Περί εκλογών και εκδικητικής ψήφου...

Έχουμε πάλι εκλογές! Αυτή τη φορά συνιστούν και μια απειλή αδιεξόδου για τον σκεπτόμενο πολίτη.
Τις προηγούμενες δεκαετίες ο ψηφοφόρος είχε να επιλέξει αν η ληστεία των τεράστιων δανεικών της χώρας από το Ευρωπαϊκή Ένωση για χάρη του πελατειακού κράτους, θα είχε "πράσινο" ή "γαλάζιο" χρώμα. Τα μικρά κόμματα όλα αυτά τα χρόνια παρέμεναν στην γωνία. Τώρα το δίλημμα είναι διαφορετικό και ασφυκτικό.
Μας ζητούν την ψήφο μας όταν ανάμεσα σε όλα τα ερωτήματα που υπάρχουν για το τώρα αλλά κυρίως για το αύριο αυτής της χώρας, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε το τί πρεσβεύουν πραγματικά κατά πρώτον, τα δύο κόμματα που προπορεύονται δημοσκοπικά με τεράστια διαφορά από τα υπόλοιπα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που προηγείται εξαπολύει αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα και η ΝΔ που έπεται, έχει να επιδείξει κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Από την άλλη δεν γνωρίζουμε τί στάση θα κρατήσουν οι "προστάτες" μας απέναντι στο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει.
Με το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα προς το παρόν είναι απλά. Το άλλοτε "κίνημα της αλλαγής" δείχνει να έχει μπει στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας". Τα περί σωτηρίας της "μεγάλης δημοκρατικής παράταξης" και άλλες ηχηρές μεγαλοστομίες μοιάζουν το λιγότερο γραφικές. Οι "μετονομασίες" του κόμματος του "πράσινου ήλιου" ελάχιστους πλέον συγκινούν.
Για τα "έργα και ημέρες" της Νέας Δημοκρατίας είναι να γελάει κανείς. Δεν ξέρω αν ίδια θυμάται τί υποσχόταν να πράξει. Η αντίφαση εξαγγελιών και πράξεων φωνάζει εδώ και καιρό. Ακόμα και η ασυναρτησία του ΣΥΡΙΖΑ δεν τρομάζει και πολύ περισσότερο από τις παλινωδίες του συγκυβερνώντος κόμματος της λαϊκής δεξιάς του τόπου. Πώς να ξεχάσει κανείς το ξεγύμνωνα Μπαλτάκου, την ιλαροτραγωδία του κλεισίματος της ΕΡΤ, το κούρεμα των κρατικών ομολόγων, την αναίσχυντη ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων, το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, τα πανηγύρια για "πρωτογενές πλεόνασμα", τον απίστευτο αριθμό των συμπολιτών μας που επιβιώνουν με συσσίτιο, το ότι 260 δημόσιοι υπάλληλοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έβγαλαν στο εξωτερικό ενάμιση δισεκατομμύριο ευρώ και η κυβέρνηση το πήρε χαμπάρι πριν από λίγες βδομάδες!
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κουβαλάει αυτές τις αμαρτίες αλλά σένει από πίσω του περιχαρακωμένες αντιθέσεις και σύγχυση μεταξύ των μελών του. Ένα κοινό πρόγραμμα των συνιστωσών του φαντάζει ανέφικτο αφού σε μερικές περιπτώσεις οι πολιτικοοικονομικές διαφορές των στελεχών του φαντάζουν χαώδεις! Το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαίτησε επειγόντως εκλογές. Θέλει να πάρει την εξουσία χωρίς να μας λέει ποιό οικονομικό πλάνο θα ακολουθήσει: Του Δραγασάκη; του Λαφαζάνη; του Σταθάκη; του Μηλιού; του Τσακαλώτου; του Βαρουφάκη; Ο καθένας από αυτούς είναι μια διαφορετική φιλοσοφία του πώς κυβερνάει η "αριστερά". Ποιά θέση παίρνει στο θέμα του εθνικισμού των Σκοπίων; την μουσουλμανική Θράκη; την στρατοκρατούμενη κατά 40% Κύπρο, το τεράστιο θέμα της παιδείας στην Ελλάδα με τις ασταμάτητες καταλήψεις, τους βανδαλισμούς, του χαβαλέ των αμφιθεάτρων, της επιβεβλημένης από ανούσιους "αγώνες" ημιμάθειας και ασυδοσίας;
Τρομάζουν λοιπόν το ίδιο, τόσο η ασάφεια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η πεπραγμένη ανικανότητα της ΝΔ. Και τα δύο κόμματα δεν θέλουν να μας πούνε πώς θα καταλύσουν το αδηφάγο δημόσιο, την πολιτική των συνεχών διορισμών των "πελατών" τους, το συνδικαλιστικό παρακράτος. Δείχνουν να μην θέλουν την αξιοκρατία και την αξιολόγηση. Ο Τσίπρας ούτε που τα αναφέρει αυτά, ο Σαμαράς λέει ότι τα πράττει ήδη(!), ενώ τα στην πραγματικότητα τα αποφεύγει για να μην χάσει ψήφους.
Στις προηγούμενες εκλογές κυριάρχησε η εκδικητική ψήφος. Ακραία και περιθωριακά στοιχεία επικράτησαν προκειμένου να τρομοκρατηθούν τα διεφθαρμένα "κόμματα εξουσίας". Αναδείχθηκε δε, ένας νέος στην ουσία σχηματισμός ο ΣΥΡΙΖΑ που με τις ψήφους φανατικών ριζοσπαστών κομμουνιστών, μαοϊκών, τροτσκιστών, ανένταχτων μηδενιστών αλλά και  εξόριστων από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκε έκπληκτος στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης της βουλής. Όπως και από αγανάκτηση και μίσος προς "πρώην παλιές αγάπες", έσπασε το "αυγό του φιδιού"και ξεπετάχτηκαν μικρονοϊκοί φασίστες και τραμπούκοι με την απροκάλυπτη επιθυμία να αναβιώσουν ολοκληρωτισμό και μνησικακία μεταξύ των ανθρώπων που συγκροτούν τις σύγχρονες κοινωνίες.
Η εκδικητική ψήφος  είναι μια εκλογική αυτοκτονία με αλόγιστες συνέπειες για το μέλλον της πατρίδας. Επί πλέον όντας απογοητευμένος, το να ακουμπάς στον ώμο ευκαιριακών κομματικών σχημάτων με τηλεοπτική προέλευση και αιτία είναι το λιγότερο τραγελαφικό.
Εμείς οι νεοέλληνες ας ωριμάσουμε επιτέλους κάποτε. Ας ανακαλύψουμε μόνοι μας ποιό είναι το συμφερότερο για αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του πλανήτη. Ας κουραστούμε μια φορά σκεπτόμενοι χωρίς φόβο, συναίσθημα και πάθος, ποιά ψήφος είναι η πολιτιμότερη για το καλό της ελληνικής κοινωνίας απαλλαγμένοι από παλαιολιθικές ιδεολογίες και ιδιοτελείς  ατομικούς  σκοπούς. Το χρωστάμε στα παιδιά μας και τις γενιές που έρχονται. Ο χρόνος πια τρέχει αδυσώπητα σε βάρος μας.
Το μέλλον είναι ήδη εδώ...

Καντίνσκι: όταν η μουσική γίνεται ζωγραφιά!...

Η φύση που βλέπουμε όλοι γύρω μας διαθέτει έναν τεράστιο πλούτο από σχήματα, γραμμές και χρώματα. Ο ζωγράφος διαλέγει απλά να αναπαραστήσει στον καμβά ότι θεωρεί απαραίτητο. Αυτό λέγεται αφαίρεση. Λέγεται πως γύρω στο 1908 ο Βασίλι Καντίνσκι (1866-1944), μετέπειτα αποκαλούμενος "πατέρας της αφηρημένης τέχνης", μπαίνοντας μια μέρα στο εργαστήριο του, πρόσεξε έναν πίνακα που του φάνηκε καταπληκτικά όμορφος χωρίς όμως να θυμάται αν τον είχε ζωγραφίσει ο ίδιος. Η ομορφιά του οφειλόταν στα χρώματα και τα σχήματα. Αμέσως μετά διαπίστωσε ότι το "έργο" ήταν δικό του, απλά είχε πέσει και στεκόταν στο πλάι. Το γεγονός αυτό ήταν η αρχή για τον Ρώσσο  ζωγράφο προκειμένου να δημιουργήσει κάτι το νέο στην τέχνη. Έτσι το πρώτο του έργο έγινε το 1910 και μάλιστα με νερομπογιές.
Γεννημένος στην Μόσχα, σπούδασε αρχικά δικηγόρος και στην ηλικία των 30 ετών αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Έφυγε στο Μόναχο για να μάθει την νέα του τέχνη και άρχισε επίμονα να ζωγραφίζει "αφηρημένα" με έναν τρόπο που σήμερα προκαλεί άπειρους συνειρμούς και συναισθήματα ενώ πολλές φορές οι δημιουργίες του δείχνουν να συγγενεύουν πολύ με την μουσική κάτι άλλωστε που και ο ίδιος υποστήριζε. Η συναρπαστικότητα  των "ζωγραφιών" του ξεπηδούσε μέσα από την χαρά και την θλίψη, την περιπέτεια και το παιχνίδι του ανθρώπου. Προσσέγγιζε τα θέμα τα του με ρεαλισμό και φαντασία, μα προπάντων αυτοσχεδίαζε.
Ήταν και θεωρητικός γι αυτό εκτός από τις εκθέσεις του ασχολήθηκε πολύ και με την διδασκαλία της θεωρίας του αφού δίδαξε αλλά και έγραψε βιβλίο σχετικά πρώτα στη Ρωσσία και μετά στην Γερμανία. Το 1933 όμως, εγκαταστάθηκε στην Γαλλία όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του.
Σήμερα συμπληρώθηκαν 148 χρόνια από την γέννηση του.
Αγαπημένος!...

Μερικά αξέχαστα έργα του:

Μύρισαν Χριστούγεννα!...

Πλησιάζει η ομορφότερη γιορτή του χρόνου. Η γιορτή που δίνει χαρά στα παιδιά και τα "ψηλώνει", η γιορτή που κάνει παιδιά τους μεγάλους και τους "μικραίνει". Ένα ζωντανό παραμύθι που βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του. Ένα δικαίωμα στην χαρά της ζωής.
Μύρισαν Χριστούγεννα!...

Αφιερωμένο στην "μήτρα" που με γέννησε...

                                                Η ΜΗΤΡΑ

Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις να σπάει μέσα σου, η βιτρίνα της ψυχής σου.
Είναι κάτι στιγμές που ψάχνεις ανάμεσα στα κομμάτια σου να βρεις, τη ρίζα σου για να πιαστείς.
Είναι κάτι στιγμές που όλοι γύρω σου σε χτυπούν, πάνω στα σχοινιά της ζωής.
Είναι κάτι στιγμές που θες να φωνάξεις στη μήτρα που σε γέννησε, να σε κρύψει για να σωθείς...

Αν θα ξανάρθω στη ζωή
Θεέ μου να βρεις τον τρόπο
κάνε με πάλι Κρητικό 
κι από τον ίδιο τόπο.

Ένα, δύο, τρία...πολλά πολυτεχνεία;

17 Νοέμβρη σήμερα. Επέτειος πολυτεχνείου. Θα έχουμε ξανά μία από τα ίδια. Για τους περισσότερους Έλληνες έχει καταντήσει κουραστικό και άνευ ουσίας.
Πάντα πίστευα ότι πρέπει να διαβάζουμε και να θυμόμαστε την ιστορία μας αλλά όχι να διοργανώνουμε -πάλι και πάλι- επετείους. Ο αγώνας εναντίον της στρατιωτικής χούντας των τότε φοιτητών (τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους), είχε άλλη κατεύθυνση. Ονειρευόντουσαν "ψωμί-παιδεία-ελευθερία". Όχι ακατάσχετους εμπρησμούς στις πόλεις, όχι δολοφονίες τύπου marfin, όχι εμετικά συνθήματα όπως "και τα μικρά αφεντικά κουφάλες είναι", όχι χιτλερο-σταλινικούς ωμούς εκβιασμούς: "ή είσαι μαζί μας ή είσαι εχθρός μας", όχι την όποια κυβέρνηση που προκύπτει από δημοκρατική πλειοψηφία, η κάθε μειοψηφία να την βαφτίζει "χούντα". Και σε κάθε περίπτωση δεν θα ήθελαν να έχουμε στον τόπο αυτή την αριστερά που "πάγωσε" την εικόνα της ζωής στο 1989, μην μπορώντας να ακολουθήσει την σύγχρονη κοινωνία με τα προβλήματα της που προχωράει ταχύτατα.
Ένα πολυτεχνείο μας αρκεί για να κάτσουμε να σκεφτούμε πως να μην ξανακάνουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Αντί να γιορτάζουμε(!) "επέτειο", καλό είναι να μπορούμε να βρούμε τον "υπαίτιο" Που ίσως να βρίσκεται και μέσα μας. Γιατί για ότι συμβαίνει γύρω μας είμαστε και εμείς υπεύθυνοι.
Ας παλέψουμε λοιπόν, να δημιουργήσουμε μια καλύτερη και δίκαιη για όλους ζωή και όχι να μισαλλοδοξούμε  επιβάλλοντας με την βία "ένα, δύο, τρία...πολλά πολυτεχνεία"...

Κουφονήσια: Ανάσταση μέσα στον Αύγουστο...

Πάντα μου άρεσαν τα μικρά νησιά. Πάντα αγαπούσα τα νερά των Κυκλάδων. Φέτος μετά από λίγα χρόνια, επέστρεψα στην πρώτη μου αγάπη. Στο σύμπλεγμα των "Νότιων Σποράδων". Επί σειρά ετών είχα στη λίστα μου με τους τουριστικούς προορισμούς τα Κουφονήσια. Φέτος κατάφερα επί τέλους να πατήσω το πόδι μου κι εκεί. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πρώτα από όλα, αν και τα πάντα σχεδόν έχουν εμπορευματοποιηθεί, η φιλοξενία που βρήκα ήταν απρόσμενα πολύ ζεστή. Όπου κι αν πήγαινα συναντούσα μεγάλη μεγάλη εξυπηρέτηση, σαν να ήμουν από καιρό δικός τους άνθρωπος.
Το δωμάτιο που μου προσφέρθηκε ήταν πραγματικά υπέροχο. Παραδοσιακά φτιαγμένο με άπλετη θέα, λουσμένο στο φως των Κυκλάδων και συνάμα αφημένο όλες τις ώρες σχεδόν, στο βουητό του αέρα. Καθημερινά, τα "πρωϊνά" συμπληρώνονταν με κεράσματα από την ιδιοκτήτρια του ξενώνα. Ενώ τα καλέσματα του συζύγου της για καφέ και φαγητό, συνεχή.
Η χώρα είναι λιλιπούτεια, πράγμα που για μένα την κάνει πολύ συμπαθητική. Όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και εκεί, έχει επέλθει η οικοδομική λαίλαπα των νεοελλήνων. Όμως παρ όλα αυτά, το "παλιό" υπάρχει παντού ώστε να δίνει στην "πρωτεύουσα" των 450 μόνιμων κατοίκων παρακαλώ, έντονο χρώμα νησιώτικης γραφικότητας.
Στο νησί δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Υπάρχουν ποδήλατα για να νοικιάσεις και να ρολάρεις ξένοιαστα σε δρόμους που είναι εύκολοι με την μεγαλύτερη απόσταση να φτάνει στα τρία περίπου χιλιόμετρα. Τα βράδια όμως, ο ποδαρόδρομος έχει για συντροφιά τα αμέτρητα αστέρια του ουρανού.
Το φαγητό που ανακαλύπτεις στις ταβέρνες είναι πραγματικά πολύ καλό. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά μιας και αυτοί που έρχονται εδώ για διακοπές, οι περισσότεροι μοιάζουν να διαθέτουν στυλ και καλό γούστο, και σίγουρα όχι εξεζητημένο. Γενικά υπάρχει μια αύρα μιας "άλλης Μυκόνου" σε πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς.
Άφησα για το τέλος το καλύτερο. Τις παραλίες. Είναι πραγματικά πανέμορφες με νερά κρυστάλλινα και κρύα, σε χρώματα του γαλάζιου και του πράσινου, και με μια απίστευτα πεντακάθαρη ψιλή άμμο παντού! Εδώ αισθάνεσαι η ψυχή και το σώμα σου να ξαναγιεννιούνται από την επαφή με το νερό. Μια ανάνηψη πραγματική.
Μετά την παραμονή μου στο πάνω Κουφονήσι συνέχισα τις διακοπές μου αλλού αλλά αυτό που μου έμεινε από το φετινό καλοκαίρι ήταν αυτό το μικρό νησάκι.
Έζησα εκεί την Ανάσταση μου, Αύγουστο μήνα...

Η "ενέργεια" της Επιδαύρου...

Από την ώρα που βρίσκεσαι στον περιβάλλοντα χώρο του Ασκληπιείου, του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου αισθάνεσαι ότι είσαι σε κάτι σπουδαίο. Όταν δε, μπαίνεις στον κύριο αρχαιολογικό χώρο, νιώθεις ότι κάπου υπάρχει μια ανώτερη δύναμη. Σε μια παράσταση όμως σαν θεατής τα αισθήματα που σε αγκαλιάζουν είναι πολλά.
Βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο για να δω την κωμωδία του Αριστοφάνη "Βάτραχοι". Ο κόσμος υπερβολικά πολύς αλλά και τυχερός που βρήκε τρόπο για να μπει μέσα καθώς έξω, ουκ ολίγοι ήσαν αυτοί που ρωτούσαν κι έψαχναν για ένα εισιτήριο. Εγώ, με το που βολεύτηκα στο πέτρινο κάθισμα μου άρχισε να με συνεπαίρνει η "μυρωδιά" του θεάτρου. Ήταν κάτι το απόκοσμο θα έλεγα. Το παρόν γινόταν ένα με το παρελθόν. Μιλάμε για πολλούς αιώνες πίσω. Εδώ έρχονταν από όλον τον αρχαίο κόσμο και κυρίως οι Αθηναίοι για να αποτίσουν τιμές στον Ασκληπιό και να θεραπευτούν. Εδώ γινόντουσαν πολιτικές συζητήσεις. Εδώ διεξάγονταν θεατρικοί και αθλητικοί αγώνες. Εδώ ήμουν κι εγώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά αλλά πάντα είναι σαν να είναι η πρώτη. Η ενέργεια της Επιδαύρου με κάνει να νοιώθω σημαντικός.
Οι πρωταγωνιστές του έργου θα έλεγα αρκετά καλοί. Η σκηνοθεσία όμως του Γιάννη Κακλέα εξόχως επιτυχημένη.

Η μαγεία του Ηρώδειου!...

Όλα μου τα χρόνια τα έχω ζήσει κυρίως, στην Αθήνα. Πρωινά, μεσημέρια κι απογεύματα ηλιόλουστα, συννεφιασμένα, βροχερά, παγωμένα. Αλλά και βράδια ή νύχτες φωτεινές, σκοτεινές. Κάποιες φορές ήταν η υγρασία αυτής της πόλης που με  ρουφούσε ολόκληρο. Κάποιες άλλες πάλι, με στέγνωνε και με ζεμάταγε η κάψα του τσιμέντου της.
Έχω ζήσει πολλά εδώ αλλά κάποια από αυτά που πάντα θα με κάνουν να νοιώθω όμορφα που μένω εδώ, είναι τα ιστορικά της μνημεία. Πρώτα από όλα η Ακρόπολη και ότι υπάρχει γύρω από αυτή. Όπως το Ηρώδειο. Γιατί μια βραδινή παράσταση στο Ηρώδειο αποτελεί μια εξαιρετική περίπτωση.
Μια νύχτα, μέσα Ιουλίου φέτος, βρέθηκα πάλι εκεί, για να παρακολουθήσω ένα μουσικό θέαμα αφιερωμένο στους Beatles με τραγούδια τους. Όλα ήσαν πολύ καλά. Οι ερμηνείες τεσσάρων πολύ καλών τραγουδιστών, η ορχήστρα, ο διευθυντής της, ο κόσμος, ο καιρός. Αυτό όμως που με άγγιξε περισσότερο από όλα αυτά ήταν η μαγεία που βγάζει αυτός ο χώρος. Η ενέργεια που σου χαρίζει το να είσαι εκεί. Είναι κάτι που δύσκολα  μπορεί να περιγραφεί . Νιώθεις ευτυχής, ολοκληρωμένος και τυχερός που το έζησες και αυτό.
Νομίζω ότι περισσότερα λόγια είναι περιττά. Αυτοί που νοιώθουν ξέρουν τί θέλω να πω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι πως κάθε φορά που βρίσκομαι σε παράσταση στο Ηρώδειο, θυμάμαι την "πρώτη μου φορά". Ήταν Αύγουστος αρχές του '80 τότε που πολύ νέος, σύρθηκα κρυφά ανάμεσα από θάμνους και δέντρα και βρέθηκα χωρίς εισιτήριο για να δω-με έκπληκτα μάτια- τον μεγαλύτερο διαχρονικά χορευτή του κόσμου Ρούντολφ Νουρέγιεφ να χορεύει στην "λίμνη των κύκνων" του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Ήμουν σφιγμένος από δέος και φόβο μαζί. Ήταν κάτι μαγικό...

Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Επιστροφή στο σπίτι. Επιστροφή στα καθημερινά, στα συνήθη, στα προβλεπόμενα. Επιστροφή σε μέρη και πράγματα οικεία. Γλυκόπικρο χαμόγελο για όλα αυτά. Ανοίγοντας τον ταξιδιωτικό σάκο, εκτός από τα ρούχα σου βγάζεις έξω, και τις καινούριες εμπειρίες που έφερες μαζί σου. Κατόπιν,  κάθεσαι και συλλογιέσαι τί άφησες εδώ φεύγοντας και τί βρήκες να σε περιμένει. Ανοίγεις το ραδιόφωνο -αγαπημένη σου συνήθεια από τα μικράτα σου- για να ακούσεις τί γίνεται στον κόσμο. Με τις πρώτες κουβέντες που ακούς ένα αίσθημα αηδίας σε κατακλύζει. Όχι άλλα πολιτικά από όλους αυτούς που νομίζουν ότι κάνουν πολιτική. Έλεος πια!
Ψάχνεις γυρίζοντας την βελόνα να ακούσεις μουσική στις συχνότητες που ξέρεις. Βρίσκεις ένα υπέροχο κομμάτι των Goin' Through που σε γεμίζει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας για αυτά που έρχονται. Βυθίζεσαι στον καναπέ απολαμβάνοντας την στιγμή. Κάθε επιστροφή από καλοκαιρινές διακοπές είναι η εποχή για πνευματική και ψυχοσωματική "αναδόμηση".
Η τελευταία σκέψη σου πριν ξεχυθείς στην καθημερινότητα σου είναι η ευχή που κάνεις να λιγοστέψει η γκρίνια γύρω σου.
Σηκώνεσαι επιτέλους να μαζέψεις τα πράγματα σου. Παρά την "επιστροφή" σου αισθάνεσαι παραδόξως, μια χαρά. Ίσως γιατί τα όνειρα μέσα μας θα περισσεύουν πάντα.
Καλό φθινόπωρο λοιπόν και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε!...

Vassilikos, όταν η μουσική μαγεύει σαν ανθισμένη ευωδία...

Ήταν η δεύτερη φορά στον ίδιο χώρο, με την ίδια θαυμάσια βραδιά (με πανσέληνο), που βρέθηκα ξανά "παρέα" με μαγική μουσική με τους ίδιους πρωταγωνιστές να ταξιδεύουν τα συναισθήματα μας μακριά στο φεγγαρόφωτο. Μιλώ για το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου -λίγα μέτρα από το σπίτι μου- όπου όπως και τρία χρόνια πριν, έτσι και αυτό το καλοκαίρι πάλι όπως τότε, μήνα Ιούλιο, πάλι Σάββατο (τέτοιες επαναλήψεις καθόλου δεν με κουράζουν), ο Vassilikos, ένας εξαιρετικός μουσικός με ευωδιαστή μουσική φωνή, μας πήρε από το χέρι για να μας ξεναγήσει αυτή τη φορά στα μονοπάτια του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη. Μαζί του ήταν εκείνη που γνώρισε τον πρωτοπόρο  "δάσκαλο"από κοντά αλλά ερμήνευσε και μοναδικά τότε αλλά και τώρα, τα καθάρια τραγούδια του. Η Δήμητρα Γαλάνη. Είχα όμως την τύχη να δω μαζί τους και ένα πραγματικό "ουρί" του μουσικού παραδείσου της ανατολής. Την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Υπέροχοι τραγουδιστές που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον ενώ ο κύριος δημιουργός της παράστασης, έκλεισε την όλη παρουσίαση αποδίδοντας φανταστικά την "Γκιουλμπαχάρ" με τρόπο που ξεσήκωσε όλο το κοινό κάνοντας το να τον χειροκροτάει για πολύ ώρα.
Ευλογημένη η ώρα που βρέθηκα εκεί...

Σημείωση:Οι φωτογραφίες είναι από www.facebook.com/VASSILIKOS