24 Ιαν 2015

Ποιοί ζητούν να αρπάξουν την ψήφο μας;...


Αύριο έχουμε πάλι εκλογές. Πάλι θα παίξουμε το παιχνίδι των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή. Καλούμαστε λοιπόν να πάμε να ψηφίσουμε. Όσοι πάμε. Όμως πόσοι από τον κυρίαρχο (sic) ελληνικό λαό έχουν δική τους κρίση και όχι αυτή που του σερβίρουν, να γνωρίζουν πώς έχει η κατάσταση της χώρας; Ας δούμε ποιοί είναι αυτοί που μιλάνε και ζητούν την ψήφο μας, και ας αναγνωρίσουμε κάποιες αλήθειες.
Η σύγχυση για το τί είναι ποιότητα ζωής και πώς ιεραρχούνται οι ανάγκες μας, έχουν οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε ασυναρτησία και παραλογισμό. Η καραμέλα του "πατριωτισμού" χοροπηδά στο στόμα κάθε γραφικού και καιροσκόπου πολιτικού. Μιλάνε ακόμα πολλοί για "κοινωνική δικαιοσύνη", αυτοί που ξεζούμισαν τις ασθενέστερες οικονομικές τάξεις. Αυτοί που από τα συνδικαλιστικά "ρετιρέ" τους τρώγανε με δέκα μασέλες αφήνοντας μερικά ψίχουλα για τους υπόλοιπους. Αυτοί που για να πλήξουν την πλήξη τους έκαιγαν και κατέστρεφαν με λύσσα δημόσια αλλά και ιδιωτική περιουσία. Αυτοί που με νύχια και με δόντια υπερασπίζονται το ασύδοτο "πελατειακό" δημοσιουπαλληλίκι και μας φόρτωσαν με εξωπραγματικά δάνεια γι αυτό. Αυτοί που στήριξαν  καθεστώς της διαπλοκής και των "νταβατζήδων" ληστεύοντας τον αποταμιευμένο "μόχθο" των πολιτών οδηγώντας παράλληλα τη χώρα σε χρεοκοπία. Μιλάνε για παιδεία αυτοί που παρέδωσαν γυμνάσια, λύκεια και ειδικά πανεπιστήμια στον μηδενισμό, την φασιστική συμπεριφορά και την αυθαιρεσία των κομματικών νεολαιών. Αυτοί που έκλεισαν τις 8 από τις 10 επιχειρήσεις. Αυτοί που αποβιομηχάνισαν πλήρως την χώρα ανεβάζοντας την ανεργία στο 50% σε επίπεδο οικογένειας και με την νεολαία να ξενιτεύεται, η εθνική υπερηφάνεια να σπιλώνεται και κάθε τι ελληνικό να ευτελίζεται.
Ρητορεύουν έξαλλα και νευρικά οι πολιτικάντηδες μας, δείχνοντας έτσι και το επίπεδο που διαθέτει ο μέσος Έλληνας, άλλοι για να μην χάσουν τις "καρέκλες τους" και άλλοι για να τις "αρπάξουν" από τους προηγούμενους.
Ζητάει την ψήφο μας η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ όταν αντί να δουλέψει για τις μεταρρυθμίσεις που αναφέρονται στο μνημόνιο και το οποίο τόσο φανατικά "υποστηρίζει" έκανε τα πάντα για να ξεγελάει κάθε φορά τους τροϊκανούς προκειμένου να μην τις εφαρμόσει με εξαίρεση 3-4 υπουργούς που φρόντισε να τους πετάξει έξω με τον τελευταίο ανασχηματισμό! Ενώ αντί ως κύριος εταίρος συγκυβέρνησης αντί να τολμήσει να "τραβήξει" το καράβι από την "φουρτούνα" της κρίσης, κιότεψε και κρύφτηκε για να βλέπει τί κάνει κάθε φορά η αξιωματική αντιπολίτευση και να την μιμείται!
Ζητάει την ψήφο μας το άλλοτε πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ που κάθε φορά πλέον που κατεβαίνει στις εκλογές, πρέπει να βρίσκει και άλλο όνομα. Τί άλλο να πεις; Αυτό από μόνο του φτάνει!
Ζητάει την ψήφο μας το ΚΙΔΗΣΟ με τον Γιωργάκη Παπανδρέου. Εδώ ταιριάζει απόλυτα η ρήση του Σοφοκλή στην "Αντιγόνη": "μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι" (Όποιον ο Θεός θέλει να καταστρέψει, τον κάνει χαζό)!
Ζητάνε την ψήφο μας οι ΑΝ.ΕΛ. Μόνο ο τίτλος του κόμματος μου προκαλεί θυμηδία. Ειδικά αυτά που έχει πει ο αρχηγός τους κατά καιρούς περί "ξεκασμών" κλπ. προκαλούν συνειρμούς με το "επίθετο" του!
Ζητάει την ψήφο μας το ΛΑ.Ο.Σ. όταν έχει αποκαλυφθεί στους πάντες ότι ο αρχηγός του και μέγας "πατριώτης" Γιώργος Καρατζαφέρης ακούμπαγε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στα νησιά Τερκ και Κάικος για το καλό των κατοίκων τους!
Ζητάει τη ψήφο μας η ΔΗΜ.ΑΡ. το επονομαζόμενο κόμμα "περιφερόμενη θλίψη" και του "ήξεις αφίξεις". Εδώ θυμάμαι αυτό που είχε πει ο Λένιν για τους "χρήσιμους ηλίθιους". Τελειωμένη ιστορία όμως ο Μπαρμπαφώτης. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της κωμωδίας θα αφορά την βράβευση του με τιμητική πλακέτα από την βουλή για την προσφορά(;) του στην πολιτική!
Ζητάει την ψήφο μας το τιμημένο Κ.Κ.Ε. το κόμμα σου λαέ. Το κόμμα που νοσταλγεί τον σοβιετικό "παράδεισο", που μάχεται για τις "ελευθερίες" και τα "δικαιώματα" του λαού. Ενός λαού πλήρως υποταγμένου στον ολοκληρωτισμό της παράνοιας μιας δικτατορίας (δήθεν του προλεταριάτου). Οπαδοί του παλαιολιθικού καθεστώτος που μέσα από τον τρόμο των Γκούλαγκ, της Κολιμά και όχι μόνο, βασάνισε και εκτέλεσε εν ψυχρώ εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτοί που κραυγάζουν μέσα στη βουλή ότι ο "χάρτης του Συντάγματος" είναι ένα "κουρελόχαρτο" και όταν κάποτε έρθουν στην εξουσία θα τον καταργήσουν για να υποκαταστήσουν το κράτος Δικαίου με το "δίκιο του εργάτη"!
Ζητάει την ψήφο μας ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ένας ετερόκλητος συνασπισμός από νεομπολσεβίκους, αριστεριστές, αναρχοαυτόνομους, πρώην -χειρίστου είδους πασόκους, καλοταϊσμένους συνδικαλισταράδες, "αντισυστημικοί" καθηγητάδες που έχουν αρμέξει το δημόσιο ασύστολα. Εκτός κάποιων αξιόλογων στελεχών, τα υπόλοιπα μαζί με τους οπαδούς τους ζητάνε "εκδίκηση των ονείρων" τους!
Τέλος, ζητάει την ψήφο μας το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη ο οποίος όσο έκανε την δουλειά του δημοσιογράφου ήταν σε όλους αρεστός. Μόλις έφτιαξε κόμμα και άρχισε να στοχεύει προς την εξουσία, έγινε σε πολλούς μισητός. Όμως δεν μπορείς να ξεχάσεις την εικόνα του, τις ιδέες του και τα πεπραγμένα του ανθρώπου και επαγγελματία Θεοδωράκη. Ξεκινάει από καλή θέση στην αφετηρία. Κι αυτά που λέει είναι ρεαλιστικά, ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα. Μένει να δούμε τί θα εφαρμόσει στην πράξη. Μόνο και μόνο που δεν λαϊκίζει και είναι κάτι νέο στην πολιτική ίσως να αξίζει να του δοθεί η ευκαιρία! 


Υ.Γ για κάποιους που δεν τους αρέσουν οι απόψεις των άλλων, τους παραπέμπω στη ρήση του Βολταίρου: "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου, το δικαίωμα να το λες"

19 Ιαν 2015

Τί μου άρεσε και τί όχι, την χρονιά που πέρασε...


Μου άρεσε...
που είχα την υγεία μου και συνεχίζω να συμμετέχω στο "παραμύθι" του κόσμου μας...
που είχα και φέτος αντικείμενο εργασίας ώστε να ζω αξιοπρεπώς...
που ο γιος μου σιγά σιγά γίνεται άνδρας...
που μπορούσα να λέω ότι εννοώ και να εννοώ ότι λέω...
που ανακάλυψα καινούρια "κομμάτια" της πόλης...
που γνώρισα κάποιους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους...
που κατάλαβα πάλι ότι η ζωή είναι γυναίκα...

Δεν μου άρεσε...
που συνεχίζουμε να έχουμε ηλίθιους πολιτικούς να αποφασίζουν για το μέλλον μας...
που ολοένα περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά...
που το 2014 ήταν πολύ "επιθετικό" από κάποιους με πολλή υποκρισία και πηχτό μίσος...
που δεν ταξίδεψα όσο θα ήθελα...
που δεν διάβασα περισσότερα βιβλία...
που για μια ακόμη χρονιά δεν έκανα δίαιτα...
που φόρτωσα άλλη μια χρονιά στην πλάτη μου...
που δεν είπα ευχαριστώ ή συγνώμη όταν έπρεπε...


1 Ιαν 2015

2015, η χρονιά των πέντε αισθήσεων!...


Χρόνια πολλά καλή χρονιά! Εύχομαι σε όλους και όλες εσάς το 2015 να έχει περισσότερο συναίσθημα, έρωτα και πάθος!
Ζήστε το 2015 και με τις πέντε σας αισθήσεις!...


30 Δεκ 2014

Περί εκλογών και εκδικητικής ψήφου...





Έχουμε πάλι εκλογές! Αυτή τη φορά συνιστούν και μια απειλή αδιεξόδου για τον σκεπτόμενο πολίτη.
Τις προηγούμενες δεκαετίες ο ψηφοφόρος είχε να επιλέξει αν η ληστεία των τεράστιων δανεικών της χώρας από το Ευρωπαϊκή Ένωση για χάρη του πελατειακού κράτους, θα είχε "πράσινο" ή "γαλάζιο" χρώμα. Τα μικρά κόμματα όλα αυτά τα χρόνια παρέμεναν στην γωνία. Τώρα το δίλημμα είναι διαφορετικό και ασφυκτικό.
Μας ζητούν την ψήφο μας όταν ανάμεσα σε όλα τα ερωτήματα που υπάρχουν για το τώρα αλλά κυρίως για το αύριο αυτής της χώρας, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε το τί πρεσβεύουν πραγματικά κατά πρώτον, τα δύο κόμματα που προπορεύονται δημοσκοπικά με τεράστια διαφορά από τα υπόλοιπα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που προηγείται εξαπολύει αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα και η ΝΔ που έπεται, έχει να επιδείξει κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Από την άλλη δεν γνωρίζουμε τί στάση θα κρατήσουν οι "προστάτες" μας απέναντι στο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει.
Με το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα προς το παρόν είναι απλά. Το άλλοτε "κίνημα της αλλαγής" δείχνει να έχει μπει στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας". Τα περί σωτηρίας της "μεγάλης δημοκρατικής παράταξης" και άλλες ηχηρές μεγαλοστομίες μοιάζουν το λιγότερο γραφικές. Οι "μετονομασίες" του κόμματος του "πράσινου ήλιου" ελάχιστους πλέον συγκινούν.
Για τα "έργα και ημέρες" της Νέας Δημοκρατίας είναι να γελάει κανείς. Δεν ξέρω αν ίδια θυμάται τί υποσχόταν να πράξει. Η αντίφαση εξαγγελιών και πράξεων φωνάζει εδώ και καιρό. Ακόμα και η ασυναρτησία του ΣΥΡΙΖΑ δεν τρομάζει και πολύ περισσότερο από τις παλινωδίες του συγκυβερνώντος κόμματος της λαϊκής δεξιάς του τόπου. Πώς να ξεχάσει κανείς το ξεγύμνωνα Μπαλτάκου, την ιλαροτραγωδία του κλεισίματος της ΕΡΤ, το κούρεμα των κρατικών ομολόγων, την αναίσχυντη ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων, το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, τα πανηγύρια για "πρωτογενές πλεόνασμα", τον απίστευτο αριθμό των συμπολιτών μας που επιβιώνουν με συσσίτιο, το ότι 260 δημόσιοι υπάλληλοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έβγαλαν στο εξωτερικό ενάμιση δισεκατομμύριο ευρώ και η κυβέρνηση το πήρε χαμπάρι πριν από λίγες βδομάδες!
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κουβαλάει αυτές τις αμαρτίες αλλά σένει από πίσω του περιχαρακωμένες αντιθέσεις και σύγχυση μεταξύ των μελών του. Ένα κοινό πρόγραμμα των συνιστωσών του φαντάζει ανέφικτο αφού σε μερικές περιπτώσεις οι πολιτικοοικονομικές διαφορές των στελεχών του φαντάζουν χαώδεις! Το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαίτησε επειγόντως εκλογές. Θέλει να πάρει την εξουσία χωρίς να μας λέει ποιό οικονομικό πλάνο θα ακολουθήσει: Του Δραγασάκη; του Λαφαζάνη; του Σταθάκη; του Μηλιού; του Τσακαλώτου; του Βαρουφάκη; Ο καθένας από αυτούς είναι μια διαφορετική φιλοσοφία του πώς κυβερνάει η "αριστερά". Ποιά θέση παίρνει στο θέμα του εθνικισμού των Σκοπίων; την μουσουλμανική Θράκη; την στρατοκρατούμενη κατά 40% Κύπρο, το τεράστιο θέμα της παιδείας στην Ελλάδα με τις ασταμάτητες καταλήψεις, τους βανδαλισμούς, του χαβαλέ των αμφιθεάτρων, της επιβεβλημένης από ανούσιους "αγώνες" ημιμάθειας και ασυδοσίας;
Τρομάζουν λοιπόν το ίδιο, τόσο η ασάφεια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η πεπραγμένη ανικανότητα της ΝΔ. Και τα δύο κόμματα δεν θέλουν να μας πούνε πώς θα καταλύσουν το αδηφάγο δημόσιο, την πολιτική των συνεχών διορισμών των "πελατών" τους, το συνδικαλιστικό παρακράτος. Δείχνουν να μην θέλουν την αξιοκρατία και την αξιολόγηση. Ο Τσίπρας ούτε που τα αναφέρει αυτά, ο Σαμαράς λέει ότι τα πράττει ήδη(!), ενώ τα στην πραγματικότητα τα αποφεύγει για να μην χάσει ψήφους.
Στις προηγούμενες εκλογές κυριάρχησε η εκδικητική ψήφος. Ακραία και περιθωριακά στοιχεία επικράτησαν προκειμένου να τρομοκρατηθούν τα διεφθαρμένα "κόμματα εξουσίας". Αναδείχθηκε δε, ένας νέος στην ουσία σχηματισμός ο ΣΥΡΙΖΑ που με τις ψήφους φανατικών ριζοσπαστών κομμουνιστών, μαοϊκών, τροτσκιστών, ανένταχτων μηδενιστών αλλά και  εξόριστων από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκε έκπληκτος στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης της βουλής. Όπως και από αγανάκτηση και μίσος προς "πρώην παλιές αγάπες", έσπασε το "αυγό του φιδιού"και ξεπετάχτηκαν μικρονοϊκοί φασίστες και τραμπούκοι με την απροκάλυπτη επιθυμία να αναβιώσουν ολοκληρωτισμό και μνησικακία μεταξύ των ανθρώπων που συγκροτούν τις σύγχρονες κοινωνίες.
Η εκδικητική ψήφος  είναι μια εκλογική αυτοκτονία με αλόγιστες συνέπειες για το μέλλον της πατρίδας. Επί πλέον όντας απογοητευμένος, το να ακουμπάς στον ώμο ευκαιριακών κομματικών σχημάτων με τηλεοπτική προέλευση και αιτία είναι το λιγότερο τραγελαφικό.
Εμείς οι νεοέλληνες ας ωριμάσουμε επιτέλους κάποτε. Ας ανακαλύψουμε μόνοι μας ποιό είναι το συμφερότερο για αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του πλανήτη. Ας κουραστούμε μια φορά σκεπτόμενοι χωρίς φόβο, συναίσθημα και πάθος, ποιά ψήφος είναι η πολιτιμότερη για το καλό της ελληνικής κοινωνίας απαλλαγμένοι από παλαιολιθικές ιδεολογίες και ιδιοτελείς  ατομικούς  σκοπούς. Το χρωστάμε στα παιδιά μας και τις γενιές που έρχονται. Ο χρόνος πια τρέχει αδυσώπητα σε βάρος μας.
Το μέλλον είναι ήδη εδώ...



16 Δεκ 2014

Καντίνσκι: όταν η μουσική γίνεται ζωγραφιά!...


Η φύση που βλέπουμε όλοι γύρω μας διαθέτει έναν τεράστιο πλούτο από σχήματα, γραμμές και χρώματα. Ο ζωγράφος διαλέγει απλά να αναπαραστήσει στον καμβά ότι θεωρεί απαραίτητο. Αυτό λέγεται αφαίρεση. Λέγεται πως γύρω στο 1908 ο Βασίλι Καντίνσκι (1866-1944), μετέπειτα αποκαλούμενος "πατέρας της αφηρημένης τέχνης", μπαίνοντας μια μέρα στο εργαστήριο του, πρόσεξε έναν πίνακα που του φάνηκε καταπληκτικά όμορφος χωρίς όμως να θυμάται αν τον είχε ζωγραφίσει ο ίδιος. Η ομορφιά του οφειλόταν στα χρώματα και τα σχήματα. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι το "έργο" ήταν δικό του, απλά είχε πέσει και στεκόταν στο πλάι. Το γεγονός αυτό ήταν η αρχή για τον Ρώσσο  ζωγράφο προκειμένου να δημιουργήσει κάτι το νέο στην τέχνη. Έτσι το πρώτο του έργο έγινε το 1910 και μάλιστα με νερομπογιές.
Γεννημένος στην Μόσχα, σπούδασε αρχικά δικηγόρος και στην ηλικία των 30 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Έφυγε στο Μόναχο για να μάθει την νέα του τέχνη και άρχισε επίμονα να ζωγραφίζει "αφηρημένα" με έναν τρόπο που σήμερα προκαλεί άπειρους συνειρμούς και συναισθήματα ενώ πολλές φορές οι δημιουργίες του δείχνουν να συγγενεύουν πολύ με την μουσική κάτι άλλωστε που και ο ίδιος υποστήριζε. Η συναρπαστικότητα  των "ζωγραφιών" του ξεπηδούσε μέσα από την χαρά και την θλίψη, την περιπέτεια και το παιχνίδι του ανθρώπου. Προσσέγγιζε τα θέμα τα του με ρεαλισμό και φαντασία, μα προπάντων αυτοσχεδίαζε.
Ήταν και θεωρητικός γι αυτό εκτός από τις εκθέσεις του ασχολήθηκε πολύ και με την διδασκαλία της θεωρίας του αφού δίδαξε αλλά και έγραψε βιβλίο σχετικά πρώτα στη Ρωσσία και μετά στην Γερμανία. Το 1933 όμως, εγκαταστάθηκε στην Γαλλία όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του.
Σήμερα συμπληρώθηκαν 148 χρόνια από την γέννηση του.
Αγαπημένος!...

Μερικά αξέχαστα έργα του:








8 Δεκ 2014

Μύρισαν Χριστούγεννα!...


Πλησιάζει η ομορφότερη γιορτή του χρόνου. Η γιορτή που δίνει χαρά στα παιδιά και τα "ψηλώνει", η γιορτή που κάνει παιδιά τους μεγάλους και τους "μικραίνει". Ένα ζωντανό παραμύθι που βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του. Ένα δικαίωμα στην χαρά της ζωής.
Μύρισαν Χριστούγεννα!...


30 Νοε 2014

Αφιερωμένο στην "μήτρα" που με γέννησε...


                                                Η ΜΗΤΡΑ

Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις να σπάει μέσα σου, η βιτρίνα της ψυχής σου.
Είναι κάτι στιγμές που ψάχνεις ανάμεσα στα κομμάτια σου να βρεις, τη ρίζα σου για να πιαστείς.
Είναι κάτι στιγμές που όλοι γύρω σου σε χτυπούν, πάνω στα σχοινιά της ζωής.
Είναι κάτι στιγμές που θες να φωνάξεις στη μήτρα που σε γέννησε, να σε κρύψει για να σωθείς...

Αν θα ξανάρθω στη ζωή
Θεέ μου να βρεις τον τρόπο
κάνε με πάλι Κρητικό 
κι από τον ίδιο τόπο.



17 Νοε 2014

Ένα, δύο, τρία...πολλά πολυτεχνεία;


17 Νοέμβρη σήμερα. Επέτειος πολυτεχνείου. Θα έχουμε ξανά μία από τα ίδια. Για τους περισσότερους Έλληνες έχει καταντήσει κουραστικό και άνευ ουσίας.
Πάντα πίστευα ότι πρέπει να διαβάζουμε και να θυμόμαστε την ιστορία μας αλλά όχι να διοργανώνουμε -πάλι και πάλι- επετείους. Ο αγώνας εναντίον της στρατιωτικής χούντας των τότε φοιτητών (τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους), είχε άλλη κατεύθυνση. Ονειρευόντουσαν "ψωμί-παιδεία-ελευθερία". Όχι ακατάσχετους εμπρησμούς στις πόλεις, όχι δολοφονίες τύπου marfin, όχι εμετικά συνθήματα όπως "και τα μικρά αφεντικά κουφάλες είναι", όχι χιτλερο-σταλινικούς ωμούς εκβιασμούς: "ή είσαι μαζί μας ή είσαι εχθρός μας", όχι την όποια κυβέρνηση που προκύπτει από δημοκρατική πλειοψηφία, η κάθε μειοψηφία να την βαφτίζει "χούντα". Και σε κάθε περίπτωση δεν θα ήθελαν να έχουμε στον τόπο αυτή την αριστερά που "πάγωσε" την εικόνα της ζωής στο 1989, μην μπορώντας να ακολουθήσει την σύγχρονη κοινωνία με τα προβλήματα της που προχωράει ταχύτατα.
Ένα πολυτεχνείο μας αρκεί για να κάτσουμε να σκεφτούμε πως να μην ξανακάνουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Αντί να γιορτάζουμε(!) "επέτειο", καλό είναι να μπορούμε να βρούμε τον "υπαίτιο" Που ίσως να βρίσκεται και μέσα μας. Γιατί για ότι συμβαίνει γύρω μας είμαστε και εμείς υπεύθυνοι.
Ας παλέψουμε λοιπόν, να δημιουργήσουμε μια καλύτερη και δίκαιη για όλους ζωή και όχι να μισαλλοδοξούμε  επιβάλλοντας με την βία "ένα, δύο, τρία...πολλά πολυτεχνεία"...


31 Οκτ 2014

Κουφονήσια: Ανάσταση μέσα στον Αύγουστο...


Πάντα μου άρεσαν τα μικρά νησιά. Πάντα αγαπούσα τα νερά των Κυκλάδων. Φέτος μετά από λίγα χρόνια, επέστρεψα στην πρώτη μου αγάπη. Στο σύμπλεγμα των "Νότιων Σποράδων". Επί σειρά ετών είχα στη λίστα μου με τους τουριστικούς προορισμούς τα Κουφονήσια. Φέτος κατάφερα επί τέλους να πατήσω το πόδι μου κι εκεί. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πρώτα από όλα, αν και τα πάντα σχεδόν έχουν εμπορευματοποιηθεί, η φιλοξενία που βρήκα ήταν απρόσμενα πολύ ζεστή. Όπου κι αν πήγαινα συναντούσα μεγάλη μεγάλη εξυπηρέτηση, σαν να ήμουν από καιρό δικός τους άνθρωπος.
Το δωμάτιο που μου προσφέρθηκε ήταν πραγματικά υπέροχο. Παραδοσιακά φτιαγμένο με άπλετη θέα, λουσμένο στο φως των Κυκλάδων και συνάμα αφημένο όλες τις ώρες σχεδόν, στο βουητό του αέρα. Καθημερινά, τα "πρωϊνά" συμπληρώνονταν με κεράσματα από την ιδιοκτήτρια του ξενώνα. Ενώ τα καλέσματα του συζύγου της για καφέ και φαγητό, συνεχή.
Η χώρα είναι λιλιπούτεια, πράγμα που για μένα την κάνει πολύ συμπαθητική. Όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και εκεί, έχει επέλθει η οικοδομική λαίλαπα των νεοελλήνων. Όμως παρ όλα αυτά, το "παλιό" υπάρχει παντού ώστε να δίνει στην "πρωτεύουσα" των 450 μόνιμων κατοίκων παρακαλώ, έντονο χρώμα νησιώτικης γραφικότητας.
Στο νησί δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Υπάρχουν ποδήλατα για να νοικιάσεις και να ρολάρεις ξένοιαστα σε δρόμους που είναι εύκολοι με την μεγαλύτερη απόσταση να φτάνει στα τρία περίπου χιλιόμετρα. Τα βράδια όμως, ο ποδαρόδρομος έχει για συντροφιά τα αμέτρητα αστέρια του ουρανού.
Το φαγητό που ανακαλύπτεις στις ταβέρνες είναι πραγματικά πολύ καλό. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά μιας και αυτοί που έρχονται εδώ για διακοπές, οι περισσότεροι μοιάζουν να διαθέτουν στυλ και καλό γούστο, και σίγουρα όχι εξεζητημένο. Γενικά υπάρχει μια αύρα μιας "άλλης Μυκόνου" σε πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς.
Άφησα για το τέλος το καλύτερο. Τις παραλίες. Είναι πραγματικά πανέμορφες με νερά κρυστάλλινα και κρύα, σε χρώματα του γαλάζιου και του πράσινου, και με μια απίστευτα πεντακάθαρη ψιλή άμμο παντού! Εδώ αισθάνεσαι η ψυχή και το σώμα σου να ξαναγιεννιούνται από την επαφή με το νερό. Μια ανάνηψη πραγματική.
Μετά την παραμονή μου στο πάνω Κουφονήσι συνέχισα τις διακοπές μου αλλού αλλά αυτό που μου έμεινε από το φετινό καλοκαίρι ήταν αυτό το μικρό νησάκι.
Έζησα εκεί την Ανάσταση μου, Αύγουστο μήνα...



16 Οκτ 2014

Η "ενέργεια" της Επιδαύρου...


Από την ώρα που βρίσκεσαι στον περιβάλλοντα χώρο του Ασκληπιείου, του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου αισθάνεσαι ότι είσαι σε κάτι σπουδαίο. Όταν δε, μπαίνεις στον κύριο αρχαιολογικό χώρο, νιώθεις ότι κάπου υπάρχει μια ανώτερη δύναμη. Σε μια παράσταση όμως σαν θεατής τα αισθήματα που σε αγκαλιάζουν είναι πολλά.
Βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο για να δω την κωμωδία του Αριστοφάνη "Βάτραχοι". Ο κόσμος υπερβολικά πολύς αλλά και τυχερός που βρήκε τρόπο για να μπει μέσα καθώς έξω, ουκ ολίγοι ήσαν αυτοί που ρωτούσαν κι έψαχναν για ένα εισιτήριο. Εγώ, με το που βολεύτηκα στο πέτρινο κάθισμα μου άρχισε να με συνεπαίρνει η "μυρωδιά" του θεάτρου. Ήταν κάτι το απόκοσμο θα έλεγα. Το παρόν γινόταν ένα με το παρελθόν. Μιλάμε για πολλούς αιώνες πίσω. Εδώ έρχονταν από όλον τον αρχαίο κόσμο και κυρίως οι Αθηναίοι για να αποτίσουν τιμές στον Ασκληπιό και να θεραπευτούν. Εδώ γινόντουσαν πολιτικές συζητήσεις. Εδώ διεξάγονταν θεατρικοί και αθλητικοί αγώνες. Εδώ ήμουν κι εγώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά αλλά πάντα είναι σαν να είναι η πρώτη. Η ενέργεια της Επιδαύρου με κάνει να νοιώθω σημαντικός.
Οι πρωταγωνιστές του έργου θα έλεγα αρκετά καλοί. Η σκηνοθεσία όμως του Γιάννη Κακλέα εξόχως επιτυχημένη.