18 Απρ 2014

Ποιός το ξέρει;...


Αυτές τις ημέρες η κάποια μελαγχολία της ατμόσφαιρας που πλανάται εξ' αιτίας της Μεγάλης Εβδομάδας με επηρεάζει και οδηγεί τις σκέψεις μου σε βαθιά μονοπάτια. Κυρίως για αυτούς που έχουν "φύγει" αλλά και για τις παλιές αγάπες που έχουν χαθεί. Γι αυτές τις αγάπες κάνω μόνο μιαν ευχή: να είναι καλά εκεί που βρίσκονται.
Ποιός ξέρει, ίσως κι εγώ κάποια ημέρα να μείνω μόνος και να σκέφτομαι μια παλιά αγάπη που δεν άντεξε στον χρόνο και σαν κερί στον άνεμο, έσβησε...
Ποιός το ξέρει;...


Καλό Πάσχα σε όλους!...

7 Απρ 2014

Με τον έρωτα στους ώμους!...


Η χθεσινή βροχή μου ξέπλυνε την σκόνη της ψυχής μου.
Τα μάτια σου με κοίταζαν και κόβαν σαν μαχαίρι.
Σε γύρευα και φίλαγα τ' αχνάρια των ποδιών σου.
Στάθηκες, μ' αγκάλιασες και μου 'δωσες μερίδιο των αγγέλων.

Σήμερα, κυκλοφορώ με τον έρωτα στους ώμους...


31 Μαρ 2014

Ένα χαζοχαρούμενο πρωινό!...


Ξυπνάω σήμερα το πρωί (η ώρα ως συνήθως είναι έξη και μισή), ανοίγω το παράθυρο και νοιώθοντας μια έντονη ψύχρα στο άπλυτο ακόμα πρόσωπο μου, βλέπω το φως της ημέρας να έρχεται αργά αλλά επιθετικά. Κοιτάζω το εξωτερικό θερμόμετρο -που δεν λαθεύει ποτέ- και βλέπω τον υδράργυρο χαμηλωμένο στους έξη βαθμούς! "Τί έγινε ρε παιδιά;" ακούω τον εαυτό μου να ρωτάει φωναχτά. Κατοικώ σε μιαν άκρη του λεκανοπεδίου αρκετά μέτρα ψηλά από το κέντρο της πόλης. Όμως είναι φορές όπως σήμερα, που ο καιρός με αιφνιδιάζει.
Αφού πλένομαι και κάνω όλη την πρωινή διαδικασία για να συνέλθει το σώμα μου, ανοίγω από περιέργεια τον υπολογιστή προκειμένου να λύσω το "αίνιγμα" μέσω του διαδικτύου. Τότε είναι που ασυναίσθητα μου φεύγει ένα χαμόγελο μέσα από τα χείλη. Η άνοιξη είναι ήδη έξω από την πόρτα μου. Από αύριο ο καιρός ζεσταίνει, και δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα...

Υ.Σ. Κάποιες φορές έχοντας ανάγκη να ξεφύγω από την ασφυχτική πίεση της καθημερινότητας μας, ασχολούμαι -καλή ώρα- χαζοχαρούμενα, με ανούσια και ανύπαρκτα προβληματάκια!

Καλή και τραγουδιστή άνοιξη για όλους μας!...

 

12 Μαρ 2014

Η άλλη Ελλάδα...


Σήμερα θα ήθελα με δύο λόγια να ολοκληρώσω την τριλογία μου σχετικά με την Ελλάδα που επιθυμώ. Την άλλη Ελλάδα. ("Περί παρελθοντολογίας", "περί μιζέριας", "η άλλη Ελλάδα").
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που δουλεύουν καρτερικά για να τα βγάλουν πέρα και γιατί όχι, να προοδεύσουν. Που ξεπερνάνε τις τρικλοποδιές που τους βάζει το δυδκίνητο κράτος και η οπισθοδρομική κοινωνία που τους περιβάλλει. Που δεν κατεβαίνουν σε απεργίες γιατί πιστεύουν στον εαυτό τους. Που βαρέθηκαν τις "θεωρίες" και πασχίζουν για τις "πράξεις". Που δεν ασχολούνται και πολύ με τα κόμματα και την πολιτική αλλά με την πραγματική ζωή. Που δεν μένουν στα ίδια και τα σίγουρα αλλά διαρκώς καλυτερεύουν τις γνώσεις τους. Που δεν έχουν σκυμμένο το κεφάλι αλλά εργάζονται κοιτάζοντας σε με χαμόγελο. Που δεν τα περιμένουν όλα από τους γονείς τους αλλά ανεξαρτοποιούνται και αρκούνται και στα λίγα. Που δεν τους αρέψει η κλάψα για καθημερινότητα αλλά το γέλιο και η αυτοπεποίθηση. Που δεν νοιώθουν "χαμένοι από χέρι" αλλά ευλογημένοι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Που αισθάνονται ευγένεια γι αυτόν εδώ τον τόπο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η άλλη Ελλάδα!...
 

27 Φεβ 2014

Κρήτη, κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό!...


Το νησί της Κρήτης είναι για μένα πηγή ζωής. Όταν είμαι εκεί παίρνω μια απίστευτη ενέργεια. Μια ευεργετική αύρα που διαπερνά ψυχή και σώμα. Ξέρω το "φαινόμενο" είναι προσωπικό αν και ξέρω πολλούς που όταν πατάνε το πόδι τους στην μεγαλόνησο, αισθάνονται "κάπως". Αγαπώ πολύ αυτό το νησί κι ας είναι μακρυά μου. Αγαπώ πολύ τα τραγούδια του, τους χορούς του, την κουζίνα του, τις μυρωδιές του κι ας μη μπορώ να τα απολαύσω όπως θα ήθελα. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους της κι ας είναι κάπου υπερβολικοί στη συμπεριφορά τους. Όμως αυτό το πάθος που βγάζουν είναι τελικά αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Γιατί μαζί τους παθιάζομαι κι εγώ. Παθιάζομαι για τη ζωή.
Κρήτη μου, είσαι κάτι μαγικό μέσα στο μυαλό.
Αύριο, σου έρχομαι πάλι...

 

10 Φεβ 2014

Περί μιζέριας....


Ποτέ δεν μου άρεσαν οι μίζεροι άνθρωποι. Ποτέ δεν παρέμενα πάνω από λίγα λεπτά, με αυτούς που κάναν σημαία τους την απαισιοδοξία. Ποτέ δεν συμμετείχα σε συζητήσεις που έβγαζαν πνεύμα συνεχούς αντιλογίας. Αντιθέτως έφευγα γρήγορα μακριά θέλοντας να βγάλω μια κραυγή. Την κραυγή της δικής μου αντίρρησης και διαμαρτυρίας: "Έλεος με την μιζέρια που κυκλοφορεί γύρω μας. Έλεος με την κλάψα που απλώνουν πολλοί στην καθημερινότητα μας. Έλεος με την άρνηση, την γκρίνια και την τσιγκουνιά".
Όμως τί είναι μιζέρια;
Μιζέρια είναι η αντίδραση στο καινούριο. 
Μιζέρια είναι να σιχτιρίζεις  τη ζωή σου αλλά να μην κάνεις τίποτα για να την αλλάξεις.
Μιζέρια είναι η ατολμία και ο βάλτος της ακινησίας.
Μιζέρια είναι να μην προσπαθείς να αλλάξεις για να γίνεις καλύτερος.
Μιζέρια είναι όταν ενώ προσπαθείς να κρύψεις τα λάθη σου, γίνεσαι εύκολα κριτής των άλλων.
Μιζέρια είναι η αθλιότητα και η αναξιοπρέπεια.
Μιζέρια είναι να μην ονειρεύεσαι, να μην αγαπάς, να μην διακινδυνεύεις.
Μιζέρια είναι να μην κοιτάς μπροστά.
Μιζέρια είναι να συμβιβάζεσαι με την μιζέρια...


28 Ιαν 2014

Περί παρελθοντολαγνείας...


Οι περισσότεροι άνθρωποι αρέσκονται να προσκολώνται στο παρελθόν τους το οποίο σε σχέση με το παρόν "αποθεώνουν". Πολλοί από αυτούς "τρέφονται" από τις αναμνήσεις τους. Όμως η ζωή προχωρά με τον χρόνο να κυλάει ανελέητα σε βάρος μας και το μέλλον δεν περιμένει.
Προσωπικά νομίζω ότι το παρελθόν μας μπορούμε να το "κουβαλάμε" για να πέρνουμε κουράγιο για αυτά που έχονται. Και το ότι μεγαλώνουμε δεν πρέπει να "μας ρίχνει" ψυχολογικά.
Ο Francis Ford Coppola (ιταλο-αμερικανός σκηνοθέτης), έχει πει: "δεν είναι να μεγαλώνουμε. Μπορούμε την παιδιάστικη αίσθηση του δέους να την διατηρούμε σε όλη μας τη ζωή". Ενώ ο Charles Kettering (αμερικανός μηχανικός, εφευρέτης της ηλεκτρικής μίζας), έχει γράψει: "μην στενοχωριέσαι που μεγαλώνεις. Είναι ένα προνόμιο που δεν το έχουν όλοι."
Αλλοίμονο λοιπόν αν χάνουμε όλη τη διαδικασία της καθημερινότητας της ζωής μας έστω με τις πολλές λύπες και λίγες χαρές, θα χανόμαστε στη "μετάφραση" λίγων αράδων του ογκώδους βιβλίου-λευκώματος του βίου μας. Γιατί για μένα αυτό που ζούμε όσο ζούμε, συνιστά από μόνο του ένα "πανηγύρι". Κι εγώ αυτό όσο τουλάχιστον είμαι υγιής, θέλω να το απολαύσω κινούμενος συνέχεια και συνήθως μπρος τα εμπρός. Πάντα είχα την άποψη ότι, ο χρόνος όταν σου φέρει μια ωραία στιγμή δεν σου ζητά να σταθείς εκεί, θέλει να προχωρήσεις για να σου φέρει κάποια άλλη.
Κάποτε διάβασα κάπου: "Να θυμάσαι ότι αύριο είναι η πρώτη ημέρα της υπόλοιπης ζωής σου"...

Υ.Γ. Παλαιότερα, από αυτόν εδώ το χώρο είχα ξαναασχοληθεί με το θέμα κάτω από τον τίτλο: ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ένας εχθρός που μας κάνει τον φίλο!...
Τελικά μάλλον έχω κι εγώ το μικρόβιο της "νοσταλγίας"...
       

 

21 Ιαν 2014

Γκρεμίστε τα τείχη!...


Οι άνθρωποι είναι μοναχικοί, κι αυτό γιατί χτίζουν τοίχους αντί για γέφυρες. Δυστυχώς για μένα, τα χρόνια πέρασαν γρήγορα κι είναι λίγο αργά για να πετύχω πολλά. Και το παράπονο μου είναι ότι δεν προλαβαίνω, γιατί "δεύτερη ζωή δεν έχει". Ελπίζω όμως σε αυτούς που ακολουθούν πίσω από εμένα να τρέξουν τις ρούγες της ζωής με περισσότερη ελπίδα για ένα καλύτερο για όλον τον κόσμο αύριο...

 

13 Ιαν 2014

2014...άλλη μια χρονιά στην πλάτη μας!...

 

Στέλνω από εδώ σε όλους σας 2014 φορές την ευχή: την καινούρια χρονιά να ευοδωθούν τα όνειρα σας για τη ζωή και να αγαπάτε πάντα πολύ δυνατά!...

 

26 Δεκ 2013

Ένα τσαλακωμένο χαρτί περιτυλίγματος...


Όταν η λάμψη των εορτών θα έχει ξεθωριάσει και η μαγεία θα έχει χαθεί, εσύ θα μείνεις με το δώρο της αγάπης που σου πρόσφερα, ενώ εγώ θα είμαι το τσαλακωμένο χαρτί περιτυλίγματος που πέταξες στον κάδο των αχρήστων...

Από μια παλιά ιστορία μεγάλου έρωτα που έσβησε τέτοιες ημέρες...

Χρόνια πολλά, καλές γιορτές σε όλους σας!