Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Επιστροφή στο σπίτι. Επιστροφή στα καθημερινά, στα συνήθη, στα προβλεπόμενα. Επιστροφή σε μέρη και πράγματα οικεία. Γλυκόπικρο χαμόγελο για όλα αυτά. Ανοίγοντας τον ταξιδιωτικό σάκο, εκτός από τα ρούχα σου βγάζεις έξω, και τις καινούριες εμπειρίες που έφερες μαζί σου. Κατόπιν,  κάθεσαι και συλλογιέσαι τί άφησες εδώ φεύγοντας και τί βρήκες να σε περιμένει. Ανοίγεις το ραδιόφωνο -αγαπημένη σου συνήθεια από τα μικράτα σου- για να ακούσεις τί γίνεται στον κόσμο. Με τις πρώτες κουβέντες που ακούς ένα αίσθημα αηδίας σε κατακλύζει. Όχι άλλα πολιτικά από όλους αυτούς που νομίζουν ότι κάνουν πολιτική. Έλεος πια!
Ψάχνεις γυρίζοντας την βελόνα να ακούσεις μουσική στις συχνότητες που ξέρεις. Βρίσκεις ένα υπέροχο κομμάτι των Goin' Through που σε γεμίζει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας για αυτά που έρχονται. Βυθίζεσαι στον καναπέ απολαμβάνοντας την στιγμή. Κάθε επιστροφή από καλοκαιρινές διακοπές είναι η εποχή για πνευματική και ψυχοσωματική "αναδόμηση".
Η τελευταία σκέψη σου πριν ξεχυθείς στην καθημερινότητα σου είναι η ευχή που κάνεις να λιγοστέψει η γκρίνια γύρω σου.
Σηκώνεσαι επιτέλους να μαζέψεις τα πράγματα σου. Παρά την "επιστροφή" σου αισθάνεσαι παραδόξως, μια χαρά. Ίσως γιατί τα όνειρα μέσα μας θα περισσεύουν πάντα.
Καλό φθινόπωρο λοιπόν και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Vassilikos, όταν η μουσική μαγεύει σαν ανθισμένη ευωδία...

Ήταν η δεύτερη φορά στον ίδιο χώρο, με την ίδια θαυμάσια βραδιά (με πανσέληνο), που βρέθηκα ξανά "παρέα" με μαγική μουσική με τους ίδιους πρωταγωνιστές να ταξιδεύουν τα συναισθήματα μας μακριά στο φεγγαρόφωτο. Μιλώ για το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου -λίγα μέτρα από το σπίτι μου- όπου όπως και τρία χρόνια πριν, έτσι και αυτό το καλοκαίρι πάλι όπως τότε, μήνα Ιούλιο, πάλι Σάββατο (τέτοιες επαναλήψεις καθόλου δεν με κουράζουν), ο Vassilikos, ένας εξαιρετικός μουσικός με ευωδιαστή μουσική φωνή, μας πήρε από το χέρι για να μας ξεναγήσει αυτή τη φορά στα μονοπάτια του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη. Μαζί του ήταν εκείνη που γνώρισε τον πρωτοπόρο  "δάσκαλο"από κοντά αλλά ερμήνευσε και μοναδικά τότε αλλά και τώρα, τα καθάρια τραγούδια του. Η Δήμητρα Γαλάνη. Είχα όμως την τύχη να δω μαζί τους και ένα πραγματικό "ουρί" του μουσικού παραδείσου της ανατολής. Την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Υπέροχοι τραγουδιστές που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον ενώ ο κύριος δημιουργός της παράστασης, έκλεισε την όλη παρουσίαση αποδίδοντας φανταστικά την "Γκιουλμπαχάρ" με τρόπο που ξεσήκωσε όλο το κοινό κάνοντας το να τον χειροκροτάει για πολύ ώρα.
Ευλογημένη η ώρα που βρέθηκα εκεί...

Σημείωση:Οι φωτογραφίες είναι από www.facebook.com/VASSILIKOS

Φίλα με στο στόμα καλοκαίρι!...

Αύριο κάνω τη πρώτη καλοκαιρινή μου έξοδο. Άργησα λίγο φέτος. Όμως όλα είναι μπροστά μου...
Επιτέλους, Ελληνικό καλοκαίρι και όλα τα καλά μαζί.
Ο ήλιος που στεγνώνει τις υγρές σκέψεις του χειμώνα.
Μια γλυκιά ανατριχίλα σε όλο σου το είναι.
Μαυρισμένα γυαλισμένα γυναικεία πόδια.
Γυμνασμένοι ανδρικοί κοιλιακοί σε έπαρση.
Ξαπλωμένοι εσύ κι αυτή πάνω σε ένα νησί κι ο κόσμος όλος, δικός σου.
Σφήκες γύρω από το αναψυκτικό σου.
Γεμιστά στο ψυγείο.
Καρπούζι με φέτα.
Παγωτό σε γεύσεις-κόλαση.
Sex on the beach (cocktail).
Μυρωδιά από αναμμένη άσφαλτο και ζεστό τσιμέντο.
Παγάκια, πολλά παγάκια.
Τελειώνεις (επιτέλους), το βιβλίο που αγόρασες τον περασμένο χρόνο.
Ο θόρυβος του ανεμιστήρα που βοηθά τη μεσημεριανή σου σιέστα.
"Ερεθισμένα" γυμνά κορμιά πάνω σε σεντόνια που καίνε.
Τα κουνούπια που έρχονται μόλις πέσει ο ήλιος.
Barbeque φορώντας ακόμη μαγιώ αλλά και το αλάτι από το απογευματινό μπάνιο.
Βραδυνή έξοδος με total white dress code.
Θερινό σινεμά σε τραπεζάκι με σουβλάκια και μπύρες.
Ανακατεμένες οσμές στον αέρα από αγιόκλημα και ιδρώτα.
Λαθραίοι επισκέπτες στον αρχαιολογικό χώρο για να δείτε τον Ναό με το φεγγαρόφωτο.
Μεταμεσονύχτιες βόλτες με τη μηχανή στις γειτονιές της πόλης.
"Ξεχείλωμα" της νύχτας με την παρέα στο μπαλκόνι.
Τα πνιχτά βογγητά του έρωτα από την απέναντι μπαλκονόπορτα.
Η αίσθηση που έχεις πως κι αν περνούν τα χρόνια, εσύ παραμένεις πάντα νέος.
Το καλοκαίρι είναι εδώ και με φιλά στο στόμα!...

Κοιτάζουν και μιλάνε, έχοντας το σπέρμα στα χείλη...

Καθισμένος σε αγαπημένο μου στέκι του Αθηναϊκού κέντρου και παρατηρώντας τις διάφορες φυλές της πόλης να περνούν από μπροστά μου, βάζω σε τάξη κάποιες σκέψεις. Ποτάμι θολό η ζωή μας που κυλά δύσκολα ανάμεσα στις μυλόπετρες μιας κοινωνίας ετερόκλητης. Καθρέφτης της ο καθένας από εμάς. Άλλοι βγαίνουν μπροστά με δυναμισμό και ενίοτε με περίσσιο θράσος. Άλλοι επιλέγουν να κρυφτούν στο βάθος, από αξιοπρέπεια ή κι από φόβο.
Η "κρίση" κάποιους δίδαξε και συνέτισε. Για μερικούς όμως είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Άλλωστε "η εποχή των εικόνων" είναι πάντα εδώ. Η έλξη της λουσάτης βιτρίνας συγκινεί πολλούς. Η σπουδή για το σπουδαίον του φαίνεσθαι στην αποθέωση της Τσαρούχειας ρήσης: "στην Ελλάδα είσαι, ότι δηλώσεις". Κύριο "εξώφυλλο" της καθημερινότητας μας, το sexy feeling. Επί το ελληνικώτερον η γυναικεία (πρωτίστως) προκλητική παρουσία που "φωνάζει": έτοιμη για όλα. Μια "διαθεσιμότητα" που κυριαρχεί σχεδόν παντού. Είτε σε δημόσιους είτε σε ιδιωτικούς χώρους αλλά κυρίως εκεί που συνωστίζονται πολλοί. Σχεδόν παντού κυκλοφορούν όμορφες γυναίκες που σε καλούν με το βλέμμα τους. Ακόμα και πίσω από μία αψεγάδιαστη καλλονή πολλές φορές είναι φανερό ότι κρύβεται ένα κενό.
Η όψη όλης αυτής της πολύχρωμης "ταπετσαρίας" σε πρώτη και δεύτερη αίσθηση, είναι φυσικό να αρέσει. Κάπου όμως και προβληματίζει. Ποτέ τέτοιες "χύμα" καταστάσεις δεν φανέρωναν ποιότητα όπως μπορεί να αποκαλύπτει ένα ποτήρι κρασί από το βαρέλι. Όμως στέκοντας απέναντι τους, νοιώθεις αιχμάλωτος ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική. Εκτεθειμένος μπροστά στο δίλημμα του μή! και του προχώρα!
Τις σκέψεις μου διακόπτουν δυο "αποκαλυπτικά" ντυμένες νόστιμες κοπέλες που συζητούν φωναχτά στο διπλανό τραπέζι και με επιδεικτικές χειρονομίες κινούν την προσοχή των γύρω τους. Μοιάζουν σίγουρες για τον εαυτό τους αν και το ύφος στα πρόσωπα τους είναι ελαφρώς λιγωμένο λες και αποζητούν να γευτούν όσες περισσότερες ηδονές της ζωής γίνεται.
Κάπου εκεί σηκώνομαι να φύγω και η παρουσία μου τους γίνεται αντιληπτή. Με κοιτάζουν και οι δύο συνεχίζοντας να μιλάνε, έχοντας το σπέρμα στα χείλη...

Αθήνα, μια πατρίδα που αλλάζει...

Παγιδευμένος στους χυμούς και τα αρώματα της άνοιξης, το τελευταίο διάστημα περιδιαβαίνω τις γειτονιές της Αθήνας. Έχοντας για παρεάκι τις αλλεργίες της εποχής, όταν βρίσκω  χρόνο περπατώ για να βρίσκω την ψυχική μου ηρεμία εδώ, πάνω και μέσα στην μικρή μου πατρίδα.

Είναι ολοφάνερο κι ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες η πόλη έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Με σύμμαχο τον ήπιο καιρό, αυτή η πόλη σε παίρνει αγκαλιά και σε καλεί να ανακαλύψεις τις κρυμμένες της πάμπολλες ομορφιές. Η ατμόσφαιρα πια δεν μυρίζει καμένο πλαστικό από τους σύγχρονους βανδάλους και η αγορά με τα μαγαζιά της προσπαθεί να λειτουργήσει φιλικά προς τους πολίτες ασχέτως αν τα χρήματα που κυκλοφορούν είναι περιορισμένα. Ολοένα ανοίγουνε επιχειρήσεις στο κέντρο στη συντριπτική τους πλειοψηφία εστίασης και δη στα ισόγεια, αν και δεν νομίζω η λάμψη των νέων βιτρινών στο σύνολο τους, να ανταποκρίνεται σε μια βραχυπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη. Χτυπητή αντίθεση στο τελευταίο, η απίστευτη παρουσία όλο το τελευταίο διάστημα των τουριστών που δίνουνε μεγάλη ζωή με την παρουσία τους, στην πρωτεύουσα.
Αυτό που διαπιστώνω επίσης είναι ότι το ανθρώπινο μελίσσι που ξεχύνεται στους δρόμους του άστεως τα τελευταία χρόνια, περπατάει πολύ και βουίζει στα διάφορα καφέ-μεζέ από το πρωί, όπου μιλώντας δυνατά, προσπαθεί ενίοτε να πνίξει τη μιζέρια του κυρίως σε τσίπουρο-μπύροκαταστάσεις, αλλά συγχρόνως κρατώντας και τον ερωτισμό που έχει αυτός ο τόπος πράγμα που φαίνεται μέσα από τα υγρά μάτια των κατοίκων του όταν βραδιάζει και η φωνές γίνονται πιο βραχνές. Το ξενύχτι δε, έχει ελαττωθεί μιας και τα ευρώ έχουν λιγοστέψει.

"Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι", έγραψε κάποτε ο Παλαμάς. Αν το σκεφθείς δεν είχε κι άδικο ο ποιητής.
Όσο για μένα έχω να πω ότι, πάντα μου άρεσε αυτή η πόλη, δεν έχω άλλη...

Οι εκλογές είναι sexy!...

Το πανηγυράκι των φετινών εκλογών σχόλασε. Ο κυρίαρχος λαός (sic) αποφάσισε.  Απ τη μια οι υποψήφιοι με φάτσα απατεώνα, στο ρόλο του γύφτου που βαράει το ντέφι κι από την άλλη οι πολίτες ως αρκούδα που χορεύει για να κάνουν κέφι, της εξουσίας οι βολεμένοι. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, αξιολύπητοι δημοσιογράφοι συντόνιζαν πάνελ συζήτησης των αποτελεσμάτων με αισθητική παρωχημένου ντιβανομπάουλου. Πρωταγωνιστές κάτι μούρες που εύκολα έδειχναν, πως δεν ταιριάζει το έξω τους με το μέσα τους. Τύποι που θέλουν να μοιραστούν μαζί μας μια ζωή ψέμα για μας και αλήθεια γι αυτούς.
Όπως σε κάθε προεκλογικό αγώνα έτσι και τώρα, οι επικοινωνιακές ανοησίες δεν είχαν τελειωμό. Το παράδοξο όμως της υπόθεσης είναι ότι μόλις τα γεγονότα πάρουν λίγη απόσταση από τον χρόνο, οι πάντες σχεδόν θα πάθουν καθολική αμνησία.
Το μόνο που θα μείνει να θυμούνται βοηθούντος και του καλοκαιριού που έσκασε μύτη, είναι τις τόσες μαζεμένες όμορφες γυναίκες που ξεχύθηκαν κυριακάτικα στα σχολεία, για να ψηφίσουν.
Από αυτή τη ματιά, οι εκλογές ήταν χρήσιμες γιατί ήταν sexy.

Η μοναξιά της ιδιοφυίας...εν μέσω νεφών και εκλογών

Το νέφος των εκλογών σκεπάζει ήδη τη χώρα. Στην Ελλάδα της ακινησίας, το κράτος κυβερνά μια απαίδευτη κοινωνία με το θράσος της αγραμματοσύνης. Οι πολίτες-πελατάκια με αγελαίο ένστικτο και πνεύμα κοπαδιού οδηγούνται να ρουφηχτούν από την χοάνη της κάλπης. Το σιδέρωμα της ιστορίας ρίχνει λήθη στο παρελθόν τους. Η γονατογραφία αλλοιώνει το παρόν τους. Ο μπουγαδοκαβγάς που έχει ξεσπάσει, καθορίζει το μέλλον τους.
Ίσως η αποχή από όλα αυτά είναι θέση πολιτική.
Ίσως όμως, ένας αφελής παλιάτσος είναι προτιμότερος από έναν σοβαροφανή καραγκιόζη.
Σε αυτόν εδώ τον τόπο, η μοναξιά της ιδιοφυίας είναι δραματική...

Δειλή η ψυχή μου, δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Ξεχειλίζει στο χαρτί το ποιητικό περίσσευμα της ψυχής μου.
Η σκέψη σου σαν κοφτερό σπαθί πληγώνει το μυαλό μου.
Νιώθω το σαρκίο μου σαν πτώμα στον ήλιο να στέκει.
Δέχομαι μ' αξιοπρέπεια τη θλίψη, μ' ενα πικρό χαμόγελο.

Οδηγώ το βλέμμα πίσω από τις γρίλλιες της κούρασης μου.
Σαν δροσουλίτης οπτασίας, η γλυκιά σου μορφή με κοιτάζει
Άλαλος στέκομαι μπροστά στον πόθο και το πάθος μου για σένα.
Δειλή η ψυχή μου δραπετεύει μέσα από τα χείλη μου...

 

Ποιός το ξέρει;...

Αυτές τις ημέρες η κάποια μελαγχολία της ατμόσφαιρας που πλανάται εξ' αιτίας της Μεγάλης Εβδομάδας με επηρεάζει και οδηγεί τις σκέψεις μου σε βαθιά μονοπάτια. Κυρίως για αυτούς που έχουν "φύγει" αλλά και για τις παλιές αγάπες που έχουν χαθεί. Γι αυτές τις αγάπες κάνω μόνο μιαν ευχή: να είναι καλά εκεί που βρίσκονται.
Ποιός ξέρει, ίσως κι εγώ κάποια ημέρα να μείνω μόνος και να σκέφτομαι μια παλιά αγάπη που δεν άντεξε στον χρόνο και σαν κερί στον άνεμο, έσβησε...
Ποιός το ξέρει;...

Καλό Πάσχα σε όλους!...

Με τον έρωτα στους ώμους!...

Η χθεσινή βροχή μου ξέπλυνε την σκόνη της ψυχής μου.
Τα μάτια σου με κοίταζαν και κόβαν σαν μαχαίρι.
Σε γύρευα και φίλαγα τ' αχνάρια των ποδιών σου.
Στάθηκες, μ' αγκάλιασες και μου 'δωσες μερίδιο των αγγέλων.

Σήμερα, κυκλοφορώ με τον έρωτα στους ώμους...