Χρόνια πολλά από τη Νέα Κίο!...

Ξύπνησα λίγο μετά τις 6. Έξω πίσσα σκοτάδι. Ντύθηκα βιαστικά, έφτιαξα τσάι και βγήκα από το σπίτι πίνοντας το. Ο νοτιάς αγκάλιασε όλο μου το είναι. Πήρα το αυτοκίνητο και τράβηξα για τα θερμοκήπια του κουμπάρου μου. Ο ουρανός σχεδόν ακουμπούσε τη γη. Η καταχνιά και η υγρασία του καιρού έκανε το τοπίο επιβλητικό. Όταν έφτασα, οι εργάτες ήσαν ήδη ξύπνιοι μαζεμένοι γύρω από την ξυλόσομπα και έπιναν καφέ. Έκατσα και εγώ μαζί τους και είπαμε διάφορα. Ήταν Κυριακή και η μέρα όπως για μένα έτσι και για αυτούς ήταν χαλαρή. Όταν έφυγα είχε φωτίσει για τα καλά. Πήρα τον δρόμο για το κανάλι του χωριού που γίνεται ένα με την παραλία. Όλα ήσαν ήσυχα. Ρούφηξα τον παγωμένο αέρα του πρωινού για να φυλακίσω μέσα μου μια ακόμη ομορφιά της ζωής. Μετά από λίγο, ξεκίνησα για το σπίτι χαμογελώντας σε όλη την μικρή διαδρομή από την χαρά που είμαι για άλλη μια χρονιά υγιής. Όταν έφτασα σπίτι, το τζάκι έκαιγε. Ένας ένας ξύπναγε σιγά σιγά. Τα αγαπημένα μου πρόσωπα ήσαν εκεί και με περίμεναν. 
Καλημέρισα με ενθουσιασμό.
Και του χρόνου με υγεία! Καλή χρονιά να έχουμε!...

Το πένθος μου...

Αφιερωμένο σε σένα πατέρα που "έφυγες" την περασμένη Δευτέρα...

Το θαύμα του ελληνικού καλοκαιριού!...

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε το έντονο φως και το πλούσιο κελάηδισμα των πουλιών. Ένοιωσα παράξενα. Σηκώθηκα, έριξα νερό κρύο στο πρόσωπο μου αλλά άφησα και το σώμα μου ολόκληρο να δοκιμαστεί κάτω από τον "καταρράκτη" της ντουζιέρας μου, για να ξυπνήσει και το μυαλό μου μαζί. Έφτιαξα καφέ και στρώθηκα βολικά στον καναπέ της βεράντας μου. Πήρα γρήγορα χαρτί και μολύβι κι άρχισα να "καταγράφω όνειρα". Ανασύρονταν φρέσκα μέσα από την σκοτεινή θάλασσα του υποσυνείδητου μου. Ένοιωσα να γίνονται κλειδιά και να ξεκλειδώνουν αμπαρωμένες πόρτες παραμυθιών. Να ανοίγουν σκονισμένα κουτιά ποιημάτων. Αισθάνθηκα να σκαλίζω τον κήπο των σκέψεων μου. Να κλαδεύω και να ποτίζω κάθε νευρώνα του εγκεφάλου μου. Ξαφνικά ήμουν ελεύθερος και έφευγα επιτέλους για το ταξίδι της ζωής. Λες και ένα μαχαίρι κοφτερό έκοψε το σχοινί που με έδενε σε λιμάνι με λιμνάζοντα νερά.
Συνέχισα να γράφω μέχρι που ο ήλιος ζέστανε πολύ την ατμόσφαιρα. Η θάλασσα στο βάθος φαινόταν ακίνητη. Διάβασα προσεκτικά τα γραφόμενα μου. Με ικανοποίησε το αποτέλεσμα.
Τελικά σήμερα είχα έμπνευση. Η κάψα του ελληνικού καλοκαιριού έκανε το θαύμα της!...

Χρόνια πολλά αγόρι μου!...

έστω και καθυστερημένα από εδώ!...

Γιάννης (22 Μαΐου 1997-22 Μαΐου 2015)...

Εσωτερικό κλάμα...

"Κι αν λυπηθείς κοίτα μην κλάψεις
οι άλλοι έχουν ανάγκη το χαμόγελο σου".
Η φράση που μου έχει μείνει περισσότερο από ότι θυμάμαι από την εποχή που διατηρούσαμε "λευκώματα". Στίχοι που έρχονται να με βοηθήσουν για να αποφύγω το ψυχικό τέλμα από την πίκρα μου.
Εδώ, οι λέξεις στερεύουν στο χαρτί. Δεν υπάρχει φωνή. Η τελευταία έκφραση του προσώπου πάγωσε στον χρόνο. Ακέφαλο στέκει το σώμα. Η ψυχή κείται κατάχαμα. Ο χρόνος κινείται αντίστροφα, προς το παρελθόν . Περιπλανιέμαι στην ηλικία της εφηβείας μου,  στην εποχή των ονείρων, της όμορφης εικόνας της ζωής, των νεανικών ενθουσιασμών, των ερωτικών απογοητεύσεων. Στα χρόνια που το κλάμα εύκολα διαδεχόταν το γέλιο, στα χρόνια των αθώων "λευκωμάτων".
Τώρα όμως, το κλάμα είναι εσωτερικό...
Σαν ερωτικό τραγούδι που αντηχούσε στις γειτονιές στην εποχή της πρώιμης νιότης μου...

Χρόνια μου πολλά!...

Τί μου άρεσε και τί όχι, την χρονιά που πέρασε...

Μου άρεσε...
που είχα την υγεία μου και συνεχίζω να συμμετέχω στο "παραμύθι" του κόσμου μας...
που είχα και φέτος αντικείμενο εργασίας ώστε να ζω αξιοπρεπώς...
που ο γιος μου σιγά σιγά γίνεται άνδρας...
που μπορούσα να λέω ότι εννοώ και να εννοώ ότι λέω...
που ανακάλυψα καινούρια "κομμάτια" της πόλης...
που γνώρισα κάποιους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους...
που κατάλαβα πάλι ότι η ζωή είναι γυναίκα...

Δεν μου άρεσε...
που συνεχίζουμε να έχουμε ηλίθιους πολιτικούς να αποφασίζουν για το μέλλον μας...
που ολοένα περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά...
που το 2014 ήταν πολύ "επιθετικό" από κάποιους με πολλή υποκρισία και πηχτό μίσος...
που δεν ταξίδεψα όσο θα ήθελα...
που δεν διάβασα περισσότερα βιβλία...
που για μια ακόμη χρονιά δεν έκανα δίαιτα...
που φόρτωσα άλλη μια χρονιά στην πλάτη μου...
που δεν είπα ευχαριστώ ή συγνώμη όταν έπρεπε...

2015, η χρονιά των πέντε αισθήσεων!...

Χρόνια πολλά καλή χρονιά! Εύχομαι σε όλους και όλες εσάς το 2015 να έχει περισσότερο συναίσθημα, έρωτα και πάθος!
Ζήστε το 2015 και με τις πέντε σας αισθήσεις!...

Μύρισαν Χριστούγεννα!...

Πλησιάζει η ομορφότερη γιορτή του χρόνου. Η γιορτή που δίνει χαρά στα παιδιά και τα "ψηλώνει", η γιορτή που κάνει παιδιά τους μεγάλους και τους "μικραίνει". Ένα ζωντανό παραμύθι που βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του. Ένα δικαίωμα στην χαρά της ζωής.
Μύρισαν Χριστούγεννα!...

Η μαγεία του Ηρώδειου!...

Όλα μου τα χρόνια τα έχω ζήσει κυρίως, στην Αθήνα. Πρωινά, μεσημέρια κι απογεύματα ηλιόλουστα, συννεφιασμένα, βροχερά, παγωμένα. Αλλά και βράδια ή νύχτες φωτεινές, σκοτεινές. Κάποιες φορές ήταν η υγρασία αυτής της πόλης που με  ρουφούσε ολόκληρο. Κάποιες άλλες πάλι, με στέγνωνε και με ζεμάταγε η κάψα του τσιμέντου της.
Έχω ζήσει πολλά εδώ αλλά κάποια από αυτά που πάντα θα με κάνουν να νοιώθω όμορφα που μένω εδώ, είναι τα ιστορικά της μνημεία. Πρώτα από όλα η Ακρόπολη και ότι υπάρχει γύρω από αυτή. Όπως το Ηρώδειο. Γιατί μια βραδινή παράσταση στο Ηρώδειο αποτελεί μια εξαιρετική περίπτωση.
Μια νύχτα, μέσα Ιουλίου φέτος, βρέθηκα πάλι εκεί, για να παρακολουθήσω ένα μουσικό θέαμα αφιερωμένο στους Beatles με τραγούδια τους. Όλα ήσαν πολύ καλά. Οι ερμηνείες τεσσάρων πολύ καλών τραγουδιστών, η ορχήστρα, ο διευθυντής της, ο κόσμος, ο καιρός. Αυτό όμως που με άγγιξε περισσότερο από όλα αυτά ήταν η μαγεία που βγάζει αυτός ο χώρος. Η ενέργεια που σου χαρίζει το να είσαι εκεί. Είναι κάτι που δύσκολα  μπορεί να περιγραφεί . Νιώθεις ευτυχής, ολοκληρωμένος και τυχερός που το έζησες και αυτό.
Νομίζω ότι περισσότερα λόγια είναι περιττά. Αυτοί που νοιώθουν ξέρουν τί θέλω να πω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι πως κάθε φορά που βρίσκομαι σε παράσταση στο Ηρώδειο, θυμάμαι την "πρώτη μου φορά". Ήταν Αύγουστος αρχές του '80 τότε που πολύ νέος, σύρθηκα κρυφά ανάμεσα από θάμνους και δέντρα και βρέθηκα χωρίς εισιτήριο για να δω-με έκπληκτα μάτια- τον μεγαλύτερο διαχρονικά χορευτή του κόσμου Ρούντολφ Νουρέγιεφ να χορεύει στην "λίμνη των κύκνων" του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Ήμουν σφιγμένος από δέος και φόβο μαζί. Ήταν κάτι μαγικό...

Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Επιστροφή στο σπίτι. Επιστροφή στα καθημερινά, στα συνήθη, στα προβλεπόμενα. Επιστροφή σε μέρη και πράγματα οικεία. Γλυκόπικρο χαμόγελο για όλα αυτά. Ανοίγοντας τον ταξιδιωτικό σάκο, εκτός από τα ρούχα σου βγάζεις έξω, και τις καινούριες εμπειρίες που έφερες μαζί σου. Κατόπιν,  κάθεσαι και συλλογιέσαι τί άφησες εδώ φεύγοντας και τί βρήκες να σε περιμένει. Ανοίγεις το ραδιόφωνο -αγαπημένη σου συνήθεια από τα μικράτα σου- για να ακούσεις τί γίνεται στον κόσμο. Με τις πρώτες κουβέντες που ακούς ένα αίσθημα αηδίας σε κατακλύζει. Όχι άλλα πολιτικά από όλους αυτούς που νομίζουν ότι κάνουν πολιτική. Έλεος πια!
Ψάχνεις γυρίζοντας την βελόνα να ακούσεις μουσική στις συχνότητες που ξέρεις. Βρίσκεις ένα υπέροχο κομμάτι των Goin' Through που σε γεμίζει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας για αυτά που έρχονται. Βυθίζεσαι στον καναπέ απολαμβάνοντας την στιγμή. Κάθε επιστροφή από καλοκαιρινές διακοπές είναι η εποχή για πνευματική και ψυχοσωματική "αναδόμηση".
Η τελευταία σκέψη σου πριν ξεχυθείς στην καθημερινότητα σου είναι η ευχή που κάνεις να λιγοστέψει η γκρίνια γύρω σου.
Σηκώνεσαι επιτέλους να μαζέψεις τα πράγματα σου. Παρά την "επιστροφή" σου αισθάνεσαι παραδόξως, μια χαρά. Ίσως γιατί τα όνειρα μέσα μας θα περισσεύουν πάντα.
Καλό φθινόπωρο λοιπόν και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Φίλα με στο στόμα καλοκαίρι!...

Αύριο κάνω τη πρώτη καλοκαιρινή μου έξοδο. Άργησα λίγο φέτος. Όμως όλα είναι μπροστά μου...
Επιτέλους, Ελληνικό καλοκαίρι και όλα τα καλά μαζί.
Ο ήλιος που στεγνώνει τις υγρές σκέψεις του χειμώνα.
Μια γλυκιά ανατριχίλα σε όλο σου το είναι.
Μαυρισμένα γυαλισμένα γυναικεία πόδια.
Γυμνασμένοι ανδρικοί κοιλιακοί σε έπαρση.
Ξαπλωμένοι εσύ κι αυτή πάνω σε ένα νησί κι ο κόσμος όλος, δικός σου.
Σφήκες γύρω από το αναψυκτικό σου.
Γεμιστά στο ψυγείο.
Καρπούζι με φέτα.
Παγωτό σε γεύσεις-κόλαση.
Sex on the beach (cocktail).
Μυρωδιά από αναμμένη άσφαλτο και ζεστό τσιμέντο.
Παγάκια, πολλά παγάκια.
Τελειώνεις (επιτέλους), το βιβλίο που αγόρασες τον περασμένο χρόνο.
Ο θόρυβος του ανεμιστήρα που βοηθά τη μεσημεριανή σου σιέστα.
"Ερεθισμένα" γυμνά κορμιά πάνω σε σεντόνια που καίνε.
Τα κουνούπια που έρχονται μόλις πέσει ο ήλιος.
Barbeque φορώντας ακόμη μαγιώ αλλά και το αλάτι από το απογευματινό μπάνιο.
Βραδυνή έξοδος με total white dress code.
Θερινό σινεμά σε τραπεζάκι με σουβλάκια και μπύρες.
Ανακατεμένες οσμές στον αέρα από αγιόκλημα και ιδρώτα.
Λαθραίοι επισκέπτες στον αρχαιολογικό χώρο για να δείτε τον Ναό με το φεγγαρόφωτο.
Μεταμεσονύχτιες βόλτες με τη μηχανή στις γειτονιές της πόλης.
"Ξεχείλωμα" της νύχτας με την παρέα στο μπαλκόνι.
Τα πνιχτά βογγητά του έρωτα από την απέναντι μπαλκονόπορτα.
Η αίσθηση που έχεις πως κι αν περνούν τα χρόνια, εσύ παραμένεις πάντα νέος.
Το καλοκαίρι είναι εδώ και με φιλά στο στόμα!...

Κοιτάζουν και μιλάνε, έχοντας το σπέρμα στα χείλη...

Καθισμένος σε αγαπημένο μου στέκι του Αθηναϊκού κέντρου και παρατηρώντας τις διάφορες φυλές της πόλης να περνούν από μπροστά μου, βάζω σε τάξη κάποιες σκέψεις. Ποτάμι θολό η ζωή μας που κυλά δύσκολα ανάμεσα στις μυλόπετρες μιας κοινωνίας ετερόκλητης. Καθρέφτης της ο καθένας από εμάς. Άλλοι βγαίνουν μπροστά με δυναμισμό και ενίοτε με περίσσιο θράσος. Άλλοι επιλέγουν να κρυφτούν στο βάθος, από αξιοπρέπεια ή κι από φόβο.
Η "κρίση" κάποιους δίδαξε και συνέτισε. Για μερικούς όμως είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Άλλωστε "η εποχή των εικόνων" είναι πάντα εδώ. Η έλξη της λουσάτης βιτρίνας συγκινεί πολλούς. Η σπουδή για το σπουδαίον του φαίνεσθαι στην αποθέωση της Τσαρούχειας ρήσης: "στην Ελλάδα είσαι, ότι δηλώσεις". Κύριο "εξώφυλλο" της καθημερινότητας μας, το sexy feeling. Επί το ελληνικώτερον η γυναικεία (πρωτίστως) προκλητική παρουσία που "φωνάζει": έτοιμη για όλα. Μια "διαθεσιμότητα" που κυριαρχεί σχεδόν παντού. Είτε σε δημόσιους είτε σε ιδιωτικούς χώρους αλλά κυρίως εκεί που συνωστίζονται πολλοί. Σχεδόν παντού κυκλοφορούν όμορφες γυναίκες που σε καλούν με το βλέμμα τους. Ακόμα και πίσω από μία αψεγάδιαστη καλλονή πολλές φορές είναι φανερό ότι κρύβεται ένα κενό.
Η όψη όλης αυτής της πολύχρωμης "ταπετσαρίας" σε πρώτη και δεύτερη αίσθηση, είναι φυσικό να αρέσει. Κάπου όμως και προβληματίζει. Ποτέ τέτοιες "χύμα" καταστάσεις δεν φανέρωναν ποιότητα όπως μπορεί να αποκαλύπτει ένα ποτήρι κρασί από το βαρέλι. Όμως στέκοντας απέναντι τους, νοιώθεις αιχμάλωτος ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική. Εκτεθειμένος μπροστά στο δίλημμα του μή! και του προχώρα!
Τις σκέψεις μου διακόπτουν δυο "αποκαλυπτικά" ντυμένες νόστιμες κοπέλες που συζητούν φωναχτά στο διπλανό τραπέζι και με επιδεικτικές χειρονομίες κινούν την προσοχή των γύρω τους. Μοιάζουν σίγουρες για τον εαυτό τους αν και το ύφος στα πρόσωπα τους είναι ελαφρώς λιγωμένο λες και αποζητούν να γευτούν όσες περισσότερες ηδονές της ζωής γίνεται.
Κάπου εκεί σηκώνομαι να φύγω και η παρουσία μου τους γίνεται αντιληπτή. Με κοιτάζουν και οι δύο συνεχίζοντας να μιλάνε, έχοντας το σπέρμα στα χείλη...

Αθήνα, μια πατρίδα που αλλάζει...

Παγιδευμένος στους χυμούς και τα αρώματα της άνοιξης, το τελευταίο διάστημα περιδιαβαίνω τις γειτονιές της Αθήνας. Έχοντας για παρεάκι τις αλλεργίες της εποχής, όταν βρίσκω  χρόνο περπατώ για να βρίσκω την ψυχική μου ηρεμία εδώ, πάνω και μέσα στην μικρή μου πατρίδα.

Είναι ολοφάνερο κι ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες η πόλη έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Με σύμμαχο τον ήπιο καιρό, αυτή η πόλη σε παίρνει αγκαλιά και σε καλεί να ανακαλύψεις τις κρυμμένες της πάμπολλες ομορφιές. Η ατμόσφαιρα πια δεν μυρίζει καμένο πλαστικό από τους σύγχρονους βανδάλους και η αγορά με τα μαγαζιά της προσπαθεί να λειτουργήσει φιλικά προς τους πολίτες ασχέτως αν τα χρήματα που κυκλοφορούν είναι περιορισμένα. Ολοένα ανοίγουνε επιχειρήσεις στο κέντρο στη συντριπτική τους πλειοψηφία εστίασης και δη στα ισόγεια, αν και δεν νομίζω η λάμψη των νέων βιτρινών στο σύνολο τους, να ανταποκρίνεται σε μια βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη. Χτυπητή αντίθεση στο τελευταίο, η απίστευτη παρουσία όλο το τελευταίο διάστημα των τουριστών που δίνουνε μεγάλη ζωή με την παρουσία τους, στην πρωτεύουσα.
Αυτό που διαπιστώνω επίσης είναι ότι το ανθρώπινο μελίσσι που ξεχύνεται στους δρόμους του άστεως τα τελευταία χρόνια, περπατάει πολύ και βουίζει στα διάφορα καφέ-μεζέ από το πρωί, όπου μιλώντας δυνατά, προσπαθεί ενίοτε να πνίξει τη μιζέρια του κυρίως σε τσίπουρο-μπύροκαταστάσεις, αλλά συγχρόνως κρατώντας και τον ερωτισμό που έχει αυτός ο τόπος πράγμα που φαίνεται μέσα από τα υγρά μάτια των κατοίκων του όταν βραδιάζει και η φωνές γίνονται πιο βραχνές. Το ξενύχτι δε, έχει ελαττωθεί μιας και τα ευρώ έχουν λιγοστέψει.

"Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι", έγραψε κάποτε ο Παλαμάς. Αν το σκεφθείς δεν είχε κι άδικο ο ποιητής.
Όσο για μένα έχω να πω ότι, πάντα μου άρεσε αυτή η πόλη, δεν έχω άλλη...

Οι εκλογές είναι sexy!...

Το πανηγυράκι των φετινών εκλογών σχόλασε. Ο κυρίαρχος λαός (sic) αποφάσισε.  Απ τη μια οι υποψήφιοι με φάτσα απατεώνα, στο ρόλο του γύφτου που βαράει το ντέφι κι από την άλλη οι πολίτες ως αρκούδα που χορεύει για να κάνουν κέφι, της εξουσίας οι βολεμένοι. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, αξιολύπητοι δημοσιογράφοι συντόνιζαν πάνελ συζήτησης των αποτελεσμάτων με αισθητική παρωχημένου ντιβανομπάουλου. Πρωταγωνιστές κάτι μούρες που εύκολα έδειχναν, πως δεν ταιριάζει το έξω τους με το μέσα τους. Τύποι που θέλουν να μοιραστούν μαζί μας μια ζωή ψέμα για μας και αλήθεια γι αυτούς.
Όπως σε κάθε προεκλογικό αγώνα έτσι και τώρα, οι επικοινωνιακές ανοησίες δεν είχαν τελειωμό. Το παράδοξο όμως της υπόθεσης είναι ότι μόλις τα γεγονότα πάρουν λίγη απόσταση από τον χρόνο, οι πάντες σχεδόν θα πάθουν καθολική αμνησία.
Το μόνο που θα μείνει να θυμούνται βοηθούντος και του καλοκαιριού που έσκασε μύτη, είναι τις τόσες μαζεμένες όμορφες γυναίκες που ξεχύθηκαν κυριακάτικα στα σχολεία, για να ψηφίσουν.
Από αυτή τη ματιά, οι εκλογές ήταν χρήσιμες γιατί ήταν sexy.

Η μοναξιά της ιδιοφυίας...εν μέσω νεφών και εκλογών

Το νέφος των εκλογών σκεπάζει ήδη τη χώρα. Στην Ελλάδα της ακινησίας, το κράτος κυβερνά μια απαίδευτη κοινωνία με το θράσος της αγραμματοσύνης. Οι πολίτες-πελατάκια με αγελαίο ένστικτο και πνεύμα κοπαδιού οδηγούνται να ρουφηχτούν από την χοάνη της κάλπης. Το σιδέρωμα της ιστορίας ρίχνει λήθη στο παρελθόν τους. Η γονατογραφία αλλοιώνει το παρόν τους. Ο μπουγαδοκαβγάς που έχει ξεσπάσει, καθορίζει το μέλλον τους.
Ίσως η αποχή από όλα αυτά είναι θέση πολιτική.
Ίσως όμως, ένας αφελής παλιάτσος είναι προτιμότερος από έναν σοβαροφανή καραγκιόζη.
Σε αυτόν εδώ τον τόπο, η μοναξιά της ιδιοφυίας είναι δραματική...

Ποιός το ξέρει;...

Αυτές τις ημέρες η κάποια μελαγχολία της ατμόσφαιρας που πλανάται εξ' αιτίας της Μεγάλης Εβδομάδας με επηρεάζει και οδηγεί τις σκέψεις μου σε βαθιά μονοπάτια. Κυρίως για αυτούς που έχουν "φύγει" αλλά και για τις παλιές αγάπες που έχουν χαθεί. Γι αυτές τις αγάπες κάνω μόνο μιαν ευχή: να είναι καλά εκεί που βρίσκονται.
Ποιός ξέρει, ίσως κι εγώ κάποια ημέρα να μείνω μόνος και να σκέφτομαι μια παλιά αγάπη που δεν άντεξε στον χρόνο και σαν κερί στον άνεμο, έσβησε...
Ποιός το ξέρει;...

Καλό Πάσχα σε όλους!...

Ένα χαζοχαρούμενο πρωινό!...

Ξυπνάω σήμερα το πρωί (η ώρα ως συνήθως είναι έξη και μισή), ανοίγω το παράθυρο και νοιώθοντας μια έντονη ψύχρα στο άπλυτο ακόμα πρόσωπο μου, βλέπω το φως της ημέρας να έρχεται αργά αλλά επιθετικά. Κοιτάζω το εξωτερικό θερμόμετρο -που δεν λαθεύει ποτέ- και βλέπω τον υδράργυρο χαμηλωμένο στους έξη βαθμούς! "Τί έγινε ρε παιδιά;" ακούω τον εαυτό μου να ρωτάει φωναχτά. Κατοικώ σε μιαν άκρη του λεκανοπεδίου αρκετά μέτρα ψηλά από το κέντρο της πόλης. Όμως είναι φορές όπως σήμερα, που ο καιρός με αιφνιδιάζει.
Αφού πλένομαι και κάνω όλη την πρωινή διαδικασία για να συνέλθει το σώμα μου, ανοίγω από περιέργεια τον υπολογιστή προκειμένου να λύσω το "αίνιγμα" μέσω του διαδικτύου. Τότε είναι που ασυναίσθητα μου φεύγει ένα χαμόγελο μέσα από τα χείλη. Η άνοιξη είναι ήδη έξω από την πόρτα μου. Από αύριο ο καιρός ζεσταίνει, και δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα...

Υ.Σ. Κάποιες φορές έχοντας ανάγκη να ξεφύγω από την ασφυχτική πίεση της καθημερινότητας μας, ασχολούμαι -καλή ώρα- χαζοχαρούμενα, με ανούσια και ανύπαρκτα προβληματάκια!

Καλή και τραγουδιστή άνοιξη για όλους μας!...

 

Η άλλη Ελλάδα...

Σήμερα θα ήθελα με δύο λόγια να ολοκληρώσω την τριλογία μου σχετικά με την Ελλάδα που επιθυμώ. Την άλλη Ελλάδα. ("Περί παρελθοντολογίας", "περί μιζέριας", "η άλλη Ελλάδα").
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που δουλεύουν καρτερικά για να τα βγάλουν πέρα και γιατί όχι, να προοδεύσουν. Που ξεπερνάνε τις τρικλοποδιές που τους βάζει το δυδκίνητο κράτος και η οπισθοδρομική κοινωνία που τους περιβάλλει. Που δεν κατεβαίνουν σε απεργίες γιατί πιστεύουν στον εαυτό τους. Που βαρέθηκαν τις "θεωρίες" και πασχίζουν για τις "πράξεις". Που δεν ασχολούνται και πολύ με τα κόμματα και την πολιτική αλλά με την πραγματική ζωή. Που δεν μένουν στα ίδια και τα σίγουρα αλλά διαρκώς καλυτερεύουν τις γνώσεις τους. Που δεν έχουν σκυμμένο το κεφάλι αλλά εργάζονται κοιτάζοντας σε με χαμόγελο. Που δεν τα περιμένουν όλα από τους γονείς τους αλλά ανεξαρτοποιούνται και αρκούνται και στα λίγα. Που δεν τους αρέψει η κλάψα για καθημερινότητα αλλά το γέλιο και η αυτοπεποίθηση. Που δεν νοιώθουν "χαμένοι από χέρι" αλλά ευλογημένοι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Που αισθάνονται ευγένεια γι αυτόν εδώ τον τόπο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η άλλη Ελλάδα!...

 

Κρήτη, κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό!...

Το νησί της Κρήτης είναι για μένα πηγή ζωής. Όταν είμαι εκεί παίρνω μια απίστευτη ενέργεια. Μια ευεργετική αύρα που διαπερνά ψυχή και σώμα. Ξέρω το "φαινόμενο" είναι προσωπικό αν και ξέρω πολλούς που όταν πατάνε το πόδι τους στην μεγαλόνησο, αισθάνονται "κάπως". Αγαπώ πολύ αυτό το νησί κι ας είναι μακρυά μου. Αγαπώ πολύ τα τραγούδια του, τους χορούς του, την κουζίνα του, τις μυρωδιές του κι ας μη μπορώ να τα απολαύσω όπως θα ήθελα. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους της κι ας είναι κάπου υπερβολικοί στη συμπεριφορά τους. Όμως αυτό το πάθος που βγάζουν είναι τελικά αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Γιατί μαζί τους παθιάζομαι κι εγώ. Παθιάζομαι για τη ζωή.
Κρήτη μου, είσαι κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό.
Αύριο, σου έρχομαι πάλι...