"Μεσάνυχτα στο Παρίσι", απόδραση στο όνειρο...

Τα τελευταία χρόνια ο Γούντι Άλεν έχει γίνει πολύ γλυκός και προσιτός σε ένα τεράστιο κινηματογραφόφιλο κοινό. Έτσι μετά το "Vicky, Christina, Barchelona" και το "Much point" έρχεται να μας χαρίσει μια τρίτη στη σειρά εξαιρετική ταινία. Με το "Μεσάνυχτα στο Παρίσι", ένα τρυφερό ρομαντικό φιλμ ο αμερικανοεβραίος διανοητής της έβδομης τέχνης, έρχεται κατ αρχήν να προστεθεί στη κατηγορία των σκηνοθετών που έχουν υμνήσει τη "πόλη του φωτός".
Και πραγματικά, αν και έχω γυρίσει το Παρίσι παλαιότερα αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν, παρακολουθώντας αυτή τη μαγική "ξενάγηση" από τον διάσημο δημιουργό, η νοσταλγία μου γι αυτή την πόλη φούντωσε ξανά. Και μάλιστα μου θύμησε τα νυχτερινά περπατήματα στην Μονμάρτη.
Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό λοιπόν με υπέροχους δρόμους, βουλεβάρτα και επιβλητικές προσόψεις κτιρίων παρελαύνουν μετά τα μεσάνυχτα αγαπημένοι συγγραφείς-μύθοι  όπως ο Χέμινγουέι, ο Φιτζέραλντ, η Γετρούδη Στάιν, ο Τ.Σ. Έλλιοτ. Αλλά και ζωγράφοι-ιερά τέρατα της τέχνης όπως ο Πικάσσο, ο Νταλί, ο Γκογκέν, ο Ντεγκά, ο Λωτρέκ. Κάπου δε ανάμεσα σε όλους αυτούς υπάρχει και ένας μεγάλος σκηνοθέτης όπως ο Μπουνιουέλ καθώς και ο εξαίρετος της τζαζ μουσικής Κόουλ Πόρτερ. Ένας φόρος τιμής από τον σκηνοθέτη του "Μανχάταν" σε όλους αυτούς που αγάπησε. Αλλά μήπως δεν είναι και δικοί μου αγαπημένοι. Όλα είναι ονειρικά και αυτό σε καθηλώνει αλλά και σε ανακουφίζει μαζί. Μια απόδραση από τον κόσμο της σκληρής πραγματικότητας στον κόσμο της υψηλής ποιότητας και αισθητικής μιας άλλης εποχής. Στο Παρίσι του '20 αλλά και και στην εποχή της "μπελ επόκ".

Η υπόθεση του έργου*:
Η ιστορία αρχίζει στο σημερινό Παρίσι, με τον ρομαντικό Γκιλ (πολύ καλός στο ρόλο ο Οουεν Γουίλσον, που εδώ εκπροσωπεί το alter ego του Γούντι Αλεν), έναν Αμερικανό σεναριογράφο, που φιλοδοξεί να εκδώσει και μυθιστόρημα, να φτάνει μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, Ινέζ (Ρέιτσελ ΜακΑνταμς), για ένα πολιτιστικό ταξίδι πριν από το γάμο τους. Ταξίδι προσφορά από τον πλούσιο επιχειρηματία πατέρα της Ινέζ, που τους συνοδεύει μαζί με τη γυναίκα του. Η Ινέζ προτιμά να περιφέρεται στη γαλλική πρωτεύουσα μαζί με μια φίλη της και να φλερτάρει τον Πολ (Μάικλ Σιν), έναν παλιό συμφοιτητή της και επιδειξία γνώσεων. Ο Γκιλ επιλέγει την αναζήτηση του ρομαντικού Παρισιού που πάντα ονειρευόταν να γνωρίσει. Η ευκαιρία τού δίνεται όταν τα μεσάνυχτα, με το χτύπημα μιας καμπάνας, ένα ρετρό αυτοκίνητο σταματά μπροστά του και οι επιβάτες του τον καλούν να πάει μαζί τους σ' ένα πάρτι. Το πάρτι γίνεται στο Παρίσι της δεκαετίας του '20, όπου ο Γκιλ γνωρίζει τον Σκοτ και τη Ζέλντα Φιτζέραλντ, τη Γερτρούδη Στάιν, τον Χέμινγουεϊ, τον Κόουλ Πόρτερ, τον Τ.Σ. Ελιοτ, τον Πικάσο, τον Νταλί, τον Μπουνιουέλ (με μια ευφυή αναφορά στην κατοπινή δημιουργία του «Εξολοθρευτή αγγέλου») ή και άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής.

Ο Γκιλ θα συνεχίσει, κάθε βράδυ, τα μεσάνυχτα, το ρομαντικό αυτό ταξίδι του στο παρελθόν. Θα γνωρίσει και άλλους καλλιτέχνες, μαζί και το κορίτσι των ονείρων του, την Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), μούσα και ερωμένη ζωγράφου, ενώ η Γερτρούδη Στάιν (Κάθι Μπέιτς) δέχεται να διαβάσει το χειρόγραφο του βιβλίου του. Με την Αντριάνα, που είναι ανικανοποίητη με τη δική της εποχή, θα κάνει μια πιο βαθιά βουτιά στο παρελθόν, στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, όπου θα γνωρίσει τους καλλιτέχνες της τότε εποχής (Γκογκέν, Λοτρέκ, Ντεγκά κ.ά.).

Η φωτογραφία και το καστ της ταινίας είναι υπέροχα. Η δε Μαριόν Κοτιγιάρ τέλεια στο ρόλο της ξεχωρίζει. Πολύ καλός και ο Όουεν Ουίλσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η ταινία επιβεβαιώνει την τάση του ανθρώπου να εξιδανικεύει πάντα το παρελθόν και να απαξιώνει το παρόν. Αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε σκληρά το παρόν, νοσταλγούμε το παρελθόν και ονειρευόμαστε το μέλλον. Ειδικά για όσους δεν μπορούν να πάνε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και να κλείσουν θέση, τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

*enet.gr

"Το μέλλον είναι μια εύφορη γη για όνειρα" (Ανατόλ Φράνς)

Πολύ σπουδαία λόγια από έναν σπουδαίο Γάλλο λογοτέχνη της εποχής του. Ο Ανατόλ Φρανς έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την κοινωνικοπολιτική σκέψη. Υπήρξε "τρομερό παιδί" για τα γαλλικά γράμματα και έβαλε καινούρια δεδομένα στην προσέγγιση του ανθρώπου και τον ρόλο του στην κοινωνία. Ειδικά σήμερα που γίνονται ανά την υφήλιο, τόσες συγκρούσεις ιδεών, πολιτισμών και οικονομικών συμφερόντων, όλοι μας να τον διαβάσουμε. Έχουμε πολλά να διδαχθούμε γιατί εκτός όλων των άλλων, οι αντιλήψεις του είναι και σύγχρονες.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Jacques – Anatol – Francois Thibault. Γεννήθηκε στο Παρίσι 16 Απριλίου του 1844. Ήταν μοναχογιός της Αντουανέτας Γκαλά και του βιβλιοπώλη Φρανσουά - Νοέλ Τιμπώ, ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου«Librairie France», ο οποίος φρόντισε να του δώσει καλήμόρφωση στο «Collège Saint-Stanislas», όπου έστελναν τουςγόνους τους οι αριστοκράτες και οι μεγαλοαστοί. Στην διάρκεια των εκεί σπουδών του (από το 1855 μέχρι το 1862), η υπεροψία των πλούσιων συμμαθητών τον έκανε συνειδητοποιημένο δημοκράτη και άθεο.

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1864 (στο «Ecole des Chartes» αλλά και με ιδιωτική μελέτη) και δύο χρόνια μετά, το 1866, προσλήφθηκε στις εκδόσεις του Αλφόνς Λεμέρ, εκδότη των ποιητών του λεγόμενου «Παρνασσού». Έγινε θαυμαστής του γνωστού αντιχριστιανού «παρνασσιστή» ποιητή Λεκόντ ντε Λιλ, ενώ παράλληλα, από τα βιβλία που είχε στην κατοχή του ο πατέρας του, διάβαζε μανιωδώς όλα όσα είχαν να κάνουν με την Γαλλική Επανάσταση και τους πρωταγωνιστές της.

Το 1876, χρονιά κατά την οποία εξέδωσε το αρχαιόφιλο ποιητικό του έργο «Les NocesCorinthiennes», έγινε βοηθός βιβλιοθηκάριου στην Γερουσία και παρέμεινε στην θέση έως το 1890, εξασφαλίζοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο για την προσωπική του πνευματική ανάπτυξη. Σε αυτήν την περίοδο κατέθετε τακτικές συνεργασίες στα περιοδικά «Σφαίρα» και «Εικονογραφημένο Σύμπαν» και εξέδωσε την νουβέλα «Το έγκλημα του Συλβέστρου Μποννάρ» («Le Crime de Sylvestre Bonnard», 1881), που βραβεύθηκε από την Γαλλική Ακαδημία.

Ήδη από τον Απρίλιο του 1877 είχε νυμφευθεί την Βαλερί Γκερέν ντε Σοβίλ με την οποία είχε αποκτήσει μία θυγατέρα, την Σουζάν. Όμως τον Σεπτέμβριο του 1886 γνωρίστηκε με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ της οποίας το «σαλόνι» αποτελούσε το κέντρο της φιλολογικής ζωής του Παρισιού, την ερωτεύθηκε σφόδρα και μετά από μερικά χρόνια, το 1893, πήρε διαζύγιο. Η παθιασμένη σχέση του με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ τού ενέπνευσε τα μυθιστορήματα «Thaïs» (1890) και «Le Lys rouge» (1894), ενώ το 1895 εξέδωσε ένα βιβλίο αφορισμών με τίτλο «Ο Κήπος του Επίκουρου» («Le Jardin d' Épicure»), μέσα στο οποίο εξέφραζε με την μεγαλύτερη ένταση τον αστικό σκεπτικισμό και ηδονισμό που διέπνεε την Γαλλική κουλτούρα της εποχής, αλλά εν γένει και το υπόλοιπο συγγραφικό έργο του ιδίου.

Από το 1886 είχε αναλάβει λογοτεχνικός διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας «Οι Καιροί» («Le Temps»), θέση που κράτησε μέχρι το 1893. Από την άνοιξη του 1893, έτος κατά το οποίο εξέδωσε το «La Rotisserie de la Reine Pedauque», στο οποίο γελοιοποιούσε τους αποκρυφιστές, άρχισε να γράφει άρθρα κοινωνικής κριτικής στην «Ηχώ του Παρισιού» υπό τον τίτλο «Οι γνώμες του κυρίου Ζερόμ Κουανιάρ» («Les Opinions de Jerome Coignard»), μέσα από τα οποία ασκούσε αυστηρή κριτική στους θεσμούς και εκδήλωνε συμπάθεια για τον κοινό καθημερινό άνθρωπο. Οι μέσα από τα άρθρα αυτά επιθέσεις του κατά της Εκκλησίας, του στρατού, της Δικαιοσύνης και των ανάλγητων μορφωμένων, τον έκαναν σύντομα να αποκτήσει σοβαρή πολιτική διάσταση. Στο κύρος του προσέθεσε πολλά η 4τομη «Σύγχρονη Ιστορία» του («Histoire contemporaine», 1897 - 1901), ενώ ήδη από το 1896 είχε γίνει δεκτός στην Γαλλική Ακαδημία και λίγο μετά είχε προσχωρήσει στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Το 1907 έγινε επίτιμος πρόεδρος της «Διεθνούς Λίγκας για την Ορθολογική Εκπαίδευση των παιδιών» («Ligue Internationale pour l’ Education Rationnelle de l’ Enfance») την οποία είχε ιδρύσει στο Παρίσι ο ισπανός αναρχικός παιδαγωγός Φραντσέσκο Φερρέρ. Θερμότατος υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συνέγραψε πολλά ακόμα βιβλία, με πιο σημαντικά τα «Οι Θεοί διψούν» («Les Dieux ont soif», 1912), «Η ανταρσία των Αγγέλων» («La Révolte des anges», 1914) και μία βιογραφία της Ζαν ντ’ Αρκ (1908). Εξαιτίας του αντιθεοκρατικού και αθεϊστικού πνεύματος των περισσότερων έργων του (χαρακτηριστική είναι η ειρωνική φράση του «τύχη είναι το ψευδώνυµο που χρησιμοποιεί ο Θεός όταν φοβάται να υπογράψει»), τα βιβλία του Φρανς μπήκαν στην λίστα («Index») απαγορευμένων βιβλίων («Libri prohibiti») της Καθολικής Εκκλησίας.

Τον Οκτώβριο του 1920 νυμφεύθηκε την κατά 27 χρόνια νεότερή του Έμμα Λαπρεβότ (Emma Laprevotte), πρώην καμαριέρα τής μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ, το 1921 ταξίδεψε στην Στοκχόλμη όπου του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας και την επόμενη χρονιά δημοσίευσε στην «Ουμανιτέ» τον «Χαιρετισμό προς τα Σοβιέτ», για να χάσει όμως όλες τις ψευδαισθήσεις του λίγο αργότερα, όταν οι Γάλλοι διανοούμενοι καταγγέλθηκαν ως «ανεπιθύμητοι ερασιτέχνες» από το 40 Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην Μόσχα.

Πέθανε στην Τουρ στις 12 Οκτωβρίου 1924, 6 μήνες μετά από τους εορτασμούς της πόλης του Παρισιού για τα ογδοηκοστά γενέθλια του «τρομερού παιδιού» του, και αφού είχε ήδη δει τον θάνατο της θυγατέρας του το 1917, της ερωμένης του μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ το 1910 και την αυτοκτονία μίας ακόμη γυναίκας (μιας αμερικανίδας την οποία είχε απορρίψει) το 1911. Τάφηκε στο νεκροταφείο του Neully - sur – Seine κοντά στο Παρίσι. Το σύνολο των έργων του εκδόθηκε κατά την περίοδο 1925 – 1935 σε 25 τόμους.

σημείωση: οι πληροφορίες προέρχονται από τον εξαιρετικό Βλάσση Ρασσιά.

H χρονιά της σιωπής...

Οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου αντικαταστάθηκαν από την αμήχανη βουβαμάρα του Σεπτέμβρη. Σιωπή σε αυτά που γίνονται γύρω σου, σιωπή σε αυτά που συνέβησαν, σιωπή σε αυτά που έρχονται. Νοιώθεις να έχεις "στεγώσει", να έχεις μείνει από "δυνάμεις", να σου έχει σωθεί το "λάδι". Η απογοήτευση έχει "κάτσει" για τα καλά επάνω σου. Για ποιά "αλληλεγγύη", ποιά "μαζικότητα", ποιόν "αγώνα" σου μιλάνε, όταν όσες φορές στο παρελθόν συμμετείχες σε κκοινωνικές προσπάθειες για ένα καλύτερο αύριο, σχεδόν πάντα κάποιος "σύντροφος" σου μεταμφιεζόταν σε σύγχρονο Εφιάλτη για να μαχαιρώσει πισώπλατα τα ιδανικά σου. Η προδοσία και η αχαριστία ίδιον των ανθρώπων. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν και στέκονται πάνω στο τρεμάμενο σχοινί της αξιοπρέπειας. Αλλά αυτοί οι λίγοι δεν φτάνουν για να αλλάξουν την ανθρώπινη "φύση".
Και μετά από όλα αυτά, το μόνο που σου μένει είναι ο μοναχικός αγώνας. Άμυνα στα "εξ οικείων τα βέλη". Αυτοεξορία στον δικό σου μικρόκοσμο.
Αυτό που σε χαρακτηρίζει τώρα είναι η σιωπή...

Αγκίστρι, ένα τοσοδούλι γαλαζοπράσινο πετραδάκι!...

Ενας μικρός παράδεισος απέναντι από την Αττική. Το περισσότερο πράσινο που συναντάς σε όλη την Ελλάδα. Το τυρκουάζ του νερού. Το λευκό της άμμου. Το μικρό μέγεθος που τόσο ταιριάζει με τα ανθρώπινα μέτρα. Όλο το νησί χωράει στην αγκαλιά σου. Η απόλυτη αίσθηση του μικρού, του ήσυχου, του ωραίου. Όλα αυτά είναι το Αγκίστρι...

Επιστροφή...

Καλώς σας ξαναβρήκα και καλό μας φθινόπωρο!...

Σταγόνες καλοκαιριού...

Αύγουστος πια. Μύρισε καλοκαίρι ελληνικό. Διάλειμμα στη τσαλαπατημένη καθημερινότητα μας. Απόδραση από τη μιζέρια της πόλης. Έρωτας μέσα στις μυρωδιές της φύσης. Θύμησες της παιδικής σου ανεμελιάς. Ταξείδι στο όνειρο.
Σε λίγο αφήνω την μονοτονία μου. Μια μονοτονία που η αίσθηση της δεν λιγοστεύει με το κυνήγι του λιγωμένου Παρασκευοσαββατοκύριακου. Η αγχωμένη φυγή της Παρασκευής καταλήγει στην πικραμένη επιστροφή της Δευτέρας. Ανάμεσα τους μεσολαβούν βιαστικές κινήσεις και στρεσαρισμένες σκέψεις. Όχι δεν είναι το ίδιο με μια απουσία πολλών ημερών. Στην συνεχή ¨διακοπή", αισθάνομαι τον χρόνο να περνάει από πάνω μου και να φεύγει, αφήνοντας με πίσω. Ξέρω πως πάλι θα γυρίσω πίσω. Όμως για αυτό το καλοκαίρι που μένει ακόμα πρέπει να αφήσω το "παρόν" που τόσο με καταπιέζει, να πάψω να σκέφτομαι το "μέλλον" μου, να ψάξω να βρω το παρελθόν μου. Σιαγόνες καλοκαιρινές να με πλημμυρίσουν. Να ζήσω ξανά, όλα τα καλοκαίρια μου μαζί. Θέλω να νιώσω πάλι αυτή την απίστευτη προσμονή για τη θάλασσα των παιδικών μου χρόνων. Τη στρωματσάδα κάτω από τα πεύκα. Τη  μυρωδιά από το ρετσίνι. Το "τράβηγμα" της επιδερμίδας από το ξεχασμένο για ώρες αλάτι. Το "παπάριασμα" από τις τόσες ώρες στο νερό. Το έντονο άρωμα της καρύδας. Την αχόρταγη όρεξη για τις γεμιστές ντομάτες. Τα μπουγιέλα μετά το φαγητό. Το σακίδιο που "γύρισε" τα Κυκλαδονήσια. Τα λεφτά να μη φτάνουν για άλλο ένα πλοίο. Τα αυτοσχέδια πάρτυ με προσκεκλημένους-απρόσκλητους, τους πάντες. Τα νυχτερινά μπάνια χωρίς μαγιώ. Τα ζευγάρια με τα ατελείωτα κολλημένα χείλη. Τα ερωτικά παιχνίδια του εδώ και τώρα. Τα μεθύσια με το ούζο και τα ρακόμελα. Τα κλεμμένα σταφύλια. Το καρπούζι που παγώνει στο φυσικό "ψυγείο". Τις "επιθέσεις" στους  κατά παραγγελία αστακούς. Το λευκό του ασβέστη που σμίγει με το γαλανό του ουρανού. Το κυριλέ δωμάτιο στο "μπαλκόνι" της Σαντορίνης. Την υπέροχη ποιότητα καλού γούστου που σου βγάζει η Μύκονος. Την αρχοντιά της Παροικιάς.  Την αξέχαστη αίσθηση του νερού πάνω στο κορμί, κολυμπώντας στο Ναυάγιο στη Ζάκυνθο. Την αφρικάνικη ομορφιά του Λυβικού ιδίως με τη Γαύδο και τη Χρυσή. Τα υδάτινα χρώματα της Σερίφου. Το πράσινο-γαλάζιο της Σάμου. Την  κουκλίστικη Σύμη. Την εκπληκτική Ανάφη με όλες της τις παραλίες την μία καλύτερη από την άλλη. Την γαλαζοπράσινη Αμμουλιανή. Την λευκή άμμο της  Ελαφονήσου. Το ήσυχο Κυπαρίσσι με τα καπετανόσπιτα του. Τον τόσο ταπεινά όμορφο Άη-Στράτη. Και τόσα άλλα μέρη που μου διαφεύγουν τώρα.
Μια απλή σταγόνα της ζωής είμαστε ο καθένας μας, τόσο ευάλωτη.  Μια καλοκαιρινή σταγόνα που μπορεί να  λαμπυρίζει χαρούμενη από το κρασί του έρωτα που νοιώθει και που ζει.
Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές σε όλους!...

   

Βουτηγμένος στα βάθη του μυαλού μου!...

Είναι κάμποσος καιρός που προσπαθώ να πάρω την "ευθεία" μου. Νοιώθω τα ίσια ανάποδα μπροστά στον καιρό. Μανουβράρω τη σκέψη μου στροβιλίζοντας την. Πολλοί οι λόγοι που με πλευρίζουν: Ο ψεύτης χρόνος, η μίζερη καθημερινότητα, η ανθρώπινη δειλία, η δουλειά που γίνεται "δουλεία". Ξέρω πως θα ανέβω ξανά στην "επιφάνεια". Ήδη έχω αρχίσει την ανάδυση. Αργά-αργά όμως, γιατί προηγήθηκε η κατάδυση. Μια κατάδυση βαθιά που χώθηκε στο μαύρο σκοτάδι του βυθού του μυαλού μου.
Πριν από μια δεκαετία περίπου -ζώντας άσχημες προσωπικές καταστάσεις- ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκεφτόμουνα την αυτοκτονία σαν μια καλή λύση για κάποιον που υποφέρει αδιάκοπα. Στις μέρες που περνάμε, η ίδια σκέψη μου ήρθε και πάλι. Η αιτία βρίσκεται στην ανθρώπινη πλήξη. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι φέτος έχασα δυο "δικούς" μου ανθρώπους. Τον Νίκο Παπάζογλου και τον Μανώλη Ρασούλη. Παρεπιπτόντως, να 'ναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.
Η ζωή όμως συνεχίζεται για τους ζωντανούς και όσο κι αν είναι άδικη, δεν γεννά πολλούς Καρυωτάκηδες. Γι αυτό κι εγώ μέσα από μικρές χαρές, αναπάντεχους πόνους, σφιγμένα γέλια, ένοχα δάκρυα συνεχίζω να ακολουθώ αυτό το αδιάκοπο ανηφορικό μονοπάτι. Συνήθως μόνος αλλά καμμιά φορά και με παρέα. Κι όλα αυτά με μια λέξη να με συντροφεύει πάντα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου: Θάρρος! Έξι γράμματα που σχηματίζουν έναν ήχο υπέροχο. Αντίλαλος ευεργετικός στα βάθη του μυαλού μου. Εκεί που έχει βουτήξει το είναι μου.
Σύντομα όμως θα ανανήψω. Το οφείλω στον γιο μου, την οικογένεια μου και σε αυτούς που με αγαπούν...

Αφιερωμένο: 

Πικρές αλήθειες για το ελληνικό οικονομικό θαύμα!...

Μερικές αλήθειες όσο πικρές κι αν είναι, πρέπει να λέγονται και να γράφονται. Και ειδικά όταν το "θέμα" είναι οικονομικό.Μέχρι το 2009 λοιπόν και για μια δεκαετία, ο ελληνικός λαός στο σύνολο του, ζούσε το δικό του "όνειρο". Για όλο αυτό το χρονικό διάστημα η οικονομία του τόπου αυτού είχε απογειωθει σε πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης και κατανάλωσης. Ταυτόχρονα όμως, όλοι μας απορούσαμε πώς συνέβαινε αυτό αφού ο τόπος παρήγε ελάχιστα και ξόδευε στο πολλαπλάσιο. Κανείς όμως δεν διαμαρτύροταν αφού η "κονόμα" παρέμενε κονόμα. Έως ότου ήρθε η ώρα να πληρώσουμε όλοι γι αυτό και μάλιστα μαζεμένα, "επί δικαίω και αδίκω"! Γίναμε έτσι το πειραματόζωο της Ευρώπης με ένα ξοφλημένο σύστημα της ντόπιας εξουσίας από πάνω μας. Αυτά τα τελευταία ήσαν που μας έβγαλαν από τα ρούχα μας και κυριολεκτικά έξω στους δρόμους. Είδαμε τα συμφέροντα του καθενός μας ξεχωριστά να κλονίζονται ενώ κάποιοι από μας να επενδύουν χρήματα στην πτώχευση της χώρας και άλλοι να προπαγανδίζουν τον τριτοκοσμισμό που τους ταιριάζει. Σαν γνήσιοι Έλληνες περάσαμε σε χρόνο ρεκόρ, από το άσπρο στο μαύρο. Αρνούμαστε να αλλάξει το παραμικρό. "Μη μου τους κύκλους τάραττε"! Ελάχιστη ή και καθόλου δουλειά, πολύ καθισιό. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα αγόρι μου. Εκεί είμαστε ακόμα. Στη δεκαετία του '70 με κατανάλωση αμερικάνικη του 20Ο8.(Πριν την παγκόσμια κρίση δηλαδή). Άλλωστε όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, στην συμπεριφορά της καθημερινότητας μας είμαστε όλοι αυτό που μισούμε και που είχε πει εύστοχα κάποτε ο Μητσοτάκης: "Αμερικανοί"! Η κοινωνία μας εγκλωβισμένη στην προπαγάνδα της συντήρησης προσπαθεί να διατηρήσει το χρεωκοπημένο της μοντέλο ανέγγιχτο. Ενάμιση χρόνο τώρα βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Είκοσι τόνοι σπασμένα μάρμαρο στους δρόμους. Ταξιτζίδες βάζουν με το έτσι θέλω τους τουρίστες να περπατάνε εκατοντάδες μέτρα ζωσμένοι μπαγκάζια κάτω από τον καυτό μας ήλιο. Φοιτητές στο όνομα ναυτεργατών κλείνουν λιμάνια και ακυρώνουν διανυκτερεύσεις τουριστών και συνέδρια. Εθνικές οδοί κλείνονται, κρουαζιερόπλοια με χιλιάδες κόσμο δεν μπορούν να δέσουν, κόβεται το ρεύμα, ακινητοποιούνται τα λεωφορεία, κλείνουν σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φαρμακεία, διυληστήρια, ξενοδοχεία, μουσεία, η ίδια η Ακρόπολη. Στην Ισπανία σε δεκαπέντε χρόνια έχει γίνει μια γενική απεργία, εμείς έχουμε κάνει δεκαπέντε μέσα σε έναν χρόνο. Τα νούμερα είναι πολύ σκληρά: 11 δις είναι οι απώλειες από τις κινητοποιήσεις. Περισσότερα και από το κόστος των μέτρων λιτότητας του μνημονίου! 900 διαδηλώσεις σε έναν χρόνο! 73000000 εργατοώρες, 40000000 οι ζημιές της ΔΕΗ από τις απεργίες. Πολλαπλάσιες οι ζημιές των επιχειρήσεων από τις συνεχείς διακοπές του ρεύματος. Το ομορφότερο μέρος της Αθήνας νεκρό με σπασμένα τζάμια και σιδερόφρακτες βιτρίνες. Το αχούρι της πλατείας Συντάγματος με την "κουρελαρία" του κάνει μέσα από όλα τα κανάλια το γύρο του κόσμου. Χρεοκωπημένοι καναλάρχες εκβιάζουν, κρατική γραφειοκρατεία και πολιτικά συμφέροντα κρατούν τον κόσμο στον φαύλο κύκλο της αδράνειας. Κομματικές στριγγλιές σφυρίζουν στον αέρα για τα "κεκτημένα" που παραβιάζουν οι ξένοι "κατακτητές"!

Μετά τις αποφάσεις της περασμένης Πέμπτης στη σύνοδο των Βρυξελλών το περισσότερο αισιόδοξο που μπορούμε να πούμε είναι ότι επιτέλους πρέπει να σηκώσουμε όλοι οι Έλληνες τα μανίκια και μονιασμένοι να δουλέψουμε για το κοινό μας συμφέρον. Γιατί μόνο έτσι πια θα προέλθει και το ατομικό του καθενός συμφέρον. Και αν εκμεταλλευτούμε σωστά την βοήθεια των ξένων "κατακτητών" -πράγμα που η ιστορία των Ελλήνων το έχει αποδείξει- στο τέλος και θα πετύχουμε και μεσα σε λίγα χρόνια θα βρεθούμε καβάλα στο άλογο!...

Όταν η επιστροφή γίνεται κλάμα λυτρωτικό...

Γύρισα με μια χαρακιά στο μέτωπο. Ελαφροπάτητος βαδίζω ανάποδα. Να ναι άραγε αυτή η κάθαρση μου; Χέρι βοήθειας δεν είδα. Πηχτό σκοτάδι το μυαλό μου. Φωτεινό μονοπάτι η καρδιά μου. Βουβό το πρόσωπο μου. Λυμένο το κορμί μου. Ανακουφιστική η μοναξιά μου. Λύτρωση ο ανθρώπινος κύκλος γύρω μου...

Εσείς που με διαβάζετε, μη με παραξηγείτε. Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω. Και χωρίς καν' να με ρωτήσετε...

Στην αγκαλιά της Επιδαύρου. Τόπος αλλού!...

Μύστης πλέον, περιπλανώμενος στα έργα των ανθρώπων και της φύσης της αρχαίας Επιδαύρου...