Αθήνα, μια πατρίδα που αλλάζει...

Παγιδευμένος στους χυμούς και τα αρώματα της άνοιξης, το τελευταίο διάστημα περιδιαβαίνω τις γειτονιές της Αθήνας. Έχοντας για παρεάκι τις αλλεργίες της εποχής, όταν βρίσκω  χρόνο περπατώ για να βρίσκω την ψυχική μου ηρεμία εδώ, πάνω και μέσα στην μικρή μου πατρίδα.

Είναι ολοφάνερο κι ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες η πόλη έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Με σύμμαχο τον ήπιο καιρό, αυτή η πόλη σε παίρνει αγκαλιά και σε καλεί να ανακαλύψεις τις κρυμμένες της πάμπολλες ομορφιές. Η ατμόσφαιρα πια δεν μυρίζει καμένο πλαστικό από τους σύγχρονους βανδάλους και η αγορά με τα μαγαζιά της προσπαθεί να λειτουργήσει φιλικά προς τους πολίτες ασχέτως αν τα χρήματα που κυκλοφορούν είναι περιορισμένα. Ολοένα ανοίγουνε επιχειρήσεις στο κέντρο στη συντριπτική τους πλειοψηφία εστίασης και δη στα ισόγεια, αν και δεν νομίζω η λάμψη των νέων βιτρινών στο σύνολο τους, να ανταποκρίνεται σε μια βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη. Χτυπητή αντίθεση στο τελευταίο, η απίστευτη παρουσία όλο το τελευταίο διάστημα των τουριστών που δίνουνε μεγάλη ζωή με την παρουσία τους, στην πρωτεύουσα.
Αυτό που διαπιστώνω επίσης είναι ότι το ανθρώπινο μελίσσι που ξεχύνεται στους δρόμους του άστεως τα τελευταία χρόνια, περπατάει πολύ και βουίζει στα διάφορα καφέ-μεζέ από το πρωί, όπου μιλώντας δυνατά, προσπαθεί ενίοτε να πνίξει τη μιζέρια του κυρίως σε τσίπουρο-μπύροκαταστάσεις, αλλά συγχρόνως κρατώντας και τον ερωτισμό που έχει αυτός ο τόπος πράγμα που φαίνεται μέσα από τα υγρά μάτια των κατοίκων του όταν βραδιάζει και η φωνές γίνονται πιο βραχνές. Το ξενύχτι δε, έχει ελαττωθεί μιας και τα ευρώ έχουν λιγοστέψει.

"Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι", έγραψε κάποτε ο Παλαμάς. Αν το σκεφθείς δεν είχε κι άδικο ο ποιητής.
Όσο για μένα έχω να πω ότι, πάντα μου άρεσε αυτή η πόλη, δεν έχω άλλη...

Οι εκλογές είναι sexy!...

Το πανηγυράκι των φετινών εκλογών σχόλασε. Ο κυρίαρχος λαός (sic) αποφάσισε.  Απ τη μια οι υποψήφιοι με φάτσα απατεώνα, στο ρόλο του γύφτου που βαράει το ντέφι κι από την άλλη οι πολίτες ως αρκούδα που χορεύει για να κάνουν κέφι, της εξουσίας οι βολεμένοι. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, αξιολύπητοι δημοσιογράφοι συντόνιζαν πάνελ συζήτησης των αποτελεσμάτων με αισθητική παρωχημένου ντιβανομπάουλου. Πρωταγωνιστές κάτι μούρες που εύκολα έδειχναν, πως δεν ταιριάζει το έξω τους με το μέσα τους. Τύποι που θέλουν να μοιραστούν μαζί μας μια ζωή ψέμα για μας και αλήθεια γι αυτούς.
Όπως σε κάθε προεκλογικό αγώνα έτσι και τώρα, οι επικοινωνιακές ανοησίες δεν είχαν τελειωμό. Το παράδοξο όμως της υπόθεσης είναι ότι μόλις τα γεγονότα πάρουν λίγη απόσταση από τον χρόνο, οι πάντες σχεδόν θα πάθουν καθολική αμνησία.
Το μόνο που θα μείνει να θυμούνται βοηθούντος και του καλοκαιριού που έσκασε μύτη, είναι τις τόσες μαζεμένες όμορφες γυναίκες που ξεχύθηκαν κυριακάτικα στα σχολεία, για να ψηφίσουν.
Από αυτή τη ματιά, οι εκλογές ήταν χρήσιμες γιατί ήταν sexy.

Η μοναξιά της ιδιοφυίας...εν μέσω νεφών και εκλογών

Το νέφος των εκλογών σκεπάζει ήδη τη χώρα. Στην Ελλάδα της ακινησίας, το κράτος κυβερνά μια απαίδευτη κοινωνία με το θράσος της αγραμματοσύνης. Οι πολίτες-πελατάκια με αγελαίο ένστικτο και πνεύμα κοπαδιού οδηγούνται να ρουφηχτούν από την χοάνη της κάλπης. Το σιδέρωμα της ιστορίας ρίχνει λήθη στο παρελθόν τους. Η γονατογραφία αλλοιώνει το παρόν τους. Ο μπουγαδοκαβγάς που έχει ξεσπάσει, καθορίζει το μέλλον τους.
Ίσως η αποχή από όλα αυτά είναι θέση πολιτική.
Ίσως όμως, ένας αφελής παλιάτσος είναι προτιμότερος από έναν σοβαροφανή καραγκιόζη.
Σε αυτόν εδώ τον τόπο, η μοναξιά της ιδιοφυίας είναι δραματική...

Δειλή η ψυχή μου, δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Ξεχειλίζει στο χαρτί το ποιητικό περίσσευμα της ψυχής μου.
Η σκέψη σου σαν κοφτερό σπαθί πληγώνει το μυαλό μου.
Νιώθω το σαρκίο μου σαν πτώμα στον ήλιο να στέκει.
Δέχομαι μ' αξιοπρέπεια τη θλίψη, μ' ενα πικρό χαμόγελο.

Οδηγώ το βλέμμα πίσω από τις γρίλλιες της κούρασης μου.
Σαν δροσουλίτης οπτασίας, η γλυκιά σου μορφή με κοιτάζει
Άλαλος στέκομαι μπροστά στον πόθο και το πάθος μου για σένα.
Δειλή η ψυχή μου δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Ποιός το ξέρει;...

Αυτές τις ημέρες η κάποια μελαγχολία της ατμόσφαιρας που πλανάται εξ' αιτίας της Μεγάλης Εβδομάδας με επηρεάζει και οδηγεί τις σκέψεις μου σε βαθιά μονοπάτια. Κυρίως για αυτούς που έχουν "φύγει" αλλά και για τις παλιές αγάπες που έχουν χαθεί. Γι αυτές τις αγάπες κάνω μόνο μιαν ευχή: να είναι καλά εκεί που βρίσκονται.
Ποιός ξέρει, ίσως κι εγώ κάποια ημέρα να μείνω μόνος και να σκέφτομαι μια παλιά αγάπη που δεν άντεξε στον χρόνο και σαν κερί στον άνεμο, έσβησε...
Ποιός το ξέρει;...

Καλό Πάσχα σε όλους!...

Με τον έρωτα στους ώμους!...

Η χθεσινή βροχή μου ξέπλυνε την σκόνη της ψυχής μου.
Τα μάτια σου με κοίταζαν και κόβαν σαν μαχαίρι.
Σε γύρευα και φίλαγα τ' αχνάρια των ποδιών σου.
Στάθηκες, μ' αγκάλιασες και μου 'δωσες μερίδιο των αγγέλων.

Σήμερα, κυκλοφορώ με τον έρωτα στους ώμους...

Ένα χαζοχαρούμενο πρωινό!...

Ξυπνάω σήμερα το πρωί (η ώρα ως συνήθως είναι έξη και μισή), ανοίγω το παράθυρο και νοιώθοντας μια έντονη ψύχρα στο άπλυτο ακόμα πρόσωπο μου, βλέπω το φως της ημέρας να έρχεται αργά αλλά επιθετικά. Κοιτάζω το εξωτερικό θερμόμετρο -που δεν λαθεύει ποτέ- και βλέπω τον υδράργυρο χαμηλωμένο στους έξη βαθμούς! "Τί έγινε ρε παιδιά;" ακούω τον εαυτό μου να ρωτάει φωναχτά. Κατοικώ σε μιαν άκρη του λεκανοπεδίου αρκετά μέτρα ψηλά από το κέντρο της πόλης. Όμως είναι φορές όπως σήμερα, που ο καιρός με αιφνιδιάζει.
Αφού πλένομαι και κάνω όλη την πρωινή διαδικασία για να συνέλθει το σώμα μου, ανοίγω από περιέργεια τον υπολογιστή προκειμένου να λύσω το "αίνιγμα" μέσω του διαδικτύου. Τότε είναι που ασυναίσθητα μου φεύγει ένα χαμόγελο μέσα από τα χείλη. Η άνοιξη είναι ήδη έξω από την πόρτα μου. Από αύριο ο καιρός ζεσταίνει, και δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα...

Υ.Σ. Κάποιες φορές έχοντας ανάγκη να ξεφύγω από την ασφυχτική πίεση της καθημερινότητας μας, ασχολούμαι -καλή ώρα- χαζοχαρούμενα, με ανούσια και ανύπαρκτα προβληματάκια!

Καλή και τραγουδιστή άνοιξη για όλους μας!...

 

Η άλλη Ελλάδα...

Σήμερα θα ήθελα με δύο λόγια να ολοκληρώσω την τριλογία μου σχετικά με την Ελλάδα που επιθυμώ. Την άλλη Ελλάδα. ("Περί παρελθοντολογίας", "περί μιζέριας", "η άλλη Ελλάδα").
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που δουλεύουν καρτερικά για να τα βγάλουν πέρα και γιατί όχι, να προοδεύσουν. Που ξεπερνάνε τις τρικλοποδιές που τους βάζει το δυδκίνητο κράτος και η οπισθοδρομική κοινωνία που τους περιβάλλει. Που δεν κατεβαίνουν σε απεργίες γιατί πιστεύουν στον εαυτό τους. Που βαρέθηκαν τις "θεωρίες" και πασχίζουν για τις "πράξεις". Που δεν ασχολούνται και πολύ με τα κόμματα και την πολιτική αλλά με την πραγματική ζωή. Που δεν μένουν στα ίδια και τα σίγουρα αλλά διαρκώς καλυτερεύουν τις γνώσεις τους. Που δεν έχουν σκυμμένο το κεφάλι αλλά εργάζονται κοιτάζοντας σε με χαμόγελο. Που δεν τα περιμένουν όλα από τους γονείς τους αλλά ανεξαρτοποιούνται και αρκούνται και στα λίγα. Που δεν τους αρέψει η κλάψα για καθημερινότητα αλλά το γέλιο και η αυτοπεποίθηση. Που δεν νοιώθουν "χαμένοι από χέρι" αλλά ευλογημένοι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Που αισθάνονται ευγένεια γι αυτόν εδώ τον τόπο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η άλλη Ελλάδα!...

 

Κρήτη, κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό!...

Το νησί της Κρήτης είναι για μένα πηγή ζωής. Όταν είμαι εκεί παίρνω μια απίστευτη ενέργεια. Μια ευεργετική αύρα που διαπερνά ψυχή και σώμα. Ξέρω το "φαινόμενο" είναι προσωπικό αν και ξέρω πολλούς που όταν πατάνε το πόδι τους στην μεγαλόνησο, αισθάνονται "κάπως". Αγαπώ πολύ αυτό το νησί κι ας είναι μακρυά μου. Αγαπώ πολύ τα τραγούδια του, τους χορούς του, την κουζίνα του, τις μυρωδιές του κι ας μη μπορώ να τα απολαύσω όπως θα ήθελα. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους της κι ας είναι κάπου υπερβολικοί στη συμπεριφορά τους. Όμως αυτό το πάθος που βγάζουν είναι τελικά αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Γιατί μαζί τους παθιάζομαι κι εγώ. Παθιάζομαι για τη ζωή.
Κρήτη μου, είσαι κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό.
Αύριο, σου έρχομαι πάλι...

 

Περί μιζέριας....

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι μίζεροι άνθρωποι. Ποτέ δεν παρέμενα πάνω από λίγα λεπτά, με αυτούς που κάναν σημαία τους την απαισιοδοξία. Ποτέ δεν συμμετείχα σε συζητήσεις που έβγαζαν πνεύμα συνεχούς αντιλογίας. Αντιθέτως έφευγα γρήγορα μακριά θέλοντας να βγάλω μια κραυγή. Την κραυγή της δικής μου αντίρρησης και διαμαρτυρίας: "Έλεος με την μιζέρια που κυκλοφορεί γύρω μας. Έλεος με την κλάψα που απλώνουν πολλοί στην καθημερινότητα μας. Έλεος με την άρνηση, την γκρίνια και την τσιγκουνιά".

Όμως τί είναι μιζέρια;

Μιζέρια είναι η αντίδραση στο καινούριο. 

Μιζέρια είναι να σιχτιρίζεις  τη ζωή σου αλλά να μην κάνεις τίποτα για να την αλλάξεις.

Μιζέρια είναι η ατολμία και ο βάλτος της ακινησίας.

Μιζέρια είναι να μην προσπαθείς να αλλάξεις για να γίνεις καλύτερος.

Μιζέρια είναι όταν ενώ προσπαθείς να κρύψεις τα λάθη σου, γίνεσαι εύκολα κριτής των άλλων.

Μιζέρια είναι η αθλιότητα και η αναξιοπρέπεια.

Μιζέρια είναι να μην ονειρεύεσαι, να μην αγαπάς, να μην διακινδυνεύεις.

Μιζέρια είναι να μην κοιτάς μπροστά.

Μιζέρια είναι να συμβιβάζεσαι με την μιζέρια...