22 Μαρ 2015

Εσωτερικό κλάμα...



"Κι αν λυπηθείς κοίτα μην κλάψεις
οι άλλοι έχουν ανάγκη το χαμόγελο σου".
Η φράση που μου έχει μείνει περισσότερο από ότι θυμάμαι από την εποχή που διατηρούσαμε "λευκώματα". Στίχοι που έρχονται να με βοηθήσουν για να αποφύγω το ψυχικό τέλμα από την πίκρα μου.
Εδώ, οι λέξεις στερεύουν στο χαρτί. Δεν υπάρχει φωνή. Η τελευταία έκφραση του προσώπου πάγωσε στον χρόνο. Ακέφαλο στέκει το σώμα. Η ψυχή κείται κατάχαμα. Ο χρόνος κινείται αντίστροφα, προς το παρελθόν . Περιπλανιέμαι στην ηλικία της εφηβείας μου,  στην εποχή των ονείρων, της όμορφης εικόνας της ζωής, των νεανικών ενθουσιασμών, των ερωτικών απογοητεύσεων. Στα χρόνια που το κλάμα εύκολα διαδεχόταν το γέλιο, στα χρόνια των αθώων "λευκωμάτων".
Τώρα όμως, το κλάμα είναι εσωτερικό...
Σαν ερωτικό τραγούδι που αντηχούσε στις γειτονιές στην εποχή της πρώιμης νιότης μου...

3 Μαρ 2015

Παρίσι, στο εκπληκτικό μουσείο Ορσέ...λίγο πολύ τρελούτσικος!...


Μουσείο Ορσέ. ένα εκπληκτικό μουσείο στεγασμένο σε έναν πραγματικό υπέροχο κτίριο που αποτελούσε ως το 1973 μέσα από διάφορες ιστορικές φάσεις σιδηροδρομικό σταθμό. Διαμορφώθηκε στην σημερινή του μορφή το 1986 μετά από εργασίες 3 ετών, χρονιά που έγιναν και τα εγκαίνια ως εθνικό μουσείο της Γαλλίας.
Υπάρχουν 3 επίπεδα. Στο ισόγειο εκθέτονται στην μεν κεντρική αίθουσα κυρίως έργα γλυπτικής ενώ στις πλαϊνές έργα ζωγραφικής. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν εξώστες που δίνουν πρόσβαση σε εκθέματα. Στον τελευταίο όροφο ο οποίος απλώνεται κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα με την ομώνυμη αποβάθρα (guai d'Orsay). Από αυτό το επίπεδο ο επισκέπτης μπορεί μέσω εξώστη να δει το ποτάμι, το μουσείο του Λούβρου αλλά και την "βασιλική της ιερής καρδιάς", την εκκλησία που είναι κτισμένη στην κορυφή του λόφου της Μονμάρτης...




16 Φεβ 2015

Οι μέγγενες των αριθμών και η ανάπτυξη της Ελλάδας....


Εδώ και μέρες και εν όψι του νέου Eurogroup, βιώνουμε καταστάσεις που "γεννούν" εθνική υπερηφάνεια. Όλα αυτά ωραία είναι αλλά ας δούμε και λίγο την ουσία του πράγματος. Η κυβέρνηση που όλοι βέβαια πρέπει να υποστηρίξουμε στον αγώνα της διαπραγμάτευσης που κάνει, πρέπει να λάβει υπ' όψιν της ορισμένα νούμερα που ισχύουν.
Το κόστος δανεισμού λοιπόν από την τρόικα είναι πολύ χαμηλότερο από το κόστος δανεισμού από τις αγορές. Ο Ε.Μ.Σ. μας δάνειζε έως τώρα με λιγότερο από 1% επιτόκιο ενώ οι τόκοι πάνω από 142 δις που μας έχει δανείσει κεφαλαιοποιούνται μέχρι το 2022. Το Δ.Ν.Τ. μας δανείζει με 3,6% επιτόκιο για να τα ξοφλήσουμε σε 6 χρόνια ενώ ως κράτος δανειζόμαστε με 5% περίπου τόκο για τρία χρόνια. Σήμερα που μιλάμε το δεκαετές ομόλογο για την Ελλάδα είναι σταθερά πάνω από 10% ενώ αντίστοιχα για την Πορτογαλία είναι κάτω από 3% και για την Ιρλανδία κοντά στο 1.5%! Έχουμε δε παγώσει τις όποιες μεταρρυθμίσεις με αποτέλεσμα να βαθαίνει η ύφεση και η ανεργία. Ακόμα και τώρα 5 χρόνια κοντά από την εφαρμογή του μνημονίου, τα επαγγέλματα δεν έχουν ανοίξει, το να πάρεις άδεια για μια νέα επιχείρηση σου παίρνει απίστευτο χρόνο ενώ ελάχιστοι έχουν απολυθεί από το υπερτροφικό δημόσιο όπου και οι μέσοι και κατώτεροι μισθοί παραμένουν πολύ πάνω σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτά που ζήταγε έως τώρα τουλάχιστον η τρόικα μεταξύ είναι πρώτον, ίσο μισθολόγιο ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απολύσεις σε υπερβάλλον προσωπικό, κατάργηση "συνδικαλιστικών αδειών" που δημιουργούν αργόμισθους υπαλλήλους, αλλαγή του καθεστώτος να αποφασίζονται απεργίες από ασήμαντες μειοψηφίες, εξαφάνιση των ορίων απολύσεων που περιορίζουν τις προλήψεις, οι συντάξεις να χρηματοδοτούνται μόνο από εργοδότες και εργαζόμενους χωρίς την συμμετοχή του κράτους όπως γίνεται πια σχεδόν παντού στον πολιτισμένο κόσμο. Ακόμα οι "μισητοί" τροϊκανοί ζητάνε αλλαγή του πτωχευτικού δίκαιου για να λυθεί το θέμα με τα "κόκκινα δάνεια" στις τράπεζες ώστε να μεταφερθούν οικονομικοί πόροι από μή βιώσιμες επιχειρήσεις σε νέες εξωστρεφείς που θα δουλέψουν για ανάπτυξη και εξαγωγές. Το τελευταίο είναι και το ζητούμενο για το καλό της κοινωνίας μας...

29 Ιαν 2015

Η νέα "κυβέρνηση του βουνού" και το χρέος!...


Μετά από το χθεσινό μπαράζ άστοχων "τσαμπουκαλίδικων" δηλώσεων διαφόρων μελών της κυβέρνησης άρχισε πάλι να σφίγγει η "μέγγενη" της Ευρώπης. Νομίζω ότι τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχουν καταλάβει ότι τώρα κυβερνούν και δεν μπορούν ακόμα να "καταγγέλουν", ως μία άλλη "κυβέρνηση του βουνού". Ας κάτσουν λοιπόν κάτω να εργαστούν για την χώρα κι ας αφήσουνε για λίγο έστω το κόμμα στην άκρη. Τα ζητήματα είναι πολλά, επείγουν δραματικά και δεν εξαντλούνται σε ενέργειες-προτεραιότητες όπως σε επαναπρόσληψεις αργόμισθων δημοσίων υπαλλήλων και παραμονή στα πανεπιστήμια "αιώνιων" φοιτητών!
Όσο για το χρέος όπου όλοι αναφέρονταν προεκλογικά ως πρώτο πρόβλημα της οικονομίας μας(!), έχω να παρατηρήσω κάποια λίγα πράγματα. Σε αυτό το  θέμα όλοι, μα όλοι στην Ευρώπη συμφωνούν, εκτός από τους εκλεκτούς(sic) από τον Θεό Έλληνες που θέλουν για πάρτη τους "τα καλά και συμφέροντα". Ξεχνάμε ότι αυτοί οι "παλιοξένοι" μας έδωσαν 210 δισεκατομμύρια ευρώ για βοήθεια. Μιλάνε κάποιοι για "τοκογλύφους" όταν για παράδειγμα από τα 210 δις που πήραμε από την ευρωζώνη τα 36 μας τα δάνεισε η επίσης σε κρίση Ισπανία και μάλιστα με τόκο 3% όταν η ίδια δανείζεται με 6%! Ζητάμε να μας χαρίσουν λοιπόν χρήματα όπως για παράδειγμα ένας λαός που έχει ομοιότητες με εμάς σε πολλά. Ένα από τα πολλά: 25% ανεργία.
Όσο λοιπόν το κράτος μας είχε πρωτογενή ελλείμματα τρώγαμε τα λεφτά των "κουτόφραγκων" και είμαστε και περήφανοι γι αυτό. Αν λοιπόν, η λιτότητα που ακολούθησε μας φάνηκε βαριά, χωρίς την βοήθεια των δανειστών θα ήταν ασύλληπτα σκληρή. Όμως ήταν μοιραίο αυτά τα χρήματα που πήραμε για να επιβιώσουμε, μεγάλωσαν κατά πολύ το ύψος του χρέους. Και τώρα δεν μας αρέσει αυτό γιατί θέλουμε "και την πίτα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο". Επίσης αν προσθέσουμε εδώ το υποθετικό "σενάριο" ότι εφ' οσον βρισκόταν ένας "τρελλός" να μας δανείσει χωρίς όρους, αν δεν συνέβαινε η μερική διαγραφή του χρέους το 2012, τότε αυτό τώρα θα ήταν σχεδόν διπλάσιο. 
Κάποιοι μας πουλούσαν παραμύθια του τύπου ότι Κινέζοι και Ρώσοι "σπρώχνονται" μεταξύ τους ποιός θα μας προσφέρει λεφτά αλλά "οι δοσίλογοι" που μας κυβερνάνε το αρνούνται! Κόμματα, πολιτικοί και ΜΜΕ επένδυσαν στην αγανάκτηση του κόσμου κραυγάζοντας όλοι μαζί "δεν πληρώνω"! Είναι αυτοί οι οποίοι στο παραμύθι που μας σέρβιραν, οι "δράκοι" θα γίνουν "άκακα ζωάκια" που θα μας κάνουν τα χατίρια. Αρκεί "η δύναμη του λαού" γι αυτό!
Συμπερασματικά λοιπόν για το περίφημο χρέος, υπάρχουν μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση τρία μεγάλα κράτη που χρωστάνε πολλά λεφτά. Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία. Ότι μας χαρίσουν θα το επιβαρυνθούν οι πολίτες τους! Για να πειστούν να προχωρήσουν σε μια ελάφρυνση του ελληνικού χρέους θα πρέπει να τους δείξουμε ότι εφαρμόζουμε στη πράξη το ελληνικό ρητό "παν μέτρον άριστον". Κάνουμε βαθιές μεταρρυθμίσεις, δεν διορίζουμε άχρηστους υπαλλήλους, δεν δίνουμε συντάξεις σε σαρανταπεντάρηδες κλπ.
Μήπως η νέα κυβέρνηση πρέπει να κυβερνήσει πραγματικά και γρήγορα να "κατέβει από το βουνό";...


24 Ιαν 2015

Ποιοί ζητούν να αρπάξουν την ψήφο μας;...


Αύριο έχουμε πάλι εκλογές. Πάλι θα παίξουμε το παιχνίδι των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή. Καλούμαστε λοιπόν να πάμε να ψηφίσουμε. Όσοι πάμε. Όμως πόσοι από τον κυρίαρχο (sic) ελληνικό λαό έχουν δική τους κρίση και όχι αυτή που του σερβίρουν, να γνωρίζουν πώς έχει η κατάσταση της χώρας; Ας δούμε ποιοί είναι αυτοί που μιλάνε και ζητούν την ψήφο μας, και ας αναγνωρίσουμε κάποιες αλήθειες.
Η σύγχυση για το τί είναι ποιότητα ζωής και πώς ιεραρχούνται οι ανάγκες μας, έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε ασυναρτησία και παραλογισμό. Η καραμέλα του "πατριωτισμού" χοροπηδά στο στόμα κάθε γραφικού και καιροσκόπου πολιτικού. Μιλάνε ακόμα πολλοί για "κοινωνική δικαιοσύνη", αυτοί που ξεζούμισαν τις ασθενέστερες οικονομικές τάξεις. Αυτοί που από τα συνδικαλιστικά "ρετιρέ" τους τρώγανε με δέκα μασέλες αφήνοντας μερικά ψίχουλα για τους υπόλοιπους. Αυτοί που για να πλήξουν την πλήξη τους έκαιγαν και κατέστρεφαν με λύσσα δημόσια αλλά και ιδιωτική περιουσία. Αυτοί που με νύχια και με δόντια υπερασπίζονται το ασύδοτο "πελατειακό" δημοσιουπαλληλίκι και μας φόρτωσαν με εξωπραγματικά δάνεια γι αυτό. Αυτοί που στήριξαν  καθεστώς της διαπλοκής και των "νταβατζήδων" ληστεύοντας τον αποταμιευμένο "μόχθο" των πολιτών οδηγώντας παράλληλα τη χώρα σε χρεοκοπία. Μιλάνε για παιδεία αυτοί που παρέδωσαν γυμνάσια, λύκεια και ειδικά πανεπιστήμια στον μηδενισμό, την φασιστική συμπεριφορά και την αυθαιρεσία των κομματικών νεολαιών. Αυτοί που έκλεισαν τις 8 από τις 10 επιχειρήσεις. Αυτοί που αποβιομηχάνισαν πλήρως την χώρα ανεβάζοντας την ανεργία στο 50% σε επίπεδο οικογένειας και με την νεολαία να ξενιτεύεται, η εθνική υπερηφάνεια να σπιλώνεται και κάθε τι ελληνικό να ευτελίζεται.
Ρητορεύουν έξαλλα και νευρικά οι πολιτικάντηδες μας, δείχνοντας έτσι και το επίπεδο που διαθέτει ο μέσος Έλληνας, άλλοι για να μην χάσουν τις "καρέκλες τους" και άλλοι για να τις "αρπάξουν" από τους προηγούμενους.
Ζητάει την ψήφο μας η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ όταν αντί να δουλέψει για τις μεταρρυθμίσεις που αναφέρονται στο μνημόνιο και το οποίο τόσο φανατικά "υποστηρίζει" έκανε τα πάντα για να ξεγελάει κάθε φορά τους τροϊκανούς προκειμένου να μην τις εφαρμόσει με εξαίρεση 3-4 υπουργούς που φρόντισε να τους πετάξει έξω με τον τελευταίο ανασχηματισμό! Ενώ αντί ως κύριος εταίρος συγκυβέρνησης αντί να τολμήσει να "τραβήξει" το καράβι από την "φουρτούνα" της κρίσης, κιότεψε και κρύφτηκε για να βλέπει τί κάνει κάθε φορά η αξιωματική αντιπολίτευση και να την μιμείται!
Ζητάει την ψήφο μας το άλλοτε πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ που κάθε φορά πλέον που κατεβαίνει στις εκλογές, πρέπει να βρίσκει και άλλο όνομα. Τί άλλο να πεις; Αυτό από μόνο του φτάνει!
Ζητάει την ψήφο μας το ΚΙΔΗΣΟ με τον Γιωργάκη Παπανδρέου. Εδώ ταιριάζει απόλυτα η ρήση του Σοφοκλή στην "Αντιγόνη": "μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι" (Όποιον ο Θεός θέλει να καταστρέψει, τον κάνει χαζό)!
Ζητάνε την ψήφο μας οι ΑΝ.ΕΛ. Μόνο ο τίτλος του κόμματος μου προκαλεί θυμηδία. Ειδικά αυτά που έχει πει ο αρχηγός τους κατά καιρούς περί "ξεκασμών" κλπ. προκαλούν συνειρμούς με το "επίθετο" του!
Ζητάει την ψήφο μας το ΛΑ.Ο.Σ. όταν έχει αποκαλυφθεί στους πάντες ότι ο αρχηγός του και μέγας "πατριώτης" Γιώργος Καρατζαφέρης ακούμπαγε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στα νησιά Τερκ και Κάικος για το καλό των κατοίκων τους!
Ζητάει τη ψήφο μας η ΔΗΜ.ΑΡ. το επονομαζόμενο κόμμα "περιφερόμενη θλίψη" και του "ήξεις αφίξεις". Εδώ θυμάμαι αυτό που είχε πει ο Λένιν για τους "χρήσιμους ηλίθιους". Τελειωμένη ιστορία όμως ο Μπαρμπαφώτης. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της κωμωδίας θα αφορά την βράβευση του με τιμητική πλακέτα από την βουλή για την προσφορά(;) του στην πολιτική!
Ζητάει την ψήφο μας το τιμημένο Κ.Κ.Ε. το κόμμα σου λαέ. Το κόμμα που νοσταλγεί τον σοβιετικό "παράδεισο", που μάχεται για τις "ελευθερίες" και τα "δικαιώματα" του λαού. Ενός λαού πλήρως υποταγμένου στον ολοκληρωτισμό της παράνοιας μιας δικτατορίας (δήθεν του προλεταριάτου). Οπαδοί του παλαιολιθικού καθεστώτος που μέσα από τον τρόμο των Γκούλαγκ, της Κολιμά και όχι μόνο, βασάνισε και εκτέλεσε εν ψυχρώ εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτοί που κραυγάζουν μέσα στη βουλή ότι ο "χάρτης του Συντάγματος" είναι ένα "κουρελόχαρτο" και όταν κάποτε έρθουν στην εξουσία θα τον καταργήσουν για να υποκαταστήσουν το κράτος Δικαίου με το "δίκιο του εργάτη"!
Ζητάει την ψήφο μας ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ένας ετερόκλητος συνασπισμός από νεομπολσεβίκους, αριστεριστές, αναρχοαυτόνομους, πρώην -χειρίστου είδους πασόκους, καλοταϊσμένους συνδικαλισταράδες, "αντισυστημικοί" καθηγητάδες που έχουν αρμέξει το δημόσιο ασύστολα. Εκτός κάποιων αξιόλογων στελεχών, τα υπόλοιπα μαζί με τους οπαδούς τους ζητάνε "εκδίκηση των ονείρων" τους!
Τέλος, ζητάει την ψήφο μας το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη ο οποίος όσο έκανε την δουλειά του δημοσιογράφου ήταν σε όλους αρεστός. Μόλις έφτιαξε κόμμα και άρχισε να στοχεύει προς την εξουσία, έγινε σε πολλούς μισητός. Όμως δεν μπορείς να ξεχάσεις την εικόνα του, τις ιδέες του και τα πεπραγμένα του ανθρώπου και επαγγελματία Θεοδωράκη. Ξεκινάει από καλή θέση στην αφετηρία. Κι αυτά που λέει είναι ρεαλιστικά, ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα. Μένει να δούμε τί θα εφαρμόσει στην πράξη. Μόνο και μόνο που δεν λαϊκίζει και είναι κάτι νέο στην πολιτική ίσως να αξίζει να του δοθεί η ευκαιρία! 


Υ.Γ για κάποιους που δεν τους αρέσουν οι απόψεις των άλλων, τους παραπέμπω στη ρήση του Βολταίρου: "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου, το δικαίωμα να το λες"

19 Ιαν 2015

Τί μου άρεσε και τί όχι, την χρονιά που πέρασε...


Μου άρεσε...
που είχα την υγεία μου και συνεχίζω να συμμετέχω στο "παραμύθι" του κόσμου μας...
που είχα και φέτος αντικείμενο εργασίας ώστε να ζω αξιοπρεπώς...
που ο γιος μου σιγά σιγά γίνεται άνδρας...
που μπορούσα να λέω ότι εννοώ και να εννοώ ότι λέω...
που ανακάλυψα καινούρια "κομμάτια" της πόλης...
που γνώρισα κάποιους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους...
που κατάλαβα πάλι ότι η ζωή είναι γυναίκα...

Δεν μου άρεσε...
που συνεχίζουμε να έχουμε ηλίθιους πολιτικούς να αποφασίζουν για το μέλλον μας...
που ολοένα περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά...
που το 2014 ήταν πολύ "επιθετικό" από κάποιους με πολλή υποκρισία και πηχτό μίσος...
που δεν ταξίδεψα όσο θα ήθελα...
που δεν διάβασα περισσότερα βιβλία...
που για μια ακόμη χρονιά δεν έκανα δίαιτα...
που φόρτωσα άλλη μια χρονιά στην πλάτη μου...
που δεν είπα ευχαριστώ ή συγνώμη όταν έπρεπε...


1 Ιαν 2015

2015, η χρονιά των πέντε αισθήσεων!...


Χρόνια πολλά καλή χρονιά! Εύχομαι σε όλους και όλες εσάς το 2015 να έχει περισσότερο συναίσθημα, έρωτα και πάθος!
Ζήστε το 2015 και με τις πέντε σας αισθήσεις!...


30 Δεκ 2014

Περί εκλογών και εκδικητικής ψήφου...





Έχουμε πάλι εκλογές! Αυτή τη φορά συνιστούν και μια απειλή αδιεξόδου για τον σκεπτόμενο πολίτη.
Τις προηγούμενες δεκαετίες ο ψηφοφόρος είχε να επιλέξει αν η ληστεία των τεράστιων δανεικών της χώρας από το Ευρωπαϊκή Ένωση για χάρη του πελατειακού κράτους, θα είχε "πράσινο" ή "γαλάζιο" χρώμα. Τα μικρά κόμματα όλα αυτά τα χρόνια παρέμεναν στην γωνία. Τώρα το δίλημμα είναι διαφορετικό και ασφυκτικό.
Μας ζητούν την ψήφο μας όταν ανάμεσα σε όλα τα ερωτήματα που υπάρχουν για το τώρα αλλά κυρίως για το αύριο αυτής της χώρας, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε το τί πρεσβεύουν πραγματικά κατά πρώτον, τα δύο κόμματα που προπορεύονται δημοσκοπικά με τεράστια διαφορά από τα υπόλοιπα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που προηγείται εξαπολύει αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα και η ΝΔ που έπεται, έχει να επιδείξει κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Από την άλλη δεν γνωρίζουμε τί στάση θα κρατήσουν οι "προστάτες" μας απέναντι στο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει.
Με το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα προς το παρόν είναι απλά. Το άλλοτε "κίνημα της αλλαγής" δείχνει να έχει μπει στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας". Τα περί σωτηρίας της "μεγάλης δημοκρατικής παράταξης" και άλλες ηχηρές μεγαλοστομίες μοιάζουν το λιγότερο γραφικές. Οι "μετονομασίες" του κόμματος του "πράσινου ήλιου" ελάχιστους πλέον συγκινούν.
Για τα "έργα και ημέρες" της Νέας Δημοκρατίας είναι να γελάει κανείς. Δεν ξέρω αν ίδια θυμάται τί υποσχόταν να πράξει. Η αντίφαση εξαγγελιών και πράξεων φωνάζει εδώ και καιρό. Ακόμα και η ασυναρτησία του ΣΥΡΙΖΑ δεν τρομάζει και πολύ περισσότερο από τις παλινωδίες του συγκυβερνώντος κόμματος της λαϊκής δεξιάς του τόπου. Πώς να ξεχάσει κανείς το ξεγύμνωνα Μπαλτάκου, την ιλαροτραγωδία του κλεισίματος της ΕΡΤ, το κούρεμα των κρατικών ομολόγων, την αναίσχυντη ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων, το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, τα πανηγύρια για "πρωτογενές πλεόνασμα", τον απίστευτο αριθμό των συμπολιτών μας που επιβιώνουν με συσσίτιο, το ότι 260 δημόσιοι υπάλληλοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έβγαλαν στο εξωτερικό ενάμιση δισεκατομμύριο ευρώ και η κυβέρνηση το πήρε χαμπάρι πριν από λίγες βδομάδες!
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κουβαλάει αυτές τις αμαρτίες αλλά σένει από πίσω του περιχαρακωμένες αντιθέσεις και σύγχυση μεταξύ των μελών του. Ένα κοινό πρόγραμμα των συνιστωσών του φαντάζει ανέφικτο αφού σε μερικές περιπτώσεις οι πολιτικοοικονομικές διαφορές των στελεχών του φαντάζουν χαώδεις! Το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαίτησε επειγόντως εκλογές. Θέλει να πάρει την εξουσία χωρίς να μας λέει ποιό οικονομικό πλάνο θα ακολουθήσει: Του Δραγασάκη; του Λαφαζάνη; του Σταθάκη; του Μηλιού; του Τσακαλώτου; του Βαρουφάκη; Ο καθένας από αυτούς είναι μια διαφορετική φιλοσοφία του πώς κυβερνάει η "αριστερά". Ποιά θέση παίρνει στο θέμα του εθνικισμού των Σκοπίων; την μουσουλμανική Θράκη; την στρατοκρατούμενη κατά 40% Κύπρο, το τεράστιο θέμα της παιδείας στην Ελλάδα με τις ασταμάτητες καταλήψεις, τους βανδαλισμούς, του χαβαλέ των αμφιθεάτρων, της επιβεβλημένης από ανούσιους "αγώνες" ημιμάθειας και ασυδοσίας;
Τρομάζουν λοιπόν το ίδιο, τόσο η ασάφεια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η πεπραγμένη ανικανότητα της ΝΔ. Και τα δύο κόμματα δεν θέλουν να μας πούνε πώς θα καταλύσουν το αδηφάγο δημόσιο, την πολιτική των συνεχών διορισμών των "πελατών" τους, το συνδικαλιστικό παρακράτος. Δείχνουν να μην θέλουν την αξιοκρατία και την αξιολόγηση. Ο Τσίπρας ούτε που τα αναφέρει αυτά, ο Σαμαράς λέει ότι τα πράττει ήδη(!), ενώ τα στην πραγματικότητα τα αποφεύγει για να μην χάσει ψήφους.
Στις προηγούμενες εκλογές κυριάρχησε η εκδικητική ψήφος. Ακραία και περιθωριακά στοιχεία επικράτησαν προκειμένου να τρομοκρατηθούν τα διεφθαρμένα "κόμματα εξουσίας". Αναδείχθηκε δε, ένας νέος στην ουσία σχηματισμός ο ΣΥΡΙΖΑ που με τις ψήφους φανατικών ριζοσπαστών κομμουνιστών, μαοϊκών, τροτσκιστών, ανένταχτων μηδενιστών αλλά και  εξόριστων από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκε έκπληκτος στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης της βουλής. Όπως και από αγανάκτηση και μίσος προς "πρώην παλιές αγάπες", έσπασε το "αυγό του φιδιού"και ξεπετάχτηκαν μικρονοϊκοί φασίστες και τραμπούκοι με την απροκάλυπτη επιθυμία να αναβιώσουν ολοκληρωτισμό και μνησικακία μεταξύ των ανθρώπων που συγκροτούν τις σύγχρονες κοινωνίες.
Η εκδικητική ψήφος  είναι μια εκλογική αυτοκτονία με αλόγιστες συνέπειες για το μέλλον της πατρίδας. Επί πλέον όντας απογοητευμένος, το να ακουμπάς στον ώμο ευκαιριακών κομματικών σχημάτων με τηλεοπτική προέλευση και αιτία είναι το λιγότερο τραγελαφικό.
Εμείς οι νεοέλληνες ας ωριμάσουμε επιτέλους κάποτε. Ας ανακαλύψουμε μόνοι μας ποιό είναι το συμφερότερο για αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του πλανήτη. Ας κουραστούμε μια φορά σκεπτόμενοι χωρίς φόβο, συναίσθημα και πάθος, ποιά ψήφος είναι η πολιτιμότερη για το καλό της ελληνικής κοινωνίας απαλλαγμένοι από παλαιολιθικές ιδεολογίες και ιδιοτελείς  ατομικούς  σκοπούς. Το χρωστάμε στα παιδιά μας και τις γενιές που έρχονται. Ο χρόνος πια τρέχει αδυσώπητα σε βάρος μας.
Το μέλλον είναι ήδη εδώ...



16 Δεκ 2014

Καντίνσκι: όταν η μουσική γίνεται ζωγραφιά!...


Η φύση που βλέπουμε όλοι γύρω μας διαθέτει έναν τεράστιο πλούτο από σχήματα, γραμμές και χρώματα. Ο ζωγράφος διαλέγει απλά να αναπαραστήσει στον καμβά ότι θεωρεί απαραίτητο. Αυτό λέγεται αφαίρεση. Λέγεται πως γύρω στο 1908 ο Βασίλι Καντίνσκι (1866-1944), μετέπειτα αποκαλούμενος "πατέρας της αφηρημένης τέχνης", μπαίνοντας μια μέρα στο εργαστήριο του, πρόσεξε έναν πίνακα που του φάνηκε καταπληκτικά όμορφος χωρίς όμως να θυμάται αν τον είχε ζωγραφίσει ο ίδιος. Η ομορφιά του οφειλόταν στα χρώματα και τα σχήματα. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι το "έργο" ήταν δικό του, απλά είχε πέσει και στεκόταν στο πλάι. Το γεγονός αυτό ήταν η αρχή για τον Ρώσσο  ζωγράφο προκειμένου να δημιουργήσει κάτι το νέο στην τέχνη. Έτσι το πρώτο του έργο έγινε το 1910 και μάλιστα με νερομπογιές.
Γεννημένος στην Μόσχα, σπούδασε αρχικά δικηγόρος και στην ηλικία των 30 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Έφυγε στο Μόναχο για να μάθει την νέα του τέχνη και άρχισε επίμονα να ζωγραφίζει "αφηρημένα" με έναν τρόπο που σήμερα προκαλεί άπειρους συνειρμούς και συναισθήματα ενώ πολλές φορές οι δημιουργίες του δείχνουν να συγγενεύουν πολύ με την μουσική κάτι άλλωστε που και ο ίδιος υποστήριζε. Η συναρπαστικότητα  των "ζωγραφιών" του ξεπηδούσε μέσα από την χαρά και την θλίψη, την περιπέτεια και το παιχνίδι του ανθρώπου. Προσσέγγιζε τα θέμα τα του με ρεαλισμό και φαντασία, μα προπάντων αυτοσχεδίαζε.
Ήταν και θεωρητικός γι αυτό εκτός από τις εκθέσεις του ασχολήθηκε πολύ και με την διδασκαλία της θεωρίας του αφού δίδαξε αλλά και έγραψε βιβλίο σχετικά πρώτα στη Ρωσσία και μετά στην Γερμανία. Το 1933 όμως, εγκαταστάθηκε στην Γαλλία όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του.
Σήμερα συμπληρώθηκαν 148 χρόνια από την γέννηση του.
Αγαπημένος!...

Μερικά αξέχαστα έργα του: