Η "ενέργεια" της Επιδαύρου...

Από την ώρα που βρίσκεσαι στον περιβάλλοντα χώρο του Ασκληπιείου, του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου αισθάνεσαι ότι είσαι σε κάτι σπουδαίο. Όταν δε, μπαίνεις στον κύριο αρχαιολογικό χώρο, νιώθεις ότι κάπου υπάρχει μια ανώτερη δύναμη. Σε μια παράσταση όμως σαν θεατής τα αισθήματα που σε αγκαλιάζουν είναι πολλά.
Βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο για να δω την κωμωδία του Αριστοφάνη "Βάτραχοι". Ο κόσμος υπερβολικά πολύς αλλά και τυχερός που βρήκε τρόπο για να μπει μέσα καθώς έξω, ουκ ολίγοι ήσαν αυτοί που ρωτούσαν κι έψαχναν για ένα εισιτήριο. Εγώ, με το που βολεύτηκα στο πέτρινο κάθισμα μου άρχισε να με συνεπαίρνει η "μυρωδιά" του θεάτρου. Ήταν κάτι το απόκοσμο θα έλεγα. Το παρόν γινόταν ένα με το παρελθόν. Μιλάμε για πολλούς αιώνες πίσω. Εδώ έρχονταν από όλον τον αρχαίο κόσμο και κυρίως οι Αθηναίοι για να αποτίσουν τιμές στον Ασκληπιό και να θεραπευτούν. Εδώ γινόντουσαν πολιτικές συζητήσεις. Εδώ διεξάγονταν θεατρικοί και αθλητικοί αγώνες. Εδώ ήμουν κι εγώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά αλλά πάντα είναι σαν να είναι η πρώτη. Η ενέργεια της Επιδαύρου με κάνει να νοιώθω σημαντικός.
Οι πρωταγωνιστές του έργου θα έλεγα αρκετά καλοί. Η σκηνοθεσία όμως του Γιάννη Κακλέα εξόχως επιτυχημένη.

Το σκάνδαλο της ακριβής Τέχνης στην Ελλάδα!...

Είναι γνωστό πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπως τώρα οι άνθρωποι στρέφονται περισσότερο προς τα γράμματα και τις τέχνες ανεβάζοντας την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής. Το αντίθετο συμβαίνει σε περιοόδους ευμάρειας και πλούτου. Είναι όμως δυνατόν, ακόμα και σήμερα με μια ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει απροκάλυπτα κουμάντο στην χώρα και μάλιστα έχοντας σαν συναίτερο της γι αυτό, τον μπαμπούλα Δ.Ν.Τ. κάποιοι να κερδοσκοπούν υπερβολικά σε βάρος του Έλληνα πολίτη; Είναι δυνατόν αυτός ο Έλληνας πολίτης να εξακολουθεί μετά από τόσες αποκαλύψεις διαφθοράς στον τόπο, να είναι ακόμη τόσο κορόιδο; Είναι δυνατόν τα Μ.Μ.Ε. επειδή προφανώς έχουν μεγάλα συμφέροντα, να σιωπούν μπροστά σε αυτή τη ληστεία που γίνεται;

Αναφέρομαι στις φουσκωμένες τιμές που χρεώνουν για κάθε λογής "άρτον και θεάματα" οι εκάστοτε οργανωτές και ειδικά όταν πρόκειται για "ονόματα" από το εξωτερικό. Οι τιμές αυτές συγκρινόμενες με τις αντίστοιχες για τις ίδιες παραστάσεις στο εξωτερικό, είναι απίστευτα υψηλότερες εδώ στο "Ελλαδιστάν". Άπειρα τα παραδείγματα που θα μπορούσα να υπενθυμίσω. Αρκεί ένα ενδεικτικά: Η περίφημη συναυλία της Μαντόνα στο Ο.Α.Κ.Α στοίχισε για χιλιάδες θαυμαστές της 200 ευρώ! Η ανάλογη τιμή στο Λονδίνο ελάχιστο καιρό πριν, ήταν 120 ευρώ!
Μια ανάλογη περίπτωση που θα συντελεστεί σε λίγες μέρες στην Αθήνα κοστολογήθηκε από τους υπεύθυνους να ξεκινάει από τα 38 ευρώ και θα φθάνει τα 150 ευρώ όταν στο Παρίσι και το Λονδίνο υπήρχαν τιμές στα 7 και 10 ευρώ!

Ο λόγος βέβαια για τον σπουδαίο Τζον Μάλκοβιτς τον οποίο θα απολαύσουμε επί σκηνής στο ρόλο ενός «σίριαλ κίλερ», στις 25 και 26 Μαΐου, στο θέατρο του «Ελληνικού Κόσμου» προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας.
Ο διάσημος ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει στην «Κολασμένη Κωμωδία: Οι εξομολογήσεις ενός κατά συρροήν δολοφόνου» του Michael Sturminger, ένα έργο που αποτελεί την αυτοβιογραφία του Jack Unter-weger, συγγραφέα και δημοσιογράφου, περιβόητου γυναικοκατακτητή και αγαπημένου της βιεννέζικης ελίτ, ο οποίος κατηγορήθηκε για μία σειρά δολοφονιών.
Στην ιδιαίτερη αυτή παράσταση μουσικού θεάτρου η αφήγηση γίνεται μέσα από μονόλογους οι οποίοι εικονογραφούνται από την μουσική, ενσωματώνοντας τα συναισθήματα που εξερευνούν: χαρά, μίσος, αγάπη, θλίψη, πόθο- ερμηνευμένα από δύο σοπράνο και την Ορχήστρα της Ακαδημίας της Βιέννης, υπό την διεύθυνση του Martin Haselbock, η οποία θα εκτελέσει έργα Beethoven, Mozart, Vivaldi, Gluck, Weber και Haydn.
Αλλοτε σκοτεινά κωμικό και άλλοτε ζοφερό και κτηνώδες έργο η «Κολασμένη Κωμωδία» αποτελεί ένα προκλητικότατο κείμενο, αλλά και μία συναρπαστική και πρωτότυπη προσέγγιση στην διερεύνηση ενός διεστραμμένου μυαλού. Σε αυτό το εγχείρημα ένας διάσημος ηθοποιός, ο Τζον Μάλκοβιτς και μία εξαιρετική ορχήστρα αναμένεται να μας ταξιδέψουν στις δαιδαλώδεις και ανεξερεύνητες περιοχές της πνευματικής διαταραχής.
Η «Κολασμένη Κωμωδία» θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Θέατρο Πέρα από τα Ορια», η οποία τα τελευταία χρόνια έχει φέρει στην Ελλάδα κορυφαίους ηθοποιούς του παγκόσμιου θεάτρου και του κινηματογράφου.
Το έργο είναι βασισμένο σε μία ιδέα της Birgit Hutter και του Martin Haselbock, η μετάφραση των υπέρτιτλων είναι του Γιάννη Ανδρέου, το ρόλο της Σοπράνο I ερμηνεύει η Bernarda Bobro και η Louise Fribo και της Σοπράνο II Aleksandra Zamojska, ενώ η Birgit Hutter υπογράφει τα κοστούμια.
Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στη Βιέννη τον Ιούλιο του 2009, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία, ενώ μετά την Αθήνα θα συνεχίσει την περιοδεία της στο Λονδίνο (Barbican), το Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αναφέρθηκα με κάποιες λεπτομέρειες στην παράσταση, από σεβασμό και θαυμασμό στον μεγάλο Μάλκοβιτς πλην όμως κύριοι αρμόδιοι μαζευτήτε! Αλλοιώς θα είστε η αιτία που πολύ σύντομα ο κόσμος θα αναγκαστεί να απέχει από την "ακριβή" τέχνη!...

Σημείωση: οι πληροφορίες είναι από τις εφημερίδες: Η Ημερησία, Τhe Gardian.

Μάνα, μητέρα, μαμά...

Συνεχίζοντας τις βόλτες μου στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας, θα 'θελα να παραθέσω εδώ την τελευταία μου επίσκεψη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.


Ένας κόσμος οικείος, αν και λησμονημένος, αναδύεται μέσα από την πένα του Γιώργου Διαλεγμένου και το έργο του Μάνα, μητέρα, μαμά, τη θεατρική του επιτυχία των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων που, τριάντα χρόνια μετά, επανακάμπτει στη σκηνή του θεάτρου «Βεάκη» με ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη.

Η κοινωνική και οικονομική άνοδος των μικροαστών μέσα από την αντιπαροχή μπορεί να είναι μια υπόθεση «λησμονημένη», το ήθος όμως των ηρώων του Διαλεγμένου, η απληστία και η πάση θυσία «πρόοδος» των δύο αδελφών (Πάνος Σκουρολιάκος και Γιώργος Νινιός) και των συζύγων τους (Ελισάβετ Μουτάφη και Βάσω Γιουλιελμάκη), παραμένουν και σήμερα χαρακτηριστικά που αφορούν «οικεία κακά»...

Μπορεί στην εποχή που γραφόταν το έργο η αντιπαροχή να άλλαζε το τοπίο της Αθήνας, ρυθμίζοντας εκ νέου τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων, πριν από λίγα χρόνια ήταν το χρηματιστήριο και σήμερα το real estate που δίνουν κίνηση στο σπιράλ της απληστίας. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία κοινωνικής κινητικότητας (προς τα «πάνω» για αρκετούς, αλλά και προς τα «κάτω» για πολλούς άλλους, όπως έχει δείξει με μεγάλη εκφραστική δύναμη σε άλλα έργα του ο Γ. Διαλεγμένος), κάποιοι, παρά τις αντιστάσεις τους, βρίσκονται παραπεταμένοι, ένα βάρος άχρηστο για τους γύρω τους, όπως η συγκλονιστική ηλικιωμένη μητέρα του έργου (που στην τωρινή παράσταση ερμηνεύει η Ντίνα Κώνστα). Υποχωρώντας στις πιέσεις των γιων της, δίνει το σπίτι της αντιπαροχή. Με αυτήν την κρίσιμη απόφαση, αποκόπτεται από το γνώριμό της περιβάλλον, από το τοπίο των αναμνήσεων της, από τις ρίζες της. Αναγκάζεται να παραμείνει σʼ ένα χώρο ουδέτερο και ανοίκειο, γίνεται περιττή, περιττή ακόμη και στον θάνατο, αφού δεν ελπίζει πια ούτε στην ανάπαυση του τάφου της. Έτσι, άστεγη και στη ζωή και στον θάνατο, μετατρέπεται σταδιακά σε πράγμα, σε ένα κεφάλαιο που εξαντλήθηκε, αφού προηγουμένως στήριξε και ανάστησε τους άλλους.

Ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, «το μοναδικό θεατρικό, από όσα έγραψα, που θα αντέξει στον χρόνο», όπως δηλώνει ο ίδιος ο Γ. Διαλεγμένος σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, δοκιμάζει για μία ακόμη φορά τις αντοχές του στη συνάντηση με το κοινό. Ένα στοίχημα που θα κερδηθεί για μία ακόμη φορά, καθώς μιλά στη «βαθιά ψυχή» της ελληνικής κοινωνίας, δείχνοντάς της με τρόπο επιδέξιο κομμάτια από το αποκρουστικό της πρόσωπο...

Η Ντίνα Κώνστα σαν ρόλος, κρατάει όλο το έργο. Και μάλιστα ερμηνεύοντας τον για τρίτη φορά στην καριέρα της, είναι συγκινητική όσο ποτέ. Η Ελισάβετ Μουτάφη είναι η ευχάριστη έκπληξη της παράστασης σε ένα παίξιμο με πολλές απαιτήσεις. Ο Γιώργος Νινιός άνετος και φυσικός, ο Πάνος Σκουρολιάκος βγάζει γέλιο αν και λίγο υπερβολικός, ταιριάζει πολύ πάνω στη σκηνή με τη Βάσω Γουλιελμάκη που είναι πολύ πειστική σε αυτό που υποδύεται.

Εν ολίγοις, έχουμε να κάνουμε με ένα έργο γυναικών που συνθέτει εδώ μια καλή παράσταση που αξίζει να δείτε.



Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Στέφανος Τορτοπόγου

Βοηθός σκηνοθέτη: Λίνα Ζαρκαδούλα

•ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

•Σωτήρης Χατζάκης

•ΠΑΙΖΟΥΝ:

•Βάσω Γουλιελμάκη

•Ντίνα Κώνστα

•Ελισάβετ Μουτάφη

•Γιώργος Νινιός

•Πάνος Σκουρολιάκος

•ΣΥΓΓΡΑΦΗ:

•Γιώργος Διαλεγμένος



ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ
Στουρνάρη 32, Εξάρχεια ,2105223522

Απόγ: Τετ., Κυρ. 7 μ.μ., Σάβ. (λαϊκή) 6 μ.μ. Βραδ: Πέμ.-Σάβ. 9 μ.μ. € 24, λαϊκή: € 20, φοιτ.: € 17. Διάρκεια: 120'

"Το αμάρτημα της μητρός μου"

Έστω και καθυστερημένα, θα ήθελα αναφέρω σύντομα τις εντυπώσεις μου από την τελευταία μου επίσκεψη σε θεατρική σκηνή. Και μάλιστα σε έναν πολύ συμπαθητικό χώρο με ένα πολύ απλό και οικείο φουαγιέ και με πολύ φανερά τα "σημάδια" μιας άλλης εποχής. Ένα πρώην βαφείο.


Πρόκειται για το κορυφαίο διήγημα (1883) το Γ. Βιζυηνού. Ένα ψυχογραφικό και ηθογραφικό έργο, με έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο. Ένα οικογενειακό δράμα λαμβάνει χώρα, το οποίο είναι ουσιαστικά ανάμνηση του συγγραφέα-αφηγητή. Ως κεντρικό πρόσωπο του δράματος θέτει τη μητέρα του ενώ συμπρωταγωνιστής είναι ο ίδιος. Οι απελπισμένες και μάταιες προσπάθειες της μητέρας να σώσει την ετοιμοθάνατη μοναχοκόρη της, Αννιώ σκεπτόμενη ακόμη και τη θυσία των υιών της, την οδηγούν στην υιοθεσία ακόμη δύο κοριτσιών. Οι σπασμωδικές πράξεις της, προκαλούν τις αντιδράσεις των αγοριών της, κυρίως του Γιωργή-αφηγητή, ο οποίος πλέον έχει φύγει και επιστρέφει από τη ξενιτιά. Κλεισμένη στον εαυτό της και αφοσιωμένη στο Θεό, η μητέρα αφιερώνει τη ζωή της στο έναν και μοναδικό σκοπό της: στην υιοθεσία κοριτσιών. Επειδή όμως έχει φτάσει πλέον στα όριά της, σπάει τη σιωπή της στον Γιωργή μαρτυρώντας το βάρος που κουβαλά εδώ και πολλά χρόνια...

Το δύσκολο έργο της θεατρικής αφήγησης αυτού του σπουδαίου διηγήματος το έχει επωμισθεί ο Ηλίας Λογοθέτης. Με σπάνιες ικανότητες και προσοχή ακόμη και στην κάθε λεπτομέρεια, καθηλώνει τους θεατές καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ακόμη κι αν χρησιμοποιεί την καθαρεύουσα, αυτό δεν εμποδίζει ακόμη και τους νεότερους να παρακολουθήσουν την εξέλιξη. Αναδεικνύεται η γοητεία της γλώσσας, τα συναισθήματα φωτίζονται και ο Ηλ. Λογοθέτης απογειώνει-θεατρικά-το κείμενο. Συγκρατημένος, με κινήσεις μετρημένες στην αρχή-σχεδόν ακίνητος, αφήνει τα συναισθήματά του να εξελιχθούν. Εν συνεχεία, η ένταση και οι βιαστικές κινήσεις δίνουν πνοή στη θεατρική μορφή του διηγήματος.
Μητέρα του συγγραφέα είναι η Μαρία Ζαχαρή (και σύζυγος στην πραγματικότητα του Ηλ. Λογοθέτη). Σχεδόν αθόρυβη παρουσία, κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου της μέχρι το τέλος. Εσωτερικότητα αλλά και με πολλές στιγμές έκρηξης συνθέτουν το προφίλ της μητέρας. Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς αλλά αντίθετα με μετρημένες κινήσεις καταφέρνει να πείσει ως παθούσα μητέρα.
Ως φιλάσθενη κόρη κι επίσης στους ρόλους των επόμενων υιοθετημένων κοριτσιών, η Εύα Οικονόμου έχει ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει στα θεατρικά πράγματα. Ωραία η έκφρασή της, είναι όμως ανώριμη, υποκριτικά, για να υποστηρίξει τους ρόλους της.

Με τα λιτά σκηνικά μέσα του Νίκου Αλεξίου, ο σκηνοθέτης Κωστής Καπελώνης αποδεικνύει πως μπορεί να θεατροποιήσει το «Αμάρτημα της μητρός μου». Ένα τραπέζι που «λύνεται», κουρτίνες που αποκαλύπτουν τα δευτερεύοντα πρόσωπα και μια βαλίτσα είναι όλα κι όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί. Ωστόσο η ατμόσφαιρα που δημιουργείται ωφείλεται κυρίως στους υποβλητικούς φωτισμούς που μετατρέπουν τον σκηνικό χώρο από δωμάτιο σπιτιού σε εκκλησία.

Μία παράσταση επιπέδου, με πολλή φροντίδα από άξιους ανθρώπους του θεάτρου μας που πρέπει να δείτε. Ο Ηλ. Λογοθέτης και η Μ. Ζαχαρή σε δύο σημαντικές ερμηνείες. Η μικρή διάρκεια της παράστασης-μόλις 75 λεπτά-αρκούν για σας ταξιδέψουν στο παρελθόν, στον ταραγμένο κόσμο του Γ. Βιζυηνού.

INFO:

Από Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009 έως 28 Μαρτίου 2010

Παραστάσεις:

Παρ. 9:15μμ

Σάβ. 6:15μμ (λαϊκή απογευματινή), 9:15μμ

Κυρ. 8:00μμ

Εισιτήρια: 20 ευρώ, 15 ευρώ (φοιτητικό και λαϊκή απογευματινή), 10 ευρώ (μαθητικό)

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: τηλ: 210-3425.637, 210-6510.973

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά



Θέατρο Βαφείο

Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός (σταθμός Κεραμεικού), τηλ: 210-3425.637

"Πιο κοντά"... στη ζωή και στο θέατρο...

Περασμένο Σάββατο, όρθιος στην όγδοη σειρά της πλατείας του Θεάτρου Αθηνών, παρακολουθώ με αρκετή ικανοποίηση την αυλαία του έργου "πιο κοντά". Μια ικανοποίηση που πηγάζει από το πολύ γέλιο που έβγαλε ο ρόλος αλλά και το παίξιμο του πρωταγωνιστή Γιώργου Κιμούλη του οποίο χρόνια τώρα, δεν χάνω κάθε νέα παράσταση. Ο κόσμος ο οποίος γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα χειροκροτεί με θέρμη αν και διακρίνω πολλά πρόσωπα κυρίως ανδρών, να είναι λίγο αναψοκοκινισμένα από το σοκ που τους προκάλεσαν οι σκληρές εκφράσεις σεξουαλικού περιεχομένου που ακούστηκαν στη παράσταση.
Καθώς φεύγω με την παρέα που προς την έξοδο αναλογίζομαι αυτά που μου έμειναν από αυτή τη θεατρική μου έξοδο. Εν ολίγοις, ο γνωστός τρελλάρας Κιμούλης, μια θαυμάσια και σχεδόν τέλεια ισορροπημένη στο ρόλο της Ζέτας Δούκα, η καλή στο στριπτίζ(!) αλλά άχαρη στη φωνή της Δώρα Χρυσικού, ο αρρενωπός αλλά κάπως λίγος Νίκος Ψαρράς, η πολύ καλή σκηνοθεσία συνδυασμός θεατρικότητας και κινηματογράφου μαζί, η ε-ξαι-ρε-τι-κή μουσική, η τραβηγμένη διάρκεια της παράστασης και η πολύ μεγάλη αθυροστομία στη μετάφραση, του έργου.
Το έργο «...πιο κοντά...» του Πάτρικ Μάρμπερ, το γνωστό «Closer» είναιβασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες», το έργο πραγματεύεται την απιστία στον έρωτα. Στην εξέλιξη της ιστορίας τέσσερις ξένοι συναντιώνται σε μια σύγχρονη πόλη που η τύχη τους ενώνει και η προδοσία τους χωρίζει. Το έργο του Πάτρικ Μάρμπερ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 1997 και κέρδισε το Βραβείο Olivier ως το καλύτερο της χρονιάς.
Συνιστώ στους θεατρόφιλους να μην το χάσουν!

Διαβάζοντας από το δελτίο τύπου:
Το «...ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ...» είναι η ιστορία τεσσάρων ξένων, σε μία σύγχρονη πόλη, που η τύχη τους ένωσε και η προδοσία τους χώρισε.
« Ο τίτλος «...ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ...» είναι απολύτως σωστός καθώς το έργο φιλοδοξεί πάντα να έρθει πιο κοντά σε μία οριστική αλήθεια των πραγμάτων, ξέρει όμως ότι δεν μπορεί»,υποστηρίζει ο συγγραφέας. Το έργο περιλαμβάνει τις αντιφατικές αναζητήσεις και τις καταδικασμένες προσπάθειες των χαρακτήρων στο να έρθουν πιο κοντά τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά, καθώς επίσης και τον τρόπο με τον οποίο η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο.
Η δομή του έργου είναι συμμετρική, σχεδόν μουσική. Τέσσερις χαρακτήρες, τέσσερα ζευγάρια, δώδεκα σκηνές.

Η αντίθεση ανάμεσα στην καλαισθησία του έργου και στην ωμότητα της γλώσσας και της συμπεριφοράς των χαρακτήρων είναι ένα από τα κλειδιά της δύναμής του .

Μια σειρά από ανθρώπινες συγκρούσεις που συμβαίνουν εξηγεί γιατί ο Marber επέλεξε σαν σύμβολο την «Κούνια του Νεύτωνα». Οι τέσσερις κεντρικοί χαρακτήρες-σιδερένιες μπάλες χτυπιούνται μεταξύ τους. O συγγραφέας ήθελε κάθε σκηνή να είναι φορτισμένη με τη δική της ένταση. Να κατασκευάσει ένα έργο χωρίς να έχει απολύτως αρχή μέση και τέλος, αλλά τα στοιχεία αυτά να τα περιλαμβάνει κάθε σκηνή.
Το «Πιο Κοντά» αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο εκατομμύρια από εμάς θυμόμαστε τις ερωτικές μας σχέσεις, όχι σαν ένα σύνολο ημερών αλλά σαν σειρά από ιδιαίτερες στιγμές. Όπως λέει και ο συγγραφέας «πρόκειται για το συναίσθημα που δημιουργείται όταν ρωτάς τον εαυτό σου: Πώς γίνεται κάτι που τότε ήταν τόσο ισχυρό και αληθινό τώρα να είναι απλά γρήγορες ματιές στο παρελθόν;»

Ο Marber ενθουσιάζεται από τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη, το πάθος και η ανάγκη για συμβιβασμό στις σχέσεις μπορούν να διαλύσουν την αυτογνωσία κάθε ατόμου. Όλοι οι χαρακτήρες του έργου πιστεύουν -και σε κάποιες στιγμές παραδέχονται ανοιχτά- ότι δεν είναι οι άνθρωποι που θα έπρατταν ενάντια στην ηθική που έχει ο καθένας, στη συνέχεια όμως βρίσκουν τον εαυτό τους να παραβαίνει ξεκάθαρα τα βασικά τους πιστεύω.
Στον κορμό του έργου υπάρχει διάχυτη η ιδέα ότι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ακόμη και με τον άνθρωπο που είσαι πιο στενά συνδεδεμένος. Είμαστε καταδικασμένοι; Είμαστε μόνοι μας;

Τα τέσσερα ζευγάρια του έργου έχουν περάσει την πρώτη «παραδεισένια» φάση του έρωτα που έχουν ήδη χαρεί. Στην περίοδο που ακολουθεί, δημιουργείται η εντύπωση ενός αγεφύρωτου χάσματος μεταξύ των ανδρικών και γυναικείων απόψεων για το σεξ και την αγάπη.
Το σεξ έχει μετατραπεί σε κάτι έντονα ανταγωνιστικό και όχι τόσο στενά συνδεδεμένο με την συναισθηματική επαφή, και οι δύο άντρες δείχνουν να μην μπορούν να ικανοποιήσουν τις πιο σύνθετες ανάγκες των δύο γυναικών, οι οποίες θέλουν σεξ και αγάπη να είναι όσο πιο στενά συνδεδεμένα γίνεται, αλλά και να μπορούν να τα διαχωρίζουν όποτε χρειάζεται.

Μια ιδέα που κυριαρχεί επίσης στο έργο είναι το ότι οι χαρακτήρες αποκτούν μεγαλύτερη συνείδηση της θνητότητάς τους. Ο θάνατος στο «Πιο Κοντά» είναι απλά εκεί, τυχαίος και αναπόφευκτος.
Και η ιδέα της τύχης είναι όμως έκδηλη σε σκηνές του έργου. Αυτοί που αγαπάμε είναι τυχαίοι, ευκαιριακοί. Ο Marber οδηγεί τους ήρωές του μέσα από μία σειρά συμπτώσεων. Ό,τι συμβαίνει στο έργο είναι απροσδόκητη τύχη και το «Πιο Κοντά» εκφράζει την έντονη δύναμη που ασκεί η τύχη στις ζωές μας.

Στο έργο υπάρχει η αίσθηση ότι το Λονδίνο είναι ο καθρέφτης των χαρακτήρων, οι οποίοι εξαπατούν ο ένας τον άλλο. Για αυτό και η πόλη όπου διαδραματίζεται το έργο, είναι εξίσου απατηλή. Ωστόσο το «Πιο Κοντά» θα μπορούσε να διαδραματίζεται σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το γεγονός ότι αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι ζουν σε μία πόλη μαζί με άλλα οχτώ εκατομμύρια.

Κριτικές
John Peter, Sunday Times: «...ο Marber ξέρει ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν λίγα –αν όχι τίποτα- από τις εμπειρίες. Η γλώσσα του είναι με βίαιο τρόπο τολμηρή και πραγματικά ρεαλιστική. Ξέρει την γλώσσα του ενθουσιασμού και της απόγνωσης.»
Alastair Macaulay, Financial Times: «Στην επιφάνεια το έργο είναι ζωηρό, πνευματώδες, ανήθικο, μοντέρνο, άξιο μνείας, καλοστημένο…κάτω από την επιδερμίδα είναι βαθιά συνειδητοποιημένο, γεμάτο πόνο, λύπη και σοφία...Ο Marberδείχνει να έχει την πιο εξακριβωμένη αίσθηση ρυθμού από κάθε άλλο Άγγλο συγγραφέα θεατρικών έργων από την εποχή τουPinter.»
Sheridan Morley, Spectator: «…Ο Marber έχει ένα αξιοσημείωτο ταλέντο να μας κάνει να ερωτευόμαστε φοβερούς ανθρώπους, και εδώ η μοιραία έλξη είναι αυτό που μεταφέρει το έργο πέρα από τα όρια της κωμωδίας ή της τραγωδίας. »
Charles Isherwood, Daily Variety: «...Το λυπητερό μήνυμα του έργου είναι ότι η αλήθεια της καρδιάς αλλάζει διαρκώς και διαβρώνεται από μεταβαλλόμενα συναισθήματα όπως η ζήλια, η υπερηφάνεια, ο εγωισμός, ο πόθος. Η αγάπη είναι κάτι ασήμαντο που δεν μπορείς να στηριχτείς σ’ αυτήν και είναι γεμάτη πόνο...»
David Patrick Stearns, USA Today: «...Ο άγνωστος στο δρόμο μπορεί να σου αλλάξει την ζωή, αλλά αυτές οι σχέσεις είναι σαν τα ναρκωτικά, έχουν πλάκα για λίγο αλλά αποτελούν πρόσκληση στην αλλοτρίωση...»
Το έργο του Πάτρικ Μάρμπερ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 1997 και κέρδισε το Βραβείο Olivier ως το καλύτερο έργο της χρονιάς.
«…αν πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά, δε θα σταματήσεις ποτέ να κοιτάζεις…»
Παίζουν:
Γιώργος Κιμούλης, Ζέτα Δούκα, Νίκος Ψαρράς, Δώρα Χρυσικού
Συντελεστές:
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά: Χριστίνα Κωστέα
Κοστούμια: Ιωάννα Τιμοθεάδου
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Θεάτρου: Λάκης Λαζόπουλος
Θεατρικός Επιχειρηματίας: Κάρολος Παυλάκης

OΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ...

To Σάββατο που μας πέρασε είπα να κάνω έναρξη της φετινής "θεατρικής μου περιοδείας". Διάλεξα ένα έργο ελληνικό. Το αποτέλεσμα όσο αναφορά τις εντυπώσεις μου ήταν ενδιαφέρον αλλά όχι ότι θα μου μείνει και κάτι σημαντικό από την όλη "προσπάθεια" των πρωταγωνιστών.

«ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ» είναι το τέταρτο έργο της «πενταλογίας» του Γιώργου Σκούρτη (Οι Νταντάδες- Οι Μουσικοί- Οι Εκτελεστές- Οι Ηθοποιοί- Οι Παγιδευτές). Ήρωες του έργου είναι ένας σκηνοθέτης-θιασάρχης-δάσκαλος, η γυναίκα του και πρωταγωνίστρια και ο νέος του θιάσου. Ένα έργο βαθύ με στόχο τη λύτρωση των εμπλεκομένων από τις μεταξύ τους παλιές διαφορές.

Ας μιλήσουν όμως καλύτερα οι κύριοι συντελεστές της παράστασης. Τα συμπεράσματα δικά σας:

Ο συγγραφέας Γιώργος Σκούρτης αναφέρει για το έργο: «Μιλώντας απλά θα έλεγα ότι το θέμα του έργου μου είναι το ξεκαθάρισμα λογαριασμών σε ένα σύγχρονο ερωτικό τρίγωνο. Το έργο «παίζει» σε πολλά επίπεδα των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του επαγγέλματος του ηθοποιού κι έχει πολλές και σαφείς διακειμενικές αναφορές κυρίως στον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου, αλλά και στον «Οθέλο» του Σαίξπηρ και στον «Χορό του θανάτου» του Στρίντμπεργκ. Προσπάθησα να αγγίξω την κόλαση της ψυχής των ηρώων μου με ειλικρίνεια και αγάπη, δείχνοντας πως ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει τη γαλήνη της ερωτικής και συντροφικής συνύπαρξης, παρ΄όλα τα «αγκάθια» της καθημερινής εγωιστικής ανταγωνιστικότητας.
Γραμμένο για τον σκηνικό και παρασκηνιακό χώρο του Υπόγειου – όπου έχω δει να ανεβάζονται έξι έργα μου σε σκηνοθεσία Κουν, Λαζάνη, Κουγιουμτζή - θα έλεγα ότι «ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ» γεννήθηκαν στο μυαλό μου από τα «φαντάσματα» και τα «χνώτα» του συγκεκριμένου χώρου. Το έγραψα έχοντας στον νου μου το Θέατρο Τέχνης και το Γιώργο Λαζάνη.



Ο Θόδωρος Γράμψας γράφει για την παράσταση που σκηνοθετεί:
Οι ηθοποιοί.

Είμαι ηθοποιός.

Στη σκηνή

ηθοποιοί που υποκρίνονται,

τους ηθοποιούς που υποκρίνονται.

Ο κόσμος που υποκρίνεται.

Η λαχτάρα.

Ο συμβιβασμός.

Το ταξίδι απ’ το ‘να στ’ άλλο.

Ο πόνος,

που βάζοντας μπροστά τους ρόλους,

τον κάνουν ερωτήσεις.

Μην τυχόν κι έβρουν απάντηση.

Λύτρωση μη τυχόν και βρούν.

Κι ολ’ αυτά

γελώντας ενώ κλαιν.

Κλαίγοντας ενώ γελούνε

.Η ομορφιά

του να είσαι ηθοποιός,

μα και η κατάρα

του να είσαι...

Σκηνοθεσία : Θόδωρος Γράμψας Σκηνικά-κοστούμια : Κατερίνα Σωτηρίου Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης ΙατρόπουλοςΦωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Παίζουν : Άγγελος Αντωνόπουλος, Ελισάβετ Μουτάφη, Μάνος Ζαχαράκος, Ελένη Δαφνή

Να ξαναγινόμασταν πάλι πιτσιρίκοι (Ο καραγκιόζης και το θέατρο σκιών στην Ελλάδα)...

Εχτές, κάτι έψαχνα στην αποθήκη και βρήκα κάτι χαρτονένιες φιγούρες του "καραγκιόζη" που είχα φτιάξει για να παίξω παράσταση, όταν είμουν 12 χρονών πιτσιρίκος. Με έπιασε μελαγχολία και για να το ξεπεράσω είπα να γράψω κάτι για τον Καραγκιόζη και την ιστορία του στη χώρα μας.
Το Θέατρο Σκιών στην Ελλάδα αποτέλεσε και αποτελεί σε πολύ μικρό βαθμό πια, μια γνήσια λαϊκή τέχνη. Ένα λαϊκό θέαμα που το "έφαγε ο καταραμένος όφις" του κινηματόγραφου πρωτίστως και κατόπιν το τηλεχαζοκούτι. Ελάχιστοι πλέον είναι οι καραγκιοζοπαίχτες στην Ελλάδα, πράγμα που καθιστά το εν λόγω θέαμα είδος μουσειακό. Να δούμε όμως τους βασικούς πρωταγωνιστές αυτού του θεάματος που μεγάλωσε γενιές στη μικρή Ελλαδίτσα μας:
Πρώτος πρωταγωνιστής, ποιός άλλος από τον Καραγκιόζη. Όνομα τούρκικο που σημαίνει μαύρα μάτια, δηλαδή ο πονηρός, ο πανούργος. Ο Καραγκιόζης είναι ο άνθρωπος του λαού. Το πρώτο πρόσωπο της σκηνής των σκιών.Ευφυολόγος, τραγουδιστής, καλόκαρδος, ετομόλογος,ερωτιάρης, ωραιοπαθής ενώ είναι άσχημος σε αφάνταστο βαθμό. Πότε είναι πλούσιος, πότε φτωχός, πότε κάνει τον κουτό, πότε τον παληκαρά. Άλλοτε είναι αφελής, άλλοτε απατεώνας και άλλοτε προστατεύει τους αδύνατους με αυτοθυσία. Όπου θέλεις τον βρίσκεις! Στο Σαράι, στην αγορά, στα σαλόνια, στα λημέρια των ληστών, στα μοναστήρια...Γίνεται Σουλτάνος, Στρατηγός, Ναύαρχος, Δικηγόρος, Γιατρός, Διπλωμάτης, Μάγειρας, Υπηρέτης. Πρώτος στις μάχες, στο ξύλο, στον έρωτα, στα ζήτω, στα γιούχα. Είναι με όλα τα κόμματα, με όλους τους βουλευτάς, τους δημαρχαίους. Όλα τα επαγγέλματα αλλάζει, μα ποτέ δε χορταίνει. Κάποτε που ήθελαν να τον κάνουν Σουλτάνο, ρώτησε: "Οι Σουλτάνοι τρώνε;". Ο τέλειος τύπος του Ρωμιού.
Υπάρχουν όμως κι άλλα πρόσωπα, άλλα από την ελληνική κι άλλα από την τουρκική παράδοση. Πρώτο και καλύτερο το Κολλητήρι, το ζιζάνιο, γιος του Καραγκιόζη, φτυστή η εικόνα του πατέρα του αλλά λιγώτερο πονηρό και έξυπνο. Ο Μπαρμπα Γιώργος. Γνήσιος τύπος Ρουμελιώτη χωριάτη, βουνίσιος που φοράει πάντα φουστανέλλα, τσαρούχια, πουκάμισο με μακριά μανίκια, γελέκο κεντητό. Μιλάει με μια φοβερή προφορά. Όλο θέλει να παντρευτεί και ψάχνει νύφη. Αυτό εκμεταλλεύεται ο Καραγκιόζης και τον εξαπατά συνέχεια. Ο Χατζηαβάτης .Είναι τουρκικής καταγωγής και φοράει σκούφο με φούντα, σαλβάρι με μπότες. Είναι φοβερά πονηρός, αλλά επειδή είναι νωθρός και δειλός είναι το χλεύασμα και το κλωτσοσκούφι του Καραγκιόζη. Ο Σιορ Διονύσης. Κατάγεται από το Τζάντε, την πατρίδα των γοητευτικών τραγουδιστών, είναι καλοχτενισμένος και φοράει ριγέ παντελόνι και σακάκι. Τύπος εξηζητημένου δανδή που μιλάει μια ακατάληπτη γλώσσα. Όλη την ώρα τις τρώει από τον Καραγκιόζη. Ο Μορφονιός. Είναι ο γραμματιζούμενος. Γελοία μορφή ψευτοδιανοούμενου με ένα τεράστιο κεφάλι πάνω σε τοσοδούτσικο κορμί. Βλάκας και ματαιόδοξος. Το θύμα που προτιμάει ο Καραγκιόζης.
Τελικά μέσα από το Θέατρο Σκιών, ο Καραγκιόζης εκφράζει την εκδίκηση του αυτοδίδακτου προς τον ψευτοδιανοούμενο, την επίθεση του πονηρού φτωχού προς τον πλούσιο βλάκα, του επιτήδειου αναλφάβητου προς τον αδέξιο γραμματιζούμενο και βασικά του ελληνικού λαού εναντίον της τάξης των καθαρευουσιάνων. Ο Καραγκιόζης είναι ακόμη ο στερημένος λαός που εκδικιέται Μπέηδες, Πασάδες, Σουλτάνους. Όλοι υποφέρουν και ξυλοκοπούνται ανελέητα από αυτόν τον λαϊκό Οδυσσέα, σαν μια καθυστερημένη εκδίκηση εναντίον του πρώην κατακτητή του.
Ο ελληνικός Καραγκιόζης κλείνει μέσα του όλη την ελληνική ιστορία από την αρχαιότητα ως τα πρόσφατα χρόνια, ανακατεύοντας μέσα σε ένα αχρονικό πανηγύρι και παραλήρημα Μέγα Αλέξανδρο και Σουλτάνο, καταραμένο φίδι και Σειρήνα, ήρωες της Επανάστασης με τη σύγχρονη ιστορία. Και όλα αυτά τα επεισόδια που παρακολουθούμε και είναι αποκλειστικές δημιουργίες του καραγκιοζοπαίκτη, βλέπουμε με τον πιο καθαρό τρόπο αυτή τη λαϊκή εικονογραφία που είναι το θεμέλιο της ελληνικής κουλτούρας του σήμερα και που υπάρχει πανομοιότυπη στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και στις λαϊκές ζωγραφιές του Θεόφιλου.
"Άντε μαέστρο, παίξε ένα καλαματιανό..."
http://www.youtube.com/watch?v=mn4Weg2TgHs

"Σπιρτόκουτο"...

Το περασμένο Σάββατο παρακολούθησα την θεατρική παράσταση "Σπιρτόκουτο", ένα έργο σύγχρονο, δοσμένο με πολύ ρεαλιστικό τρόπο. Όταν δε παρακολουθήσει κανείς τα δρώμενα της υπόθεσης, αυτά που θα σκεφθεί είναι το πόσο μοιάζει η καθημερινότητα μας με αυτά που υποδύονται οι ηθοποιοί της παράστασης. Πολλοί ίσως βρούνε και ομοιότητες με τον εαυτό τους και την προσωπική τους ζωή. Τουλάχιστον θα διαπιστώσει ότι όλοι σχεδόν εμείς οι άνθρωποι της πόλης, κάτι τέτοιο με την υπόθεση του έργου βιώνουμε. Αυτό το στοιχείο από μόνο του, καθιστά και την παρακολούθηση αυτού του θεατρικού έργου μια δυνατή εμπειρία. Πρέπει όμως να ληφθεί υπ' οψιν ότι η παράσταση με τον τρόπο που αποδίδεται πάνω στη σκηνή, έχει πραγματικά πολλή ένταση και δεν συνίσταται για εκείνους που σκοπεύουν να απολαύσουν χαλαρά μια θεατρική βραδυά.
Η Παράσταση
Το «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ» είναι το «αιματηρό» χρονικό ενός πολέμου σε τέσσερις τοίχους! Το «μακελειό» μεταξύ των μελών μιας φαινομενικά «κανονικής» - «αγίας» ελληνικής οικογένειας, όπου ο ένας έχει κυριολεκτικά καταπατήσει τη ζωή του άλλου. Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο Δημήτρης, ένας φωνακλάς πάτερ φαμίλιας, ιδιοκτήτης καφετέριας στον Κορυδαλλό που ονειρεύεται να ανοίξει παράλληλα ένα σινιέ εστιατόριο με πιάνο. Ο Δημήτρης είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στα τετραγωνικά του διαμερίσματος που στεγάζει την οικογένειά του και μέσα στο οποίο ανακυκλώνει την κακότροπη συμπεριφορά του εξαντλώντας τις αντοχές των υπολοίπων. Έτσι, μια ωραία ημέρα, με αφορμή μια από τις εξάρσεις του, θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και η θερμοκρασία θα «σκαρφαλώσει» επικίνδυνα στους… 90ο C. Το μικρό διαμέρισμα στον Κορυδαλλό θα μετατραπεί σε πεδίο μάχης και όλοι… θα στραφούν εναντίον όλων. Η λογική από την τρέλα παύει να ξεχωρίζει μέσα σε ένα σχεδόν «αφασικό» σύμπαν όπου κάθε ελπίδα επικοινωνίας έχει πεθάνει.
Στο «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ» (η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που διακρίθηκε με το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.) στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2003) ο δημιουργός σχηματοποιεί μια σειρά από εικόνες λεκτικής βίας, συμπυκνώνοντας και αναδεικνύοντας έτσι, στον υπερθετικό βαθμό, την υπόγεια βία που διατρέχει το σώμα μιας σύγχρονης - μικροαστικής στην καταγωγή αλλά νεοπλουτίστικης στον τρόπο σκέψης και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά - ελληνικής οικογένειας. Μια οικογένεια εγκλωβισμένη στη μικροαστική της νοοτροπία, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε τα νεότερα μέλη της. Βλέπουμε τις συνέπειες αυτού του εγκλωβισμού, την οργή, το θυμό και τις εντάσεις που σχεδόν διαλύουν τον ιστό της, χωρίς όμως να αποτρέπουν την αναπαραγωγή της. Αυτό είναι τόσο το επίκαιρο όσο και το ιστορικό στοιχείο του έργου, που με πολύ απλά υλικά φωτίζει, χωρίς να μασάει τα λόγια του, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα.
«Στο «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ» ο Οικονομίδης συνθέτει ένα σκληρό ρεαλιστικό τοπίο, σχεδόν αφόρητα οικείο. Θίγει θέματα όπως η έλλειψη αυτογνωσίας, σεβασμού, κατανόησης, ακοής και συμπόνιας που οδηγεί τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων σε ένα ανελέητο παιχνίδι ανταγωνισμού. Τα πράγματα στο έργο δεν υπονοούνται, λέγονται», τονίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Δημήτρης Κομνηνός.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Θεατρική διασκευή: Χαρά ΤσιώληΣκηνοθεσία: Δημήτρης ΚομνηνόςΣκηνικά / Κοστούμια: Γιώργος ΛυντζέρηςΜουσική & Video: Ανδρέας ΤρούσσαςΦωτισμοί: Αντώνης ΠαναγιωτόπουλοςΕπιμέλεια Κίνησης: Πάνος Μεταξόπουλος
Σημείωση: Αν θέλετε να δείτε όλη την κινηματογραφική ταινία : «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ»,
σας την προσφέρω ολόκληρη: http://video.google.com/videoplay?docid=1334510374611806455