Περί σημασίας του "δεν" στον αδυσώπητο χρόνο...

Τα χρόνια μου έχουν αρχίσει τελευταία και με βαραίνουν. Η αίσθηση του χρόνου με αγγίζει διαφορετικά απ ότι παλαιότερα. Η καθημερινότητα για μένα πλέον, έχει αποκτήσει άλλη σημασία. Κάθε βράδυ ο απολογισμός της μέρας με βρίσκει να νοιώθω ένα κενό για αυτά που δεν είπα, που δεν έκανα, που δεν έμαθα. Ένα "δεν" που πονάει. Ναι, πάντα η κάθε μέρα που περνάει ποτέ δεν ξανάρχεται, αλλά αυτό είναι λιγάκι επώδυνο πια. Προσπαθώ να αποφεύγω το στρίμωγμα της ψυχής μου. Αναζητώ περισσότερο αέρα, περισσότερο φως, περισσότερο χώρο, περισσότερο χρόνο, περισσότερο χαμόγελο. Αποζητώ την παρέα αλλά ανακουφίζομαι και στη μοναξιά μου. Θα 'θελα να σταματήσω την ροή των πραγμάτων για να προλάβω αυτά που δεν πρόλαβα, να δω αυτά που δεν είδα, να αλλάξω αυτά που δεν άλλαξα, να ζήσω αυτά που δεν έζησα. Επιθυμίες ανεκπλήρωτες αλλά φυσιολογικές.
Σήμερα, ένα λεπτό από τη ζωή μου μπορεί να είναι αύριο, η ίδια η αιωνιότητα. Κι η σημασία του λεπτού μπορεί να κριθεί από  ένα περισσότερο ή ένα λιγότερο "δεν"...

υ.σ. στο μεταξύ καθώς η ζωή συνεχίζεται και η Lana Del Rey έρχεται στην Αθήνα να τραγουδήσει,  εγώ θα προσπαθήσω να βρω τον χρόνο να είμαι εκεί...

Ο αετός είν' αετός!...

Ο αετός είν' αετός
πάντα ψηλά πετάει
μπορεί να κλαίει να πονά
μα δε παρακαλάει...

Αφιερωμένο στις πληγωμένες μα και περήφανες ψυχές...

και σε όλη την Κρήτη...

Οι μαγικές μέρες του Μαγιού!...

Μαγιάτικες οι μέρες που περνάμε, μαγιάτικη και η διάθεση μας. Το αισθάνεσαι παντού πάνω σου και μέσα σου. Στο σώμα σου και στη ψυχή σου. Η διάθεση σου γίνεται εφηβική. Τώρα είναι που ο θεός Έρωτας σου κρατάει σφιχτά το χέρι. Βλέπεις ένα άνοιγμα από λαγαρό φως μπροστά σου. Μαγεύεσαι από την καθαρότητα του τοπίου. Θαμπώνεσαι από τη ζωηράδα των χρωμάτων. Η όσφρηση πρωταγωνιστεί. Διανύουμε τον μήνα των λουλουδιών με τις μεθυστικές ευωδιές των ρόδων και των λεμονανθών. Με τους χρυσαφένιους ήλιους, τις χαρούμενες μαργαρίτες, τις προκλητικές παπαρούνες.
Τώρα που τα πουλιά ταξιδεύουν την ελευθερία τους στους ζεστούς πλέον ουρανούς, τώρα που οι φουρτουνιασμένες θάλασσες υποχωρούν ηττημένες, ας παραμερίσουμε για λίγο τις διαφορές μας. Ας ξανασκεφθούμε κάποια πράγματα από την αρχή κοιτάζοντας ο καθένας μας τα δικά του λάθη κι όχι των άλλων. Ας μαζέψουμε μαζί με τα αγριολούλουδα της ελληνικής γης, λίγο από αγάπη, ελπίδα και χαμόγελο. Το έχουμε όλοι ανάγκη.
Αισθήματα, χρώματα, ήχοι, αυτό είναι Ελλάδα. Κι είναι κάτι ερωτικό και συνάμα μαγικό!...

Αφιερωμένο στο καλοκαίρι που έρχεται:

Η απατηλή λάμψη της Κυριακής του Πάσχα...

Μεγάλη Εβδομάδα πια. Γρήγορα κυλούν οι βδομάδες καθώς μεγαλώνεις. Τούτες τις μέρες κάποιοι υπομένουν την "σταύρωση" τους, άλλοι ελπίζουν στην "ανάσταση" τους και κάποιοι άλλοι ανυπομονούν για την εκτόνωση τους. Άλλωστε ο στόχος είναι κοινό μυστικό: η Κυριακή του Πάσχα. Και κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς θα βρίσκεσαι κι εσύ. Κάπου μεταξύ ανοιξιάτικου τοπίου και σε καλοκαιρινή ανατριχίλα. Κάπου στριμωγμένος ή στριμωγμένη, από έθιμα που σε σφιχταγκαλιάζουν σαν ένα επιβεβλημένο καθεστώς. Ένα θέατρο δράματος που εξελίσσεται σε μια κωμική επιθεώρηση που τα έχει όλα: φαί, πιοτό, χορό, γέλιο, ατάκες. Η αυλαία θα βρει το πλήθος αποκαμωμένο από τις υπερβολικές συμπεριφορές και τις σκέψεις θολές από την μελαγχολία της πλήξης.
Εσύ όμως, βρίσκεσαι εκεί γιατί αγαπάς τους ανθρώπους. Και κυρίως τους δικούς σου ανθρώπους.
Προσωπικά, αυτές τις ημέρες θα ήθελα να είμαι κάπου για να απολαύσω την ησυχία μου...
Καλό Πάσχα σε όλους σας!...

Επιτέλους, ήλιος στη καρδιά μας!...

Καλοκαιριάζει, ζεσταίνεται η καρδιά μας, μαλακώνει η ψυχή μας...

Είμαι καλά γιατί ακόμα είσαι εδώ!...

Ο καιρός πέφτει στις πλάτες μου και με δοκιμάζει.

Η μετριότητα θριαμβεύει γύρω μου και με χαμηλώνει.

Ο ήλιος διστάζει να σηκωθεί λίγο ψηλότερα μαζί και η ψυχή μου.

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα νοιώθω να σ' αγαπώ.

Θέλω να φωνάξω δυνατά, άραγε σε ποιόν και τί να πώ;

Τις νύχτες ονειρεύομαι να 'χα φτερά να πέταγα ψηλά.

Μα το πρώτο φως της μέρας με βρίσκει στο πάτωμα κατάχαμα.

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα κοιμάμαι και ξυπνάω μαζί σου.

Το απόθεμα του γέλιου μου λιγοστεύει τελευταία.

Βλέπω τη σκάλα της ζωής μου ανάποδα να γυρίζει.

Σφίγγω τις γροθιές μου ν' αντέξω στον χρόνο

Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα δεν θέλω να σ' αφήσω.

Το πάθος μου για τη ζωή έχει ημερομηνία λήξεως.
Όλο μου το είναι ένα αόρατο σημάδι στο χάος του σύμπαντος.
Η λογική ολοένα και πνίγει το συναισθήματα μου.
Όμως είμαι καλά γιατί ακόμα είσαι εδώ...

Η αύρα της ερημίας μου...

Βροχή και σήμερα σαν ξέπλυμα της σκονισμένης μου ψυχής.
Φύλλα που πέφτουν σαν τα νεκρά κύτταρα του κορμιού μου.
Μολυβένιος ουρανός σαν το χρώμα της καρδιάς μου.
Μουσκεμένοι δρόμοι σαν τα φτερά της ελπίδας μου.

Το σπίτι άδειο μοναχό σαν τα βάθη του μυαλού μου.
Παντού σιωπή σαν τον ήχο της συνείδησης μου.
Οσμή καμιά στον αέρα σαν το στεγνό μου σάλιο.
Άπνοια απλωμένη παντού σαν την ρότα της ζωής μου.

Τηλέφωνα κλειστά σαν τα κουτάκια της σκέψης μου.
Πόρτα κλειδωμένη σαν την κατ' οίκον απομόνωση μου.
παράθυρα σφαλιστά σαν τις πικρές μου αναμνήσεις.
Αίσθηση κενού σαν την αύρα της ερημίας μου...

Τρεμάμενα χείλη...

Η μέρα μεγάλωσε, μαζί και η αισιοδοξία. Περισσότερο φως, περισσότερο χαμόγελο, περισσότερα ταξίδια για την ψυχή και το σώμα. Τρεμάμενα χείλη ψελλίζουν χαρούμενες λέξεις. Λες;...

ΑΝΡΙ ΜΑΤΙΣ, ο ανατρεπτικός ζωγράφος που φώτισε τον καμβά με τα χρώματα της ανθρώπινης ψυχής!...

Ο Ανρί Ματίς (Μatisse, Henri Emile Benot), γεννήθηκε την τελευταία ημέρα του 1869 στην βορειο-ανατολική Γαλλία όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε νομικά, ένα αντικείμενο που τον έπληττε. Γι αυτό ενώ ξεκίνησε να δουλεύει σαν συμβολαιογράφος, παράλληλα έκανε μαθήματα σχεδίου. Σε αυτό το τελευταίο βρήκε παρηγοριά όταν καθηλώθηκε για ένα διάστημα από μια σοβαρή ασθένεια στο κρεβάτι. Μια παρηγοριά που μετατράπηκε σε χαρά όταν, η μητέρα του μετά την ανάρρωση του χάρισε ένα κουτί με χρώματα. Αυτό ήταν. Η τέχνη της ζωγραφικής είχε κερδίσει ένα άξιο εκπρόσωπο της.
Αφοσιώθηκε λοιπόν σε αυτό που αγάπησε σπουδάζοντας πρώτα στην ακαδημία Ζυλιάν και μετά στην σχολή καλών τεχνών. Είμαστε στα 1891. Εκεί ο δάσκαλος Γκουστάβ Μορώ τον ωθεί να αρχίσει να βγάζει το "ταλέντο " του. Ξεκινά μιμούμενος τον Σεζάν και τον Μονέ αλλά κατά βάση τον επηρεάζει κυρίως ο Βαν Γκονγκ, αλλά και ο Γκογιέν.
Φτάνοντας στα 1900 ήδη, τα έργα του χαρακτηρίζονται από την λατρεία του να αιχμαλωτίζει το φως. Αργότερα στα 1906 επιστρέφοντας από την Αλγερία φέρνει μαζί του διάφορα αντικείμενα. Είναι η περίοδος της ζωής του όπου μελετά και αποτυπώνει στην τέχνη του την αφρικάνικη πλαστική. Αλλά και λίγα χρόνια μετά αποτυπώνει στον καμβά το πόσο τον έχουν επηρεάσει το ταξίδι στην Μόσχα όπου μυείται στην βυζαντινή τεχνοτροπία, ή από την Ιαπωνική τέχνη της οποίας γίνεται λάτρης ή από το μεσογειακό τοπίο.
Πάντα ανοιχτός σε κάθε τι νέο, προχωρά με την τέχνη του πέρα από τον ιμπρεσιονισμό καθώς και τον νεο-ιμπρεσιονισμό, ενδιαφέρεται για το καινούριο ρεύμα που λέγεται "ντιβιζιονισμός" (όπου χρησιμοποιούνται μικρές κουκίδες), κάνοντας μια στροφή προς τα δυνατά χρώματα και τις αντιθέσεις. Γι αυτό και τα έργα που εκθέτει στο "φθινοπωρινό σαλόνι" του 1905 σοκάρουν τους κριτικούς που μαζί με τα έργα των Βλαμένκ και Ντερέν τα ονομάζουν "άγρια θηρία" (fauves). Έτσι γεννιέται το κίνημα του "φοβισμού". Οι εκφραστές αυτής της τάσης θα συγκρουστούν με κάθε κοινωνικό και καλλιτεχνικό κατεστημένο, έχοντας ο καθένας τις δικές τους προσωπικές πεποιθήσεις και ιδέες στην τέχνη τους. προσπαθώντας να απογειώσουν την ελευθερία του χρώματος περισσότερο και κόντρα σε ότι έχουν διδαχθεί από τους δασκάλους τους (Βαν Γκονγκ, Γκογιέν κλπ).
Στον "φοβισμό" με πρωτοπόρο τον Ματίς, ανατρέπονται πολλά. Ο πίνακας είναι πρώτα ζωγραφιά (υποκειμενικότητα) και μετά ότι αντικείμενο αποτυπώνει (αντικειμενικότητα). Στην ουσία είναι πυκνές πινελιές από χρώματα. Αντιλήψεις που έχουν επηρεαστεί από τις θεωρίες για την τάξη και την αταξία των πραγμάτων των Μπερξόν και Προυστ.
Ο Ανρί Ματίς υπήρξε πραγματικός επαναστάτης στην ιστορία της ζωγραφικής. Ανέτρεψε τη θεωρία για τα αντικείμενα αλλάζοντας τα φυσικά τους χρώματα. Θέλησε να μας φέρει σε επαφή με έναν άλλο κόσμο που εκείνος θεωρούσε πραγματικό. Έναν κόσμο που απείχε πολύ από τον ορατό.
Πέθανε το 1954.

Δείτε το ταλέντο του Ματίς:

                        Καρμελίνα Γυμνή


                                      Φυτό
                                                                 Οδαλίσκη                              


                             Σκεπτική                                                    Φυτά


            Γυάλα Με Χρυσόψαρα                                 Μωβ Ρόμπα


                    Όλες   Οι Φάσεις Του Μπλε Γυμνού


                               Φρουτιέρα                                                   Τοπίο



                  Χρωματικοί Συνδυασμοί Φύλλων


                                      Υπαίθριος Χορός


                      'Αποψη Τοπίου                                 Γυναίκα Με Αμφορέα


                                  Μαντήλι                               Γυμνό Με Πορτοκάλια


                                                                Οδαλίσκη Ι


                                          Ροζ Γυμνό


                                       Βάζο Με Ανεμώνες

                               Συνδυασμός Οπτασιών


                                           Νεκρή Φύση


              Παράθυρο Με Θέα Στο Λιμάνι


                          Μελέτη Μουσικής

                                     Μουσικός Διάλογος


                         Η Θάλασσα Της Πολυνησίας                    


                            Νεκρή Φύση Με Γεράνια


                                       Φυτό


                                        Οπτασία


                      Μαροκινό Τοπίο                                           Νεκρή Φύση

σημείωση: τα έργα είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο www.peri-grafis.com

Γενέθλια πάλι;...σαν να παραμεγάλωσα!...

13 του Μάρτη σήμερα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
Η φλόγα του πνεύματος μου εξακολουθεί να φωτίζει αδιάκοπα τη ψυχή μου.
Το σώμα μου να ξεγελάει τον χρόνο.

Κοιτάζω το παρελθόν μου...όμορφο ήταν.
Κοιτάζω το παρόν...έστω και δύσκολα καλά τα καταφέρνω.
Κοιτάζω το μέλλον...φοβάμαι.
Ίσως φταίνε και τα χρόνια που άρχισαν να με βαραίνουν.