Η αύρα της ερημίας μου...

Βροχή και σήμερα σαν ξέπλυμα της σκονισμένης μου ψυχής.
Φύλλα που πέφτουν σαν τα νεκρά κύτταρα του κορμιού μου.
Μολυβένιος ουρανός σαν το χρώμα της καρδιάς μου.
Μουσκεμένοι δρόμοι σαν τα φτερά της ελπίδας μου.

Το σπίτι άδειο μοναχό σαν τα βάθη του μυαλού μου.
Παντού σιωπή σαν τον ήχο της συνείδησης μου.
Οσμή καμιά στον αέρα σαν το στεγνό μου σάλιο.
Άπνοια απλωμένη παντού σαν την ρότα της ζωής μου.

Τηλέφωνα κλειστά σαν τα κουτάκια της σκέψης μου.
Πόρτα κλειδωμένη σαν την κατ' οίκον απομόνωση μου.
παράθυρα σφαλιστά σαν τις πικρές μου αναμνήσεις.
Αίσθηση κενού σαν την αύρα της ερημίας μου...

Τρεμάμενα χείλη...

Η μέρα μεγάλωσε, μαζί και η αισιοδοξία. Περισσότερο φως, περισσότερο χαμόγελο, περισσότερα ταξίδια για την ψυχή και το σώμα. Τρεμάμενα χείλη ψελλίζουν χαρούμενες λέξεις. Λες;...

ΑΝΡΙ ΜΑΤΙΣ, ο ανατρεπτικός ζωγράφος που φώτισε τον καμβά με τα χρώματα της ανθρώπινης ψυχής!...

Ο Ανρί Ματίς (Μatisse, Henri Emile Benot), γεννήθηκε την τελευταία ημέρα του 1869 στην βορειο-ανατολική Γαλλία όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε νομικά, ένα αντικείμενο που τον έπληττε. Γι αυτό ενώ ξεκίνησε να δουλεύει σαν συμβολαιογράφος, παράλληλα έκανε μαθήματα σχεδίου. Σε αυτό το τελευταίο βρήκε παρηγοριά όταν καθηλώθηκε για ένα διάστημα από μια σοβαρή ασθένεια στο κρεβάτι. Μια παρηγοριά που μετατράπηκε σε χαρά όταν, η μητέρα του μετά την ανάρρωση του χάρισε ένα κουτί με χρώματα. Αυτό ήταν. Η τέχνη της ζωγραφικής είχε κερδίσει ένα άξιο εκπρόσωπο της.
Αφοσιώθηκε λοιπόν σε αυτό που αγάπησε σπουδάζοντας πρώτα στην ακαδημία Ζυλιάν και μετά στην σχολή καλών τεχνών. Είμαστε στα 1891. Εκεί ο δάσκαλος Γκουστάβ Μορώ τον ωθεί να αρχίσει να βγάζει το "ταλέντο " του. Ξεκινά μιμούμενος τον Σεζάν και τον Μονέ αλλά κατά βάση τον επηρεάζει κυρίως ο Βαν Γκονγκ, αλλά και ο Γκογιέν.
Φτάνοντας στα 1900 ήδη, τα έργα του χαρακτηρίζονται από την λατρεία του να αιχμαλωτίζει το φως. Αργότερα στα 1906 επιστρέφοντας από την Αλγερία φέρνει μαζί του διάφορα αντικείμενα. Είναι η περίοδος της ζωής του όπου μελετά και αποτυπώνει στην τέχνη του την αφρικάνικη πλαστική. Αλλά και λίγα χρόνια μετά αποτυπώνει στον καμβά το πόσο τον έχουν επηρεάσει το ταξίδι στην Μόσχα όπου μυείται στην βυζαντινή τεχνοτροπία, ή από την Ιαπωνική τέχνη της οποίας γίνεται λάτρης ή από το μεσογειακό τοπίο.
Πάντα ανοιχτός σε κάθε τι νέο, προχωρά με την τέχνη του πέρα από τον ιμπρεσιονισμό καθώς και τον νεο-ιμπρεσιονισμό, ενδιαφέρεται για το καινούριο ρεύμα που λέγεται "ντιβιζιονισμός" (όπου χρησιμοποιούνται μικρές κουκίδες), κάνοντας μια στροφή προς τα δυνατά χρώματα και τις αντιθέσεις. Γι αυτό και τα έργα που εκθέτει στο "φθινοπωρινό σαλόνι" του 1905 σοκάρουν τους κριτικούς που μαζί με τα έργα των Βλαμένκ και Ντερέν τα ονομάζουν "άγρια θηρία" (fauves). Έτσι γεννιέται το κίνημα του "φοβισμού". Οι εκφραστές αυτής της τάσης θα συγκρουστούν με κάθε κοινωνικό και καλλιτεχνικό κατεστημένο, έχοντας ο καθένας τις δικές τους προσωπικές πεποιθήσεις και ιδέες στην τέχνη τους. προσπαθώντας να απογειώσουν την ελευθερία του χρώματος περισσότερο και κόντρα σε ότι έχουν διδαχθεί από τους δασκάλους τους (Βαν Γκονγκ, Γκογιέν κλπ).
Στον "φοβισμό" με πρωτοπόρο τον Ματίς, ανατρέπονται πολλά. Ο πίνακας είναι πρώτα ζωγραφιά (υποκειμενικότητα) και μετά ότι αντικείμενο αποτυπώνει (αντικειμενικότητα). Στην ουσία είναι πυκνές πινελιές από χρώματα. Αντιλήψεις που έχουν επηρεαστεί από τις θεωρίες για την τάξη και την αταξία των πραγμάτων των Μπερξόν και Προυστ.
Ο Ανρί Ματίς υπήρξε πραγματικός επαναστάτης στην ιστορία της ζωγραφικής. Ανέτρεψε τη θεωρία για τα αντικείμενα αλλάζοντας τα φυσικά τους χρώματα. Θέλησε να μας φέρει σε επαφή με έναν άλλο κόσμο που εκείνος θεωρούσε πραγματικό. Έναν κόσμο που απείχε πολύ από τον ορατό.
Πέθανε το 1954.

Δείτε το ταλέντο του Ματίς:

                        Καρμελίνα Γυμνή


                                      Φυτό
                                                                 Οδαλίσκη                              


                             Σκεπτική                                                    Φυτά


            Γυάλα Με Χρυσόψαρα                                 Μωβ Ρόμπα


                    Όλες   Οι Φάσεις Του Μπλε Γυμνού


                               Φρουτιέρα                                                   Τοπίο



                  Χρωματικοί Συνδυασμοί Φύλλων


                                      Υπαίθριος Χορός


                      'Αποψη Τοπίου                                 Γυναίκα Με Αμφορέα


                                  Μαντήλι                               Γυμνό Με Πορτοκάλια


                                                                Οδαλίσκη Ι


                                          Ροζ Γυμνό


                                       Βάζο Με Ανεμώνες

                               Συνδυασμός Οπτασιών


                                           Νεκρή Φύση


              Παράθυρο Με Θέα Στο Λιμάνι


                          Μελέτη Μουσικής

                                     Μουσικός Διάλογος


                         Η Θάλασσα Της Πολυνησίας                    


                            Νεκρή Φύση Με Γεράνια


                                       Φυτό


                                        Οπτασία


                      Μαροκινό Τοπίο                                           Νεκρή Φύση

σημείωση: τα έργα είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο www.peri-grafis.com

Γενέθλια πάλι;...σαν να παραμεγάλωσα!...

13 του Μάρτη σήμερα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
Η φλόγα του πνεύματος μου εξακολουθεί να φωτίζει αδιάκοπα τη ψυχή μου.
Το σώμα μου να ξεγελάει τον χρόνο.

Κοιτάζω το παρελθόν μου...όμορφο ήταν.
Κοιτάζω το παρόν...έστω και δύσκολα καλά τα καταφέρνω.
Κοιτάζω το μέλλον...φοβάμαι.
Ίσως φταίνε και τα χρόνια που άρχισαν να με βαραίνουν.

Το πέταγμα!...

Η "χειμερινή μου νάρκη" βαδίζει προς το τέλος της. Ο καιρός νομοτελειακά θα αλλάζει προς το καλύτερο. Μέχρι δύο χρόνια πριν, σε ολόκληρη τη ζωή μου αγαπούσα πολύ τον χειμώνα. Κάποτε περισσότερο από το καλοκαίρι. Όμως θες η "μαυρίλα" των ανθρώπων γύρω μου, θες ο κορεσμός της παγωμένης φύσης και του σκούρου χρώματος της πόλης, θες η ηλικία, η προσμονή του θέρους ξεκίνησε αμέσως μετά τις γιορτές.
Ανακούφιση στις πληγές μου ήταν πάντα τα ταξίδια. Τροφή για το μυαλό μου ήταν οι νέοι κόσμοι. Γιατρειά στα συμπλέγματα μου η επαφή με άλλους κοινωνούς της φύσης.
Κι όπως είχε κάποτε πει ο "ποιητής του κινηματογράφου" Θόδωρος Αγγελόπουλος: "Δεν έχω άλλο σπίτι από το ταξίδι..."
Ένα πέταγμα χρειαζόμαστε όλοι....

Ο διχασμός της ελληνικής κοινωνίας συνεχίζεται...

Θλιβερά τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής όπου κάτι ρεμάλια που αυτοαποκαλούνται "οικολόγοι" πέρα από την εγκληματική δολιοφθορά στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ελληνικός χρυσός, έφθασαν στο σημείο να περιλούσουν με βενζίνη ανθρώπους αφού πριν -θυμίζοντας άλλες εποχές- τους είχαν δέσει χειροπόδαρα απειλώντας τους να τους κάψουν!
Εθνικός διχασμός το 1827, εθνικός διχασμός το 1915, εθνικός διχασμός το 1922, εθνικός διχασμός το 1947, εθνικός διχασμός το 1967, Καταστροφικά τα αποτελέσματα. Κι όμως, εθνικός διχασμός και σήμερα. Μόνο που τώρα οι οργανωμένες μειοψηφίες θέλουν να επιβάλλονται στις ανοργάνωτες πλειοψηφίες. Δεν νομίζω σε καμία  άλλη δημοκρατική χώρα να συμβαίνει αυτό.Και επιτέλους εδώ στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε μόνο οικολόγους αλλά, και ανθρώπους που αγαπάνε τον συνάνθρωπο και την κοινωνία. Αν περιμένουν κάποιοι, οι αποφάσεις να εφαρμόζονται μόνο όταν πλειοψηφούν 100%, τότε ας αναζητήσουν άλλα κράτη να ζήσουν με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Μέχρι να συμβεί αυτό, αυτά τα ανθρωπάρια ας αφήσουν εμάς τους υπόλοιπους να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εργαζόμενοι για το κοινό καλό μας κάτω από πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Πρώην νεόπλουτοι - νυν νεόπτωχοι...

Κυκλοφορούν καλοντυμένοι φορώντας ρούχα αγορασμένα από τα χρόνια της ευμάρειας. Τους διακρίνεις τελευταία όλο και πιο εύκολα. Τους συναντάς είτε την ημέρα είτε τη νύχτα στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε πλούσιες περιοχές όπως το Κολωνάκι, τη Γλυφάδα και την Κηφισιά. Φαίνονται από μακριά ότι δεν διαθέτουν "τα προς το ζην" όπως τρόφιμα και φάρμακα, αν και οι ίδιοι το κρύβουν όσο μπορούν από τους δικούς τους ανθρώπους. Πρώην αξιοπρεπείς εργαζόμενοι οικογενειάρχες με τραπεζικές καταθέσεις που έκαναν φτερά από τα χρέη και τις ανάγκες, ψάχνουν τους κάδους των δήμων για να βρουν να φάνε. Πρώην αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες ζητιανεύουν κατάχαμα έξω από φούρνους και σουπερμάρκετ, έχοντας το ένα χέρι τεντωμένο να κρατάει ένα πλαστικό κυπελλάκι και το άλλο να κρύβει με τρόπο το πρόσωπο τους. Πρώην στελέχη εταιρειών άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ανακαλύπτουν τις πλατείες της πόλης αλλάζοντας θέση από παγκάκι σε παγκάκι. Πρώην επώνυμοι έμποροι, περνούν τα μουντά πρωινά τους καθισμένοι στον Γρηγόρη,  πίνοντας το καπουτσίνο του ενός ευρώ και τριάντα λεπτών διαβάζοντας με τις ώρες όλα τα free-press. Πρώην καλλιτέχνες κρύβοντας το πρόσωπο τους κάτω από έναν χοντρό σκούφο κάνουν -όταν βρίσκουν- αρπαχτές δουλειές του ποδαριού για να ζήσουν όπως-όπως τις οικογένειες τους. Πρώην φερέλπιλδες επαγγελματίες όπως δικηγόροι, διαφημιστές, μεσίτες κλπ. οι περισσότεροι πτυχιούχοι, πασχίζουν να ισορροπήσουν πάνω σε δύο ρόδες κάνοντας το ρεπό κάποιου ντελιβερά έχοντας μερικοί σαν σύμμαχο το κράνος, για να μην τους αναγνωρίσει η σκληρή πλευρά της ζωής που παραμονεύει στους δρόμους. Πρώην απόμαχοι της εργασίας που κάποτε έπαιρναν μια αξιοπρεπή σύνταξη η οποία τώρα έχει τόσο λιγοστέψει που αναγκάζονται να συνωστίζονται στα διάφορα συσσίτια πνίγοντας για χάρη της επιβίωσης την υπερηφάνεια των χρόνων που κουβαλάνε στους ώμους τους.  Πρώην καταξιωμένοι κοινωνικά και πετυχημένοι επαγγελματικά εργαζόμενοι που σήμερα είναι χρόνια πλέον άνεργοι που προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά της πλήξης τους με το να επιδίδονται σε ατέλειωτες νυχτερινές πορείες σε λεωφόρους της θλίψης ή άλλοτε σε αλέ-ρετούρ διαδρομές του μετρό αθώοι λαθρεπιβάτες ξοδεύοντας τα χρόνια τους σε μια ζωή υπόγεια στην κυριολεξία.

Είναι δίπλα μας, όμως εμείς τους βλέπουμε με τρόμο και ξεμακραίνουμε για να μη γίνουμε ίδιοι. Αυτός όμως είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να έρθουμε σύντομα στην ίδια κατάσταση με αυτούς. Να γίνουμε κι εμείς "πρώην".

Γιοχάνες Βερμέερ, ένας αριστοτέχνης ζωγράφος του φωτός σε σκούρο φόντο...

                                                      Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ο Γιοχάνες Βερμέερ (1632-1675), είναι ο σημαντικότερος Ολλανδός ζωγράφος μετά τον Ρέμπραντ. Ζωγράφιζε δύο πίνακες περίπου το χρόνο έχοντας ως θέματα προσωπογραφίες, ηθογραφίες και ρεαλιστικές σκηνές. Επέλεξε να ζωγραφίσει νεαρές γυναίκες ως πρωταγωνίστριες σε έργα όπου και κυριαρχεί η τάση της Ολλανδικής ηθογραφικής σχολής σύμφωνα με την οποία, καταδικάζονται η αμαρτία και τα ανθρώπινα πάθη με στόχο την προσήλωση σε μια ενάρετη ζωή. Ο ίδιος αν και οπαδός του Καλβίνου, ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό προκειμένου να παντρευτεί την Καταρίνα Μπόλνες με την οποία απόκτησε 14 παιδιά! Το αποτέλεσμα της δουλειάς του κυριαρχείται από αυστηρή σύνθεση και ιδιαίτερη χρησιμοποίηση του φωτός που τονίζει έντονες χρηματικές αντιθέσεις. Λέγεται δε πως ο Βερμέερ χρησιμοποίησε σκοτεινό θάλαμο. Μέχρι τις ημέρες μας διασώθηκαν 35 έργα του.
Αυτές τις ημέρες τελείωσε με καταπληκτική επιτυχία η έκθεση έργων του στη Ρώμη την οποία απόλαυσα. Εύχομαι να θαυμάσουμε και στην Ελλάδα αυτόν τον αριστοτέχνη καλλιτέχνη, εκπρόσωπο της χρυσής Ολλανδικής εποχής.

Για του λόγου το αληθές δείτε παρακάτω:

                                                            Η αλληγορία της πίστης

                                                        Η τέχνη της ζωγραφικής

                                                                        Η συναυλία

                                                         Η Νταϊάνα και οι σύντροφοι της

                                                                      Ο γεωγράφος

                                                           Το ποτήρι του κρασιού

                                                                      Ο κιθαρίστας

                                                                Η χωριατοπούλα

                                                                     Ο μαστρωπός

Πυρ, γυνή και θάλασσα!...

Γυναίκα. Το μόνο γήινο πλάσμα από και για το οποίο οφείλεται η "πρόοδος" της ανθρώπινης κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Από τότε που η γυναίκα δηλαδή, βγήκε στην "παραγωγή".
Άνδρες, θέλουμε δεν θέλουμε οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι το τυπικά "ασθενές φύλλο" είναι στην ουσία το "ισχυρό φύλλο"!...