Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου!...

Εξαιρετικά τα συνθήματα που χαράσσονται στους τοίχους της Αθήνας. Τα βήματα μου με οδηγούν σε μικρούς "σοφούς" των δρόμων. Η φαντασία υπάρχει εδώ, πάνω από βρώμικα πεζοδρόμια, μέσα σε σκοτεινά σοκάκια, στο παρελθόν αυτής της πόλης. Συμφωνώ ή όχι με τα μηνύματα τους, χαζεύοντας τα, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη μου. Έχω ασχοληθεί κι άλλες φορές με το θέμα. Εδώ, κάποια από τα τελευταία "φρέσκα" που μου χτύπησαν φλέβα:

Καλοί τοίχοι

Λευκοί τοίχοι, μουγκοί άνθρωποι

Είμαι προλετάρισσα και σας γαμώ τα φράγκα

Η δράση αντικαθιστά τα δάκρυα

Όσο σηκώνεις τους ώμους, δεν θα βρεθούν ώμοι να σε σηκώσουν

Το σεξ και η απεργία θέλουν διάρκεια

Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να σε χορτάσει

Ο λείος πάγος είναι παράδεισος για όσους ξέρουν να χορεύουν

Μη ζεις την ίδια μέρα 365 φορές τον χρόνο

Ο χρόνος πέθανε κι ας ήτανε γιατρός

Αγόρια ρομπότ, κορίτσια φερυμπότ

Μόνη πατρίδα, τα παιδικά μας όνειρα

Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου

Καλό Φθινοπωροκαλόκαιρο!...

Άλλο ένα καλοκαίρι ξεψυχά χαμογελαστά. Άλλο ένα κλαράκι της νιότης μου έσπασε. Νοιώθω να μην μένουν πολλά κλαριά πάνω στο δέντρο της ζωής μου. Οι φετινές διακοπές μου άφησαν μια γλυκιά γεύση στα χείλη...

Έκανα πολλά, κινήθηκα, γνώρισα καινούρια πρόσωπα και μέρη, ξεκουράστηκα πολύ, κοιμήθηκα πολύ, γέλασα πολύ, ονειρεύτηκα...

Κάπου στο τέλος επιθύμησα την καθημερινότητα της Αθήνας, τις δουλειές μου, τους γρήγορους ρυθμούς...

Εγώ επέστρεψα αλλά το καλοκαίρι συνεχίζεται...

Καλό Φθινοπωροκαλόκαιρο σε όλους!...

Με ένα εισιτήριο στη τσέπη ονειρεύομαι το ταξίδι στην ελευθερία!...

Εισιτήριο φυγής από μια ζωή που πήραμε λάθος.
Εισιτήριο απόλαυσης μιας στενόχωρης ελευθερίας.
Εισιτήριο ελπίδας για τα καλύτερα που έρχονται.
Εισιτήριο έρωτα στη τσέπη σου...

Περιμένοντας τον καυτό ερωτικό Αύγουστο!...

Ερωτιάρικα παιχνίδια
φιλιά και φιλιά
στήθια κοριτσιών γυναικών
κρίνα και ρόδα

η μνήμη μου νοιώθει ένα χάδι
λούζω τα μάτια
αφήνω τα χέρια
στο πιο καθαρό νερό

ανεβαίνω σ' ενα γαλάζιο βουνό
(μια θάλασσα κοιτάζω
που με προσέχει)
φτάνω στην κορυφή
ανέλπιστο ουρανό
και αντικρίζω τα σύννεφα

κι ανάμεσα στα σύννεφα
τα χρόνια μου ακέραια

Γιώργος Σαραντάρης: περίπατος στο παρόν (1934). Από την ποιητική συλλογή: Ουράνια.

Ψεύτρα κοινωνία, πέτα τη μάσκα!...

Η κοινωνία είναι κάπως έτσι:

Ο φτωχός δουλεύει.

Ο πλούσιος τον εκμεταλεύεται.

Ο στρατιωτικός φυλάει και τους δυο.

Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις.

Ο μπαγαμπόντης ξεκουράζεται και για τους τέσσερις.

Ο μπεκρούλιακας πίνει και για τους πέντε.

Ο τραπεζίτης καταχράζεται και τους έξι!.

Ο δικηγόρος κοροιδεύει και τους επτά.

Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ.

Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα.

Ο πολιτικός ζει στις πλάτες και των δέκα...

Από πινακίδα στην Σεβίλλη της Ισπανίας.


Στο μεταξύ αύριο Τρίτη, αφηνόμαστε σε ρυθμούς Pet shop boys.
Κι όσοι δεν μπορέσετε να πάτε στην συναυλία της Αθήνας, δείτε την καταπληκτική παρουσία του συγκροτήματος το 2009 στο Λονδίνο:

Η Ελληνική καλοκαιρινή αυτοκρατορία των αισθήσεων!...

Καλοκαίρι ελληνικό θα πει...
η όμορφη πλευρά της ζωής,
λευκό καθάριο φως,
ουρανός σαν παιδική ζωγραφιά,
αγέρας που τα πάντα παρασέρνει,
θαλασσινό νερό στις χούφτες,
δροσοσταγόνες στο μέτωπο,
ύπνος πάνω στο χώμα
θυμάρι, μέλι και καρπούζι,
τραγούδι από τζιτζίκια
χορός στην πλατεία του χωριού
μεθύσι από κρασί και έρωτα,
ξεγνοιασιά της ψυχής,
ακρογιαλιές δειλινά....

Η "ενέργεια" της Αρχαίας Επιδαύρου...

Ξυπνάς σε αγροτικό περιβάλλον. Ακούγονται κοκόρια, κότες, πρόβατα. Βγαίνεις στην μεγάλη βεράντα για να ανοίξει το μάτι σου. Από τα δεξιά βλέπεις το χωριό να απλώνεται κάτω από τη δασωμένη πλαγιά του βουνού ενώ φαίνονται κι αντένες από τα λογιών-λογιών πλεούμενα που προστατεύονται μέσα στο μεγάλο φυσικό λιμάνι. Αριστερά σου ξεπροβάλει η θάλασσα και στο βάθος "σκαρφαλώνει" φιδίσια ο δρόμος που καταλήγει στο Πόρτο Χέλι και τις Σπέτσες. Πηγαίνεις στην πίσω βεράντα. Μαγεία. Το φόντο της εικόνας μπροστά σου καταπράσινο. Σε πρώτο πλάνο ένα πανέμορφο άλογο πρώην ιπποδρομιακό, που συντηρεί ένας γείτονας, έτσι από ευχαρίστηση. Και πίσω από αυτό αποκαλύπτεται επιβλητικά το "Βασίλειο της Αρχαίας Επιδαύρου", ένας μεγάλος αρχαίος πολιτισμός που σήμερα αναδεικνύεται κυρίως από το υπέροχο αρχαίο θέατρο που ακουμπά στα σύνορα του σπιτιού σου! Οι κερκίδες που στέκουν απέναντι σου λειτουργούν στη καρδιά σου σαν πολύχρωμα αισιόδοξα σιρίτια. Και λίγες δεκάδες μέτρα πιο κάτω από το ησυχαστήριο σου, η παραλία να σε  περιμένει να σου δοθεί, σαν ιδιωτική λιμνοθάλασσα.
Υπέροχο το συναίσθημα που σε πλημμυρίζει. Το τοπίο μαλακώνει την ψυχή σου. Απίστευτη η ενέργεια που δέχεσαι από τον ιερό ετούτο χώρο...

Συμπληρώθηκαν εδώ, ήδη δύο χρόνια. Μου φαίνεται, θα ακολουθήσουν κι άλλα...

Παρακαλώ η κοπέλα είναι, θα περάσει κανείς;...

Με αφορμή το κλείσιμο (;) της γεμάτης από βαριά οικονομικά σκάνδαλα κρατικοδίαιτης Ε.Ρ.Τ., θυμήθηκα την κακόμοιρη Ελλαδίτσα. Πόσο την έχουνε "βιάσει" οι εκάστοτε κρατούντες μικροί και μεγάλοι.
Υπάρχει όμως μνήμη ακόμα: αλληλογλύψιμο με τους πολιτικούς, μπλαζέ ύφος στο "φίλιον", συλλογή με κουστούμια από τον Καρούζο, απίστευτοι μισθοί ειδικά για τους χειρότερους, "ευγενές" ταμείο μακριά από την ταλαιπωρία του λαού που κατά τα άλλα υμνούμε και δοξολογούμε!
Ο θαυμαστός κόσμος των δημοσιογράφων ειδικά των δημόσιων, καθώς και των συν αυτοίς αργόμισθων καρεκλοκένταυρων.
Υποστηρίζω το δικαίωμα στην τεμπελιά του καθενός αρκεί να μην το πληρώνω εγώ.
Ξέφυγα απόψε...

Tί είναι αυτό που το λένε...αγάπη;

Μπαίνεις στο σπίτι σου γυρίζοντας απ' τη δουλειά. Εκείνη μαγειρεύει σιωπηλή. Φαίνεται ότι δεν είναι στα κέφια της. Πετάς στον αέρα ένα "χαίρεται". Η απάντηση της ηχεί σαν αντίλαλος της φωνής σου στα αυτιά σου. Φεύγεις για να πάρεις το μπάνιο σου μαζί με το ραδιοφωνάκι. Ούτε μουσική δεν ακούει απόψε. Κακό σημάδι...
Λίγη ώρα μετά, ξεσπάει καβγάς από το τίποτα. Ανόητοι διάλογοι...είρωνικά λόγια...απωθημένα αισθήματα. Εκείνη εξαπολύει το "δηλητήριο" της για να σε πικάρει. Εσύ βρίσκεσαι εκτός εαυτού ουρλιάζοντας για την συμπεριφορά της. Εκείνη κάνει την αδιάφορη βλέποντας το χαζοκούτι.. Εσύ προσπαθείς να σβήσεις την οργή σου μέσα σε ένα ουίσκυ. Παύση εχθροπραξιών...
Λίγο αργότερα έρχεται να σε βρεί. Εσύ κάνεις την ψυχοθεραπεία σου μπροστά στον υπολογιστή. Σκύβει και σε φιλάει ψιθυρίζοντας: "συγνώμη". Απαντάς αμήχανα: "εντάξει, άσε με όμως τώρα μόνο". Σε καληνυχτίζει αφήνοντας σε παρέα με τις σκέψεις σου...
Τί είναι αυτό που κάνει δυο ανθρώπους να παίρνουν ξαφνικά αντίστροφη πορεία έστω και για λίγο; Τί είναι αυτό που μετατρέπει το ερωτικό πάθος σε ανομολόγητη έχθρα; Τί είναι αυτό που διαγράφει σιγά σιγά τον έρωτα όσο μεγάλος κι αν είναι;
Τελικά...τί είναι αυτό που το λένε αγάπη;...

Περί σημασίας του "δεν" στον αδυσώπητο χρόνο...

Τα χρόνια μου έχουν αρχίσει τελευταία και με βαραίνουν. Η αίσθηση του χρόνου με αγγίζει διαφορετικά απ ότι παλαιότερα. Η καθημερινότητα για μένα πλέον, έχει αποκτήσει άλλη σημασία. Κάθε βράδυ ο απολογισμός της μέρας με βρίσκει να νοιώθω ένα κενό για αυτά που δεν είπα, που δεν έκανα, που δεν έμαθα. Ένα "δεν" που πονάει. Ναι, πάντα η κάθε μέρα που περνάει ποτέ δεν ξανάρχεται, αλλά αυτό είναι λιγάκι επώδυνο πια. Προσπαθώ να αποφεύγω το στρίμωγμα της ψυχής μου. Αναζητώ περισσότερο αέρα, περισσότερο φως, περισσότερο χώρο, περισσότερο χρόνο, περισσότερο χαμόγελο. Αποζητώ την παρέα αλλά ανακουφίζομαι και στη μοναξιά μου. Θα 'θελα να σταματήσω την ροή των πραγμάτων για να προλάβω αυτά που δεν πρόλαβα, να δω αυτά που δεν είδα, να αλλάξω αυτά που δεν άλλαξα, να ζήσω αυτά που δεν έζησα. Επιθυμίες ανεκπλήρωτες αλλά φυσιολογικές.
Σήμερα, ένα λεπτό από τη ζωή μου μπορεί να είναι αύριο, η ίδια η αιωνιότητα. Κι η σημασία του λεπτού μπορεί να κριθεί από  ένα περισσότερο ή ένα λιγότερο "δεν"...

υ.σ. στο μεταξύ καθώς η ζωή συνεχίζεται και η Lana Del Rey έρχεται στην Αθήνα να τραγουδήσει,  εγώ θα προσπαθήσω να βρω τον χρόνο να είμαι εκεί...