet, δίνονται στο τηλέφωνο 210-7234567, ενώ θα υπάρξει και παράταση του ωραρίου των λεωφορειακών γραμμών της Ε.ΘΕ.Λ.

Παράλληλα, τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου, ο ΣΚΑΪ 100,3 διοργανώνει ραδιομαραθώνιο προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για τον ίδιο σκοπό.

Εισιτήρια

- Από το εκδοτήριο της Υπηρεσίας Εισιτηρίων:
Πανεπιστημίου 39, Στοά Πεσμαζόγλου

Δε-Πα: 9πμ-5μμ, Σα: 9πμ-2μμ

-Από το τηλεφωνικό κέντρο: τηλ. 210 7234567

Με χρέωση πιστωτικής κάρτας

-Από την ιστοσελίδα : www.ticketservices.gr

Με χρέωση πιστωτικής κάρτας
Η τιμή του εισιτηρίου από το τηλεφωνικό κέντρο της Υπηρεσίας Εισιτηρίων και από την ιστοσελίδα της είναι 11 ευρώ.

CELIA CRUZ, η εκρηκτικότερη τραγουδίστρια στην ιστορία της Latin μουσικής!...

Πρόκειται για το γυναικείο "είδωλο" μου στη λατινοαμερικάνικη μουσική. Γυναικάρα με τα όλα της, με πάθος για τη ζωή, το χορό και κυρίως το τραγούδι έως το τέλος του βίου της.
Η Κουβανέζα Celia Cruz* (Σίλια Κρούζ), το αστέρι της σάλσα, σπούδασε τραγούδι και θεωρία της μουσικής στο ωδείο της Αβάνα, ξεκινώντας την καριέρα της στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.Η μουσική αποτέλεσε μέρος της ζωής της από τα παιδικά της χρόνια, αλλά η μουσική της καριέρα προέκυψε μάλλον κατά τύχη. Έχοντας 13 αδέλφια, η Cruz τραγουδούσε για να κοιμίζει τους αδελφούς της, και ο κόσμος στεκόταν στην πόρτα όταν άκουγε την φωνή της, ώσπου ο ξάδερφος της πρόσεξε ότι έχει ταλέντο. Τραγούδησε ένα ταγκό σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό και βραβεύτηκε. Μια καριέρα γεννιόταν.Το πρώτο βραβείο για το ταλέντο της το κέρδισε το 1947, στην πατρίδα της την Αβάνα. Λίγο μετά, γράφτηκε στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής, όπου σπούδασε θεωρία της μουσικής, τραγούδι και πιάνο. Σύντομα τη μουσική της την ζητούσαν στο ραδιόφωνο, σε ταινίες και στην τηλεόραση.Στην αρχή της δεκαετίας του ’50, έγινε μέλος του συγκροτήματος La Sonora Matancera και μαζί έγραψαν μερικά από τα πιο αλησμόνητα κεφάλαια της Αφροκουβανέζικης μουσικής. Στις 15 Ιουλίου 1960 έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να γράφει ιστορία. Εκείνη τη δεκαετία, ηχογράφησε αρκετούς δίσκους, με το μαέστρο Τito Puente και μαζί ξύπνησαν το ενδιαφέρον για τη σάλσα σε Αγγλόφωνα και Ευρωπαικά ακροατήρια, με τραγούδια όπως το La Bamba. Αυτό το φαινόμενο ήταν γνωστό ως «η Σάλσα της δεκαετίας του ’70». Ξεχωριστές συνεργασίες της με άλλους μουσικούς ήταν με τον Τζώνυ Πατσέκο, το Γουίλι Κόλον και τους Φάνια Ωλ Σταρς.Τιμήθηκε με αστέρια και το όνομά της δόθηκε σε οδούς σε κάποιες από τις πολυσύχναστες λεωφόρους του κόσμου. Το 1987 το Χόλιγουντ της αφιέρωσε ένα αστέρι στο Walk of fame. Χρόνια μετά, η calle ocho του Μαϊάμι μετονομάστηκε σε οδός Celia Cruz και το 1991 η ίδια πόλη της αφιέρωσε και αυτή ένα αστέρι. Μια τιμή που της έχει επίσης απονεμηθεί από το Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα και την Πλάζα Γκαλερία στην πόλη του Μεξικού. Αν και κέρδισε πολλές διακρίσεις, η δεκαετία του ’90 ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος στην καριέρα της. Το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν της απένειμε Βραβείο για επιτεύγματα ζωής, η Κολομβία της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο των τεχνών και ο δήμος του Σαν Φρανσίσκο ονόμασε την 25η Οκτωβρίου 1997 «ημέρα της Celia Cruz».Αλλά αναμφίβολα, μια από τις πιο αξέχαστες στιγμές στη ζωή της ήταν το 1994, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον, τη δέχθηκε στο Λευκό Οίκο και της απένειμε την υψηλότερη τιμές που μπορεί να αποδοθεί σε έναν καλλιτέχνη στις ΗΠΑ : το βραβείο του Εθνικού Κληροδοτήματος για τις Τέχνες.Η Cruz μες τολμηρό φωνητικό έλεγχο, πάθος και αυτοσχεδιαστικό ταλέντο, είχε πλέον γίνει συνώνυμη με τη σάλσα και την κουβανέζικη μουσική κουλτούρα. Ηχογράφησε σχεδόν 75 δίσκους και κέρδισε αρκετούς επαίνους, μεταξύ τους και ένα Γκράμι. Επιλέχθηκε για την ταινία που βασίστηκε στο μυθιστόρημα «Οι Μάμπο Κίνγκς παίζουν τραγούδια της αγάπης», πλάι στον βασιλιά του μάμπο Τίτο Πουέντε. Η συνεργασία της με τον Πουέντε ξεκίνησε ήδη τη δεκαετία του ’50, ενώ ήταν ακόμη στην Κούβα.Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς άρχισαν να την αποκαλούν «βασίλισσα της Σάλσα», αλλά έφερε αυτόν τον τίτλο με αρχοντιά και τιμή. Η Celia συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της μουσικής όπως με : την Dionne Warwick , την Patty Lambel, τον David Burn, την Gloria Estefan κτλ…Η φωνή της, το ταλέντο της και το χάρισμά της μαζί δημιούργησαν μια από τις πιο εντυπωσιακές πορείες επιτυχιών της μουσικής βιομηχανίας. Πολλοί από τους δίσκους της έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι. Προτάθηκε για τα GRAMMY AWARDS (Βραβεία Γκράμι) 12 φορές και κέρδισε το πρώτο της το 1989.Στη Celia Cruz απονεμήθηκαν τιμής ένεκεν πτυχία από το πανεπιστήμια Γέηλ, Φλόριντα Ιντερνάσιοναλ και Μαϊάμι. Εμφανίστηκε σε 10 ταινίες, μια από τις πιο πρόσφατες ήταν βέβαια το Μάμπο Κίνγκς.Η Cruz απεβίωσε στις 16 Ιουλίου του 2003 εξαιτίας καρκίνου στον εγκέφαλο, σε ηλικία 78 ετών. Άφησε πίσω της μια κληρονομιά με σπουδαία επιρροή στη μουσική όλης της Λατινικής Αμερικής.
* το κείμενο είναι μετάφραση από ξένο (σχετικό με το θέμα) ιστότοπο.
Απολαύστε την εδώ με τον ανεπανάληπτο Τίτο Πουέντε...

BILLIE HOLIDAY, η μεγάλη κυρία των "blues"...

Σαν εχθές 17 Ιουλίου 1959, πέθανε μια ντίβα της τζαζ μουσικής.
Αυτό εδώ είναι ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη της:
Το πραγματικό της όνομα δεν ήταν ούτε Μπιλι ούτε Χολιντει, αλλά Ελεονόρα Φέιγκαν Γκόου, απόγονος μιας παράνομης επιμειξίας μεταξύ μιας μαύρης σκλάβας κι ενός Ιρλανδού γαιοκτήμονα που την είχε υπό την επίβλεψη του. Οι γονείς της ήταν αντίστοιχα 15 και 17 όταν την απέκτησαν. Άλλα ήθη κι άλλα έθιμα για την Αμερική των μαύρων της εποχής του Μεσοπολέμου. Ο πατέρας της Κλαρενς Χολιντει ηταν κιθαρίστας στην ορχήστρα του Φλετσερ Χεντερσον, πότης και γυναικάς. Εγκατέλειψε την συζυγική εστία άμα τη γεννήσει της μικρής Ελεονόρα, αφήνοντας την στο έλεος της ανεύθυνης μητέρας της Σειντι, η οποία δεν αποτέλεσε και το καλύτερο δυνατό παράδειγμα γι’ αυτήν. Η μικρή μεγάλωσε σχεδόν ολομόναχη, ποτέ δεν γνώρισε την αποδοχή και την αγάπη από κανέναν γύρω της και διαμόρφωσε μια προσωπικότητα αφενός αυτόνομη, αλλά εξαιρετικά αυτοκαταστροφική και ευάλωτη.«Ποτέ δεν είχα την δυνατότητα να παίξω με τις κούκλες όσο ήμουν μικρή. Άρχισα να δουλεύω όταν ήμουν 6 ετών». Όταν έφτασε 10 χρόνων, το 1925, ένας γείτονας την βίασε. Το δικαστήριο έδειξε επιείκεια απέναντι του, αλλά όχι απέναντι στη μικρή υιοθετώντας την λογική «γυναίκα (;;;) είναι, εκείνη τον προκάλεσε». Είπαμε, άλλα ήθη, πόσο μάλλον όταν η κατηγορούμενη δεν έχει ίδιο χρώμα δέρματος με αυτό του δικαστή. Το δικαστήριο την έστειλε εσώκλειστη σε ένα Παρθεναγωγείο, το οποίο εγκατέλειψε λίαν συντόμως γιατί η μητέρα της από την Νέα Υόρκη όπου βρισκόταν την διεμήνυσε ότι η οικογένεια χρειαζόταν χρήματα. Η Ελεονόρα κατέληξε -άγνωστο πως– στον οίκο ανοχής της Αλις Ντιν στην γενέτειρα της, την Βαλτιμόρη, προσφέροντας από την τρυφερή κιόλας ηλικία των 12 τις υπηρεσίες της σε κυρίους όλων των φυλών, των εθνικοτήτων και των ηλικιών. Είναι η εποχή που η –σωματώδης και υπερανεπτυγμένη για τα δεδομένα της ηλικίας της –Ελεονόρα υιοθετεί το όνομα Μπιλι, λόγω της αγάπης που έτρεφε για την –λευκή- ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου Μπιλι Νταβ και στα διαλείμματα της δουλειάς της ακούει μανιωδώς τζαζ και ραγκταιμ μουσική στο παλιό γραμμόφωνο. Ενίοτε κάθε Δευτέρα βράδυ που οι οίκοι ανοχής είχαν ρεπό, ανέβαινε στις πίστες των τοπικών νυχτερινών κέντρων, έπαιρνε το μικρόφωνο και τραγουδούσε τα τραγούδια της Μπεσι Σμιθ και της Εθελ Γουοτερς.

Η ζωή της αλλάζει ξαφνικά όταν μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και αρχίζει τις οντισιόν σε μικρά και περισσότερο γνωστά κλαμπ του Μεγάλου Μήλου. Ο Μύθος λέει ότι κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης της για χορεύτρια στο κλαμπ Pod & Jerry's ο ιδιοκτήτης, απογοητευμένος από τις επιδόσεις της άχαρης, πανύψηλης και ευτραφούς 18χρονης, της πρότεινε να τραγουδήσει κάτι μπας και σώσει τα προσχήματα. Τη στιγμή που από το λαρύγγι της βγήκαν οι πρώτες νότες του "Trav'lin All Alone" της πρότεινε αμέσως συμβόλαιο συνεργασίας. Και τότε εμφανίζεται ο Τζον Χαμοντ, αρθρογράφος της Αγγλικής εφημερίδας Μelody Maker και κυνηγός ταλέντων συν τοις άλλοις –και ο ίδιος άνθρωπος που κάποιες δεκαετίες αργότερα ανακάλυψε τον Μπόμπ Ντιλαν και τον Μπρους Σπρινγκστιν. Και την επιλέγει για να τραγουδήσει δίπλα στον ίδιο τον Βασιλιά του Σουίνγκ, τον Μπενυ Γκουντμαν. Είναι το σημείο που αρχίζει η καριέρα της κι επίσημα πια.Τα 4 πρώτα χρόνια της καριέρας της ηχογραφεί μαζί με τις ορχήστρες του Τεντυ Ουιλσον, του Αρτι Σω, εμφανίζεται στο Apollo Theatre ως πρώτο ονομα στην μαρκίζα και συμμετέχει με τον Ντιουκ Ελινγκτον στην εννιάλεπτη ταινία Symphony In Black, όπου ερμηνεύουν το κλασικό Rhapsody In Negro Life. Ο ρατσισμός όμως ακόμη κι όταν είσαι ένα εδραιωμένο όνομα της τζαζ είναι πανταχού παρών. Η παραμονή της στο διάσημο κλαμπ Famous Door στο πλευρό λευκών μουσικών αποδεικνύεται βραχύβια όταν της απαγορεύουν να συγχρωτίζεται με τους θαμώνες του μπαρ και της επιβάλουν να παραμένει σε χώρο που προορίζεται για άτομα της ίδιας με αυτήν απόχρωσης δέρματος. Ίδια κι απαράλλακτη η κατάσταση και στο Onyx Club που εμφανίζεται το Σεπτέμβριο του 1936 μαζί με τον βιολονίστα Σταφ Σμιθ. Το κοινό υποκλίνεται μπροστά στο ταμπεραμέντο της Μπιλι και ο Σμιθ, θορυβημένος από τις αντιδράσεις του κόσμου και φοβούμενος ότι η νεαρή τραγουδίστρια του κλέβει την παράσταση, την απολύει.
Η ζωή στο δρόμο την δεκαετία του ’30 ήταν σκληρή ακόμη και για τον πιο ακούραστο και σκληραγωγημένο άντρα μουσικό. Για μια γυναίκα ήταν ένας εφιάλτης. Για μια μαύρη γυναίκα όμως ήταν κάτι παραπάνω: κόλαση. Ίσως η χειρότερη στιγμή στην καριέρα της ηταν κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής περιοδείας της μαζί με τον Καουντ Μπεισι. Άτακτες ώρες παραστάσεων, ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης, έλλειψη προσωπικού χώρου, ταξίδια με ετοιμόρροπα λεωφορεία σε δρόμους ελληνικού επαρχιακού / νησιωτικού δικτύου. Το μοναδικό καλό πράγμα που συνέβη στη Μπιλι τα τέσσερα αυτά χρόνια ήταν η γνωριμία της με τον καλύτερο της φίλο, τον Λεστερ Γιανγκ, ο οποίος και την έδωσε το παρατσούκλι Lady Day. Η δεκαετία του ’40 μπήκε για την Μπιλι με τις καλύτερες προοπτικές: όλα τα καμπαρέ της Νέας Υόρκης την ήθελαν για πρώτο όνομα στις πιστές τους, αλλά το Cafe Society ήταν τελικά αυτό στο οποίο έγραψε ιστορία. Ένα πολυτελές κλαμπ στην περιοχή του Μανχάταν, ίσως το μοναδικό το οποίο επέτρεπε να βρίσκονται λευκοί και μαύροι στον ίδιο χώρο και το μέρος όπου για πρώτη φορά ακούστηκε το γνωστότερο τραγούδι της, το "Strange Fruit", ένα κομμάτι-κόλαφος ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς του Αμερικανικού Νότου –κι όχι μόνο. Είναι η εποχή όπου η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στοιχειώδη αρμονία και η Μπιλι έβγαινε στη σκηνή με τις χαρακτηριστικές λευκές γαρδένιες να μπλέκονται στα μακριά της μαλλιά υπό τη συνοδεία της ορχήστρας του Φρανκι Νιουτον. Μια πενταετία με σπουδαίες ηχογραφήσεις στην εταιρεία Decca - "Fine and Mellow", "God Bless the Child", "Lover Man", "Don't Explain," "Good Morning Heartache", "Ain't Nobody's Business If I Do,", "Them There Eyes", "Crazy He Calls Me."- αλλά και με πρωτοφανή εμπορική επιτυχία. Πρόλαβε ακόμη και να παίξει στην ταινία New Orleans, στο πλευρό του νεανικού της ειδώλου του Λουις Άρμστρονγκ, υποδυόμενη την μαύρη υπηρέτρια – ρόλος που μετέπειτα παραδέχτηκε ότι καθόλου δεν χάρηκε. Από το σημείο εκείνο κι έπειτα αρχίζει ο προσωπικός, καλλιτεχνικός και εμπορικός της κατήφορος.
Ήταν λίγο πολύ μόδα στο κύκλωμα των μουσικών της τζαζ η χρήση μαριχουάνας και λοιπών απαγορευμένων ουσιών. Το τέλος του πόλεμου βρίσκει τον Αμερικανικό υπόκοσμο απόλυτα εξοικειωμένο με ένα νέο ναρκωτικό, την ηρωίνη. Η Μπιλι δεν ήθελε και πολύ για να ενδώσει στον πειρασμό της δοκιμής, παρασυρμένη ίσως κι από την ταραχώδη προσωπική της ζωή. Βλέπετε, ο γάμος της με τον Τζιμι Μονρο είχε λήξει και ο άνθρωπος, ο οποίος λίγο μετά θα γινόταν δεύτερος σύζυγος της, ο τρομπετίστας Τζο Γκαι, ήταν για τα καλά χωμένος στο νέο αυτό ναρκωτικό. Η εξάρτηση της όσο πήγαινε και μεγάλωνε. Το Εθνικό Γραφείο Για Τα Ναρκωτικά ήταν καλά ενήμερο για το γεγονός αυτό και το Μάιο του 1947 η Κύρια συλλαμβάνεται στη Φιλαδέλφεια για κατοχή ηρωίνης και καταδικάζεται σε δεκάμηνη φυλάκιση -χωρίς αναστολή. Το χειρότερο δεν είχε έρθει ακόμη: το μητρώο της είχε ένα βαθύ μελάνωμα που της απαγόρευε την είσοδο της σε όλα τα κλαμπ και τα καμπαρέ της Νέας Υόρκης. Η Πρώτη Κύρια δεν είχε μέρος να τραγουδήσει. Πάλι καλά που βρέθηκε στο δρόμο της ο Τζον Λεβυ, ιδιοκτήτης του Ebony Club και κατόρθωσε να αποσπάσει από τις αστυνομικές αρχές την πολυπόθητη άδεια να εμφανιστεί στο μαγαζί του. Όταν όμως το επόμενο έτος οι Ομοσπονδιακοί πράκτορες την έπιασαν επ’ αυτοφώρω στο ξενοδοχείο της την στιγμή που κάπνιζε όπιο, το πήρε καλά απόφαση ότι δεν πρόκειται να ξανανέβαινε στο σανίδι, τουλάχιστον στην πατρίδα της. Η ευρωπαϊκή περιοδεία της το 1954 ήταν ίσως η τελευταία αξιοπρεπής παράσταση ενώπιον κοινού. Οι ηχογραφήσεις της στην νέα δισκογραφική της στέγη, την θρυλική Verve δεν έχουν την ποιότητα προηγούμενων στιγμών της. Αποπροσανατολισμένη από τη ρήξη με το σύζυγο της, την εξάρτηση της και τον ολοένα κι αυξανόμενο αλκοολισμό της, πέρασε μια σύντομη αναλαμπή με το "Fine and Mellow" του 1957 αλλά το τελευταίο της άλμπουμ Lady in Satin αποκαλύπτει την 43χρονη Μπιλι να ακούγεται σαν 73, να μασάει σχεδόν τις συλλαβές και αρκετές φορές να καταρρέει εν ώρα ηχογραφήσεων. Πέθανε τη Παρασκευή 17 Ιουλίου 1959 στο Δωμάτιο 6Α12 του Ξενοδοχείου Μετροπολιταν της Νέας Υόρκης. Στο πόδι της βρέθηκε δεμένο ένα σεβαστό χρηματικό πόσο, το οποίο είχε εισπράξει λίγες ώρες νωρίτερα από ένα ατζέντη ο οποίος θα είχε δικαίωμα να εκδώσει την αυτοβιογραφία της. Μπιλι Χολιντει: ανήλικη πόρνη, αλκοολική. ηρωινομανής, μεγάλη φωνή. Προπαντός όμως μια ακόμη χαμένη ψυχή.Για περαιτέρω διάβασμα: • Η Κυρία Τραγουδάει Τα Μπλουζ, Εκδόσεις Άγρα, μτφ. Ιουλία Ραλλίδη.