Το σκάνδαλο της ακριβής Τέχνης στην Ελλάδα!...

Είναι γνωστό πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπως τώρα οι άνθρωποι στρέφονται περισσότερο προς τα γράμματα και τις τέχνες ανεβάζοντας την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής. Το αντίθετο συμβαίνει σε περιοόδους ευμάρειας και πλούτου. Είναι όμως δυνατόν, ακόμα και σήμερα με μια ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει απροκάλυπτα κουμάντο στην χώρα και μάλιστα έχοντας σαν συναίτερο της γι αυτό, τον μπαμπούλα Δ.Ν.Τ. κάποιοι να κερδοσκοπούν υπερβολικά σε βάρος του Έλληνα πολίτη; Είναι δυνατόν αυτός ο Έλληνας πολίτης να εξακολουθεί μετά από τόσες αποκαλύψεις διαφθοράς στον τόπο, να είναι ακόμη τόσο κορόιδο; Είναι δυνατόν τα Μ.Μ.Ε. επειδή προφανώς έχουν μεγάλα συμφέροντα, να σιωπούν μπροστά σε αυτή τη ληστεία που γίνεται;

Αναφέρομαι στις φουσκωμένες τιμές που χρεώνουν για κάθε λογής "άρτον και θεάματα" οι εκάστοτε οργανωτές και ειδικά όταν πρόκειται για "ονόματα" από το εξωτερικό. Οι τιμές αυτές συγκρινόμενες με τις αντίστοιχες για τις ίδιες παραστάσεις στο εξωτερικό, είναι απίστευτα υψηλότερες εδώ στο "Ελλαδιστάν". Άπειρα τα παραδείγματα που θα μπορούσα να υπενθυμίσω. Αρκεί ένα ενδεικτικά: Η περίφημη συναυλία της Μαντόνα στο Ο.Α.Κ.Α στοίχισε για χιλιάδες θαυμαστές της 200 ευρώ! Η ανάλογη τιμή στο Λονδίνο ελάχιστο καιρό πριν, ήταν 120 ευρώ!
Μια ανάλογη περίπτωση που θα συντελεστεί σε λίγες μέρες στην Αθήνα κοστολογήθηκε από τους υπεύθυνους να ξεκινάει από τα 38 ευρώ και θα φθάνει τα 150 ευρώ όταν στο Παρίσι και το Λονδίνο υπήρχαν τιμές στα 7 και 10 ευρώ!

Ο λόγος βέβαια για τον σπουδαίο Τζον Μάλκοβιτς τον οποίο θα απολαύσουμε επί σκηνής στο ρόλο ενός «σίριαλ κίλερ», στις 25 και 26 Μαΐου, στο θέατρο του «Ελληνικού Κόσμου» προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας.
Ο διάσημος ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει στην «Κολασμένη Κωμωδία: Οι εξομολογήσεις ενός κατά συρροήν δολοφόνου» του Michael Sturminger, ένα έργο που αποτελεί την αυτοβιογραφία του Jack Unter-weger, συγγραφέα και δημοσιογράφου, περιβόητου γυναικοκατακτητή και αγαπημένου της βιεννέζικης ελίτ, ο οποίος κατηγορήθηκε για μία σειρά δολοφονιών.
Στην ιδιαίτερη αυτή παράσταση μουσικού θεάτρου η αφήγηση γίνεται μέσα από μονόλογους οι οποίοι εικονογραφούνται από την μουσική, ενσωματώνοντας τα συναισθήματα που εξερευνούν: χαρά, μίσος, αγάπη, θλίψη, πόθο- ερμηνευμένα από δύο σοπράνο και την Ορχήστρα της Ακαδημίας της Βιέννης, υπό την διεύθυνση του Martin Haselbock, η οποία θα εκτελέσει έργα Beethoven, Mozart, Vivaldi, Gluck, Weber και Haydn.
Αλλοτε σκοτεινά κωμικό και άλλοτε ζοφερό και κτηνώδες έργο η «Κολασμένη Κωμωδία» αποτελεί ένα προκλητικότατο κείμενο, αλλά και μία συναρπαστική και πρωτότυπη προσέγγιση στην διερεύνηση ενός διεστραμμένου μυαλού. Σε αυτό το εγχείρημα ένας διάσημος ηθοποιός, ο Τζον Μάλκοβιτς και μία εξαιρετική ορχήστρα αναμένεται να μας ταξιδέψουν στις δαιδαλώδεις και ανεξερεύνητες περιοχές της πνευματικής διαταραχής.
Η «Κολασμένη Κωμωδία» θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Θέατρο Πέρα από τα Ορια», η οποία τα τελευταία χρόνια έχει φέρει στην Ελλάδα κορυφαίους ηθοποιούς του παγκόσμιου θεάτρου και του κινηματογράφου.
Το έργο είναι βασισμένο σε μία ιδέα της Birgit Hutter και του Martin Haselbock, η μετάφραση των υπέρτιτλων είναι του Γιάννη Ανδρέου, το ρόλο της Σοπράνο I ερμηνεύει η Bernarda Bobro και η Louise Fribo και της Σοπράνο II Aleksandra Zamojska, ενώ η Birgit Hutter υπογράφει τα κοστούμια.
Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στη Βιέννη τον Ιούλιο του 2009, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία, ενώ μετά την Αθήνα θα συνεχίσει την περιοδεία της στο Λονδίνο (Barbican), το Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αναφέρθηκα με κάποιες λεπτομέρειες στην παράσταση, από σεβασμό και θαυμασμό στον μεγάλο Μάλκοβιτς πλην όμως κύριοι αρμόδιοι μαζευτήτε! Αλλοιώς θα είστε η αιτία που πολύ σύντομα ο κόσμος θα αναγκαστεί να απέχει από την "ακριβή" τέχνη!...

Σημείωση: οι πληροφορίες είναι από τις εφημερίδες: Η Ημερησία, Τhe Gardian.

Το sex για τους νέους στην Ελλάδα αρχίζει πια από τα 14...

Ποιό είναι το σεξουαλικό "προφίλ" των εφήβων στην Ελλάδα; Πότε ξεκινάει η σεξουαλική ζωή τους και κάτω από ποιές συνθήκες γνωρίζουν την ερωτική πράξη οι σημερινοί Έλληνες έφηβοι;

Συμπεράσματα μελέτης που διεξήγαγε η Μονάδα Εφηβικής Υγείας (Β΄Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Π. & Α. Κυριακού», Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιατρική Σχολή), με αντικείμενο τη διαχείριση της σεξουαλικότητας από τους Ελληνες εφήβους. Συμμετείχαν 735 αγόρια και 803 κορίτσια, με μέση ηλικία τα 14,8 έτη, από την Αττική.


• Το 16% των εφήβων έχουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές επαφές. Μέση ηλικία έναρξης τα 14,5 έτη. Τα αγόρια ήταν τριπλάσια από τα κορίτσια.


• Το 20% των εφήβων μίλησαν για κάποιου είδους σεξουαλική εμπειρία (χωρίς διείσδυση) από τα 13,5 τους.


• Το 8% των σεξουαλικά δραστήριων δεν χρησιμοποιούν κάποια αντισυλληπτική μέθοδο.


• Εννέα στους δέκα χρησιμοποιούν προφυλακτικό περιστασιακά. Εν τούτοις, μόνο ένας στους τρεις χρησιμοποιεί προφυλακτικό ανελλιπώς και καθόλη τη διάρκεια της επαφής.


• Η οικογενειακή κατάσταση επηρεάζει την ηλικία της σεξουαλικής «αφύπνισης». Ενώ οι έφηβοι με χωρισμένους γονείς έχουν διπλάσια πιθανότητα ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής, παραδόξως εκείνοι που ζουν μόνο με τη μητέρα τους έχουν μειωμένη (κατά 2/3) πιθανότητα να είναι σεξουαλικά ενεργοί.


• Πολύ υψηλότερη πιθανότητα να είναι σεξουαλικά ενεργοί (80%) έχουν επίσης οι έφηβοι που συμβουλεύονται τα αδέρφια τους για θέματα σεξουαλικής αγωγής. Το ίδιο συμβαίνει και για όσους αναζητούν πληροφόρηση από φίλους (95%).


• Οι έφηβοι που έχουν φίλους σεξουαλικά ενεργούς, έχουν 7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι σεξουαλικά ενεργοί και οι ίδιοι.


• Το 70% των εφήβων και των δύο φύλων λένε ότι χρειάζονται πληρέστερη ενημέρωση σε θέματα αντισύλληψης.


• Σχεδόν οι μισοί έφηβοι θεωρούν ότι η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία θα έπρεπε να ξεκινά σε ηλικία μεγαλύτερη των 14 ετών.


Τα συμπεράσματα δικά σας...

Μήπως τελικά η σωτηρία από τους κλέφτες του ελληνικού λαού είναι το Δ.Ν.Τ. ;

Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι απλά στην πόρτα μας, είναι ήδη μέσα στο σπίτι μας. Πολλά έχουν ακουστεί γι αυτό, πολλά έχουν αποδειχθεί από αυτό. Κάθε χώρα όπου εμφανίστηκε, μια διαφορετική περίπτωση. Για την Ελλάδα πάλι, αναμένεται "σκληρό" και "απάνθρωπο". Θα είναι άραγε ακριβώς έτσι; Μήπως πέρα από το σίγουρο "στρίμωγμα" που θα φάμε ως πολίτες, θα συμμαζέψει και λίγο τα πολιτικά πράγματα στη χώρα αυτή όπου ανθεί η "φαιδρά πορτοκαλέα"; Μήπως αυτοί που δεν το θέλανε πάνω στην πλάτη τους δεν είναι τόσο ο απλός λαός αλλά οι πολιτικοί μας γιατί πλέον θα δυσκολεύονται να κάνουν τη "ρεμούλα" τους; Μήπως η νέα αυτή οικονομική κατάσταση που διαμορφώνεται σε αυτόν τον τόπο, μας οδηγήσει κατ' αρχήν να βρούμε επιτέλους τον "πάτο" που τόσο καιρό ψάχνουμε, ώστε να δρομολογήσουμε μια νέα ώθηση προς τα επάνω; και κατά δεύτερον μας καταστήσει καλύτερη κοινωνία ως αντίληψη και νοοτροπία;


Έχω την εντύπωση πως οι φόβοι μας για το "θηρίο"-ΔΝΤ είναι λίγο υπερβολικοί. Άλλωστε ως Έλληνες με το DNA που διαθέτουμε έχουμε αποδείξει στο ιστορικό παρελθόν μας ότι πάντα μέσα από δύσκολες καταστάσεις, συσπειρωνόμαστε, επιβιώνουμε και γινόμαστε καλύτεροι. Ειδικά όντας με την πλάτη στον "τοίχο".

Υπάρχει βέβαια σοβαρή πιθανότητα, να κάνουμε τους "χαρτογιακάδες" του ΔΝΤ σαν τα μούτρα μας. Το 'χουμε αποδείξει κι αυτό...από παλιά.
Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Το ταξίδι μου από την Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ με τον "υπερσιβηρικό"!...

Ένα όνειρο ζωής σε μία συναρπαστική διαδρομή!...


Ενα μεγάλο ταξίδι γεμάτο ενδιαφέρουσες εικόνες είναι αυτό του Υπερσιβηρικού, ο οποίος αποτελεί τη μεγαλύτερη ενιαία σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο, καλύπτοντας μια απόσταση 9.288 χλμ.

Διανύοντας τη μυθιστορηματική διαδρομή του Υπερσιβηρικού -από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ- βιώνεις μια δυνατή εμπειρία από το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο. Η άφιξη στην «Ιθάκη», στις ακτές του Ειρηνικού ωκεανού, είναι ένα γεγονός συγκλονιστικό όσο και το ίδιο το ταξίδι, ο καβαφικός «πηγαιμός».


Η ιστορία του Υπερ­σιβηρικού

Η κατασκευή του ιστορικού σιδηρόδρομου ξεκίνησε το 1891, όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄αποφάσισε να ενώσει τη Ρωσία από το σημείο που βρίσκονται τα Ουράλια, με τις ακτές του Ειρηνικού. Η αλλαγή στον τρόπο μεταφοράς των πρώτων υλών του σιβηρικού υπεδάφους, η διακίνηση προϊόντων από και προς την αχανή κινέζικη αγορά και η γρήγορη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού, για την προάσπιση της ρωσικής Απω Ανατολής από τους Ιάπωνες, ήταν οι λόγοι που επέβαλαν τη σιδηροδρομική σύνδεση Ανατολής - Δύσης. Η κατασκευή του Υπερσιβηρικού ολοκληρώθηκε 25 χρόνια αργότερα (1916), ενώ από το 1908, δίπλα στην αρχική μονή γραμμή, κατασκευαζόταν και δεύτερη. Στην υλοποίηση του εξαιρετικά δύσκολου εγχειρήματος συνέβαλαν καθοριστικά αμέτρητοι εξόριστοι-κατάδικοι. Με την ολοκλήρωση του Υπερσιβηρικού μια νέα εποχή ανάπτυξης ξεκίνησε για τη Σιβηρία, βασισμένη κυρίως στις τεράστιες δυνατότητες εκμετάλλευσης του φυσικού της πλούτου. Παράλληλα, απλοί σταθμοί του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου εξελίχθηκαν σταδιακά σε αστικά βιομηχανικά κέντρα.


Μια διαδρομή σαν μυθιστόρημα

Ο Υπερσιβηρικός αποτελεί την κυκλοφοριακή και εμπορική ραχοκοκαλιά της Ρωσίας και στην καρδιά του χειμώνα είναι το μοναδικό μέσο συγκοινωνίας.

Με 396 σταθμούς από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ (ή 400 σταθμούς μέχρι τη Ναχότκα, πόλη-λιμάνι του Ειρηνικού ωκεανού, 140 χλμ. νοτιοανατολικά του Βλαδιβοστόκ), ενώνει τις σημαντικότερες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας, περνώντας από την Καζάν, την Εκατερίνμπουργκ, την Ομσκ, τη Νοβοσιμπρίρσκ, το Ιρκούτσκ, την Ουλάν Ουντέ, την Τσιτά και τη Χαμπάροφσκ.

http://www.google.ru/intl/ru/landing/transsib/en.html

Μπήκε η Άνοιξη επιτέλους!...

"και ο νοών νοείτο"

Η Αθήνα που τρυπιέται και αργοπεθαίνει!...

Μεσάνυχτα Σάββατου. Μόλις έχω βγεί με τον γιο μου από τη θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε. Κοιτάζω δεξιά και αριστερά και βλέπω αυτό που φανταζόμουν: ένας άντρας "τρυπιέται" ξαπλωμένος δύο μέτρα δίπλα από το κεφαλόσκαλο του θεάτρου. Αρπάζω από το χέρι το παιδί και κατηφορίζω σε ρυθμό έντονου βάδην την οδό Στουρνάρη. Γύρω μας το θέαμα είναι η απόλυτη εξαθλίωση του ανθρώπινου γένους. Αλλού ο ένας κάνει «ένεση» στον άλλον, αλλού δύο τρία και τέσσερα άτομα εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο, αλλού κάποιοι καθισμένοι ξεδιάντροπα κάτω, πίνουν μπύρες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι η ώρα της μαροκινής μαφίας. Ευτυχώς κανείς από όλους αυτούς δεν ασχολείται μαζί μας. Διασχίζουμε την 3η Σεπτεμβρίου και βαδίζουμε γρήγορα κάτω από το πεζοδρόμιο στην άκρη του δρόμου προσπαθώντας να αντέξουμε την βρώμα και τη δυσοσμία από τα κατρουλιά και κάθε άλλου είδους ακαθαρσίες. Τα αυτοκίνητα περνούν βιαστικά από δίπλα μας με καλά κλεισμένα τα τζάμια και τους επιβάτες τους να προσπερνούν όλα αυτά αδιάφορα. Ο 13χρονος γιος μου έχοντας τρόμο στα μάτια του και πανικό στο μυαλό του με όλα αυτά, μου σφίγγει συνεχώς το χέρι. Καθώς στην Μάρνη στρίβω αριστερά, σηκώνω τα μάτια μου στο ξέφωτο που σχηματίζουν οι οικοδομές της περιοχής. Παρατηρώ γρήγορα πως εδώ υπάρχει πολύ σκοτάδι. Δεν υπάρχουν φωτισμένα παράθυρα στα κτίρια. Λες και οι κάτοικοι έχουν εγκαταλείψει αυτό εδώ το κομμάτι της Αθήνας αφήνοντας κάποιοι από αυτούς τα σπίτια τους σε αλλοδαπούς που προσπαθούν να κρύψουν την σκοτεινή δυστυχία τους. Τα μαγαζιά σαν να έχουν εξαφανιστεί διά μαγείας αφού δεν υπάρχουν βιτρίνες αλλά θεοσκότεινα ρολά. Τα μόνα μαγαζιά που υπάρχουν είναι λίγα σνακ μπαρ με βρωμερές εισόδους και λιγδιασμένα καθίσματα. Στην γωνία με την αρχή της Αχαρνών δύο ανήλικες (μάλλον Νιγηριανές) ντυμένες έτσι όπως ξεφτιλίζεται το γυναικείο φύλλο, παζαρεύουν με έναν άντρα τη φρεσκάδα της νιότης τους που δεν θα γνωρίσουν ποτέ. Με τα πολλά κι αφού στην δεκάλεπτη και βάλε πορεία που έχουμε κάνει έχουμε συναντήσει σχεδόν 100 μετανάστες και μόλις ένα σβέλτα περαστικό περιπολικό, φθάνουμε ανακουφισμένοι στον προορισμό μας που είναι η αρχή της Φαβιέρου. Εκεί θα πάρουμε το αυτοκίνητο που έχω αφήσει σε ένα φυλασσόμενο κλειστό πάρκινγκ. Ο φόβος πια έχει μετριαστεί σημαντικά.


Καθώς απομακρυνόμαστε με το αυτοκίνητο από την περιοχή και ενώ από δίπλα ο γιος μου εντυπωσιασμένος με όσα έζησε κάνει ακατάπαυστες ερωτήσεις, πλήθος από σκέψεις στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Σίγουρα μέσα σε όλους αυτούς τους μετανάστες που ήρθαν στη χώρα μας για μια καλύτερη τύχη, υπάρχουν κακοποιά στοιχεία. Σίγουρα η πολιτεία δεν μπόρεσε να τους εντάξει με τον τρόπο που έπρεπε στον κοινωνικό ιστό. Σίγουρα οι αστυνομικές αρχές μας δεν μπορούν να προστατέψουν το υγειές κομμάτι των κατοίκων αυτής της πόλης (ντόπιους και ξένους), από το αρρωστημένο κομμάτι (και πάλι ντόπιους και ξένους) που είναι ασύγκριτα μικρότερο από το πρώτο. Σίγουρα όμως και η κοινωνία μας έχει μεγάλη ευθύνη για τα αποτελέσματα αυτού του φαινομένου. Μια κοινωνία που βασίζεται στην αποθέωση του ΕΓΩ της μέσα από μια αδιάκοπη συσσώρευση προσωπικού για τον καθένα μας πλούτου, αδιαφορώντας για την ίδια την ζωή. Γιατί μπορεί όλοι εμείς «οι πολιτισμένοι» να αφήνουμε «το περιθώριο» να τρυπιέται στην μιζέρια του αλλά συγχρόνως αφήνουμε την καθημερινότητα μας να τρυπιέται από τις παραισθησιογόνες ενέσεις μιας κατ’ επίφαση προόδου του βιοτικού μας επιπέδου. Όπως το εδώ παράδειγμα της πλατείας Βάθη που τιμωρήθηκε με το να αφεθεί από όλους τους αρμόδιους φορείς στο μαρασμό πληρώνοντας το τίμημα ότι για πολλές δεκαετίες ήταν μια λαϊκή αφτιασίδωτη γειτονιά που έσφυζε από ζωή κυρίως από λαϊκά στρώματα, και όχι μια κυριλέ καλλωπισμένη περιοχή.

Εκείνο το Σάββατο, ο γιος μου πήρε το πρώτο του μάθημα για το τι εστί σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία εν έτει 2010. Μακάρι να του χρησιμέψει αργότερα στον αγώνα της γενιάς του για ένα καλύτερο μέλλον.

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα!...

Πού θα πάτε για Πάσχα; Εγώ θα είμαι Ναύπλιο. Εσείς;

Μάνα, μητέρα, μαμά...

Συνεχίζοντας τις βόλτες μου στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας, θα 'θελα να παραθέσω εδώ την τελευταία μου επίσκεψη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.


Ένας κόσμος οικείος, αν και λησμονημένος, αναδύεται μέσα από την πένα του Γιώργου Διαλεγμένου και το έργο του Μάνα, μητέρα, μαμά, τη θεατρική του επιτυχία των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων που, τριάντα χρόνια μετά, επανακάμπτει στη σκηνή του θεάτρου «Βεάκη» με ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη.

Η κοινωνική και οικονομική άνοδος των μικροαστών μέσα από την αντιπαροχή μπορεί να είναι μια υπόθεση «λησμονημένη», το ήθος όμως των ηρώων του Διαλεγμένου, η απληστία και η πάση θυσία «πρόοδος» των δύο αδελφών (Πάνος Σκουρολιάκος και Γιώργος Νινιός) και των συζύγων τους (Ελισάβετ Μουτάφη και Βάσω Γιουλιελμάκη), παραμένουν και σήμερα χαρακτηριστικά που αφορούν «οικεία κακά»...

Μπορεί στην εποχή που γραφόταν το έργο η αντιπαροχή να άλλαζε το τοπίο της Αθήνας, ρυθμίζοντας εκ νέου τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων, πριν από λίγα χρόνια ήταν το χρηματιστήριο και σήμερα το real estate που δίνουν κίνηση στο σπιράλ της απληστίας. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία κοινωνικής κινητικότητας (προς τα «πάνω» για αρκετούς, αλλά και προς τα «κάτω» για πολλούς άλλους, όπως έχει δείξει με μεγάλη εκφραστική δύναμη σε άλλα έργα του ο Γ. Διαλεγμένος), κάποιοι, παρά τις αντιστάσεις τους, βρίσκονται παραπεταμένοι, ένα βάρος άχρηστο για τους γύρω τους, όπως η συγκλονιστική ηλικιωμένη μητέρα του έργου (που στην τωρινή παράσταση ερμηνεύει η Ντίνα Κώνστα). Υποχωρώντας στις πιέσεις των γιων της, δίνει το σπίτι της αντιπαροχή. Με αυτήν την κρίσιμη απόφαση, αποκόπτεται από το γνώριμό της περιβάλλον, από το τοπίο των αναμνήσεων της, από τις ρίζες της. Αναγκάζεται να παραμείνει σʼ ένα χώρο ουδέτερο και ανοίκειο, γίνεται περιττή, περιττή ακόμη και στον θάνατο, αφού δεν ελπίζει πια ούτε στην ανάπαυση του τάφου της. Έτσι, άστεγη και στη ζωή και στον θάνατο, μετατρέπεται σταδιακά σε πράγμα, σε ένα κεφάλαιο που εξαντλήθηκε, αφού προηγουμένως στήριξε και ανάστησε τους άλλους.

Ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, «το μοναδικό θεατρικό, από όσα έγραψα, που θα αντέξει στον χρόνο», όπως δηλώνει ο ίδιος ο Γ. Διαλεγμένος σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, δοκιμάζει για μία ακόμη φορά τις αντοχές του στη συνάντηση με το κοινό. Ένα στοίχημα που θα κερδηθεί για μία ακόμη φορά, καθώς μιλά στη «βαθιά ψυχή» της ελληνικής κοινωνίας, δείχνοντάς της με τρόπο επιδέξιο κομμάτια από το αποκρουστικό της πρόσωπο...

Η Ντίνα Κώνστα σαν ρόλος, κρατάει όλο το έργο. Και μάλιστα ερμηνεύοντας τον για τρίτη φορά στην καριέρα της, είναι συγκινητική όσο ποτέ. Η Ελισάβετ Μουτάφη είναι η ευχάριστη έκπληξη της παράστασης σε ένα παίξιμο με πολλές απαιτήσεις. Ο Γιώργος Νινιός άνετος και φυσικός, ο Πάνος Σκουρολιάκος βγάζει γέλιο αν και λίγο υπερβολικός, ταιριάζει πολύ πάνω στη σκηνή με τη Βάσω Γουλιελμάκη που είναι πολύ πειστική σε αυτό που υποδύεται.

Εν ολίγοις, έχουμε να κάνουμε με ένα έργο γυναικών που συνθέτει εδώ μια καλή παράσταση που αξίζει να δείτε.



Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Στέφανος Τορτοπόγου

Βοηθός σκηνοθέτη: Λίνα Ζαρκαδούλα

•ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:

•Σωτήρης Χατζάκης

•ΠΑΙΖΟΥΝ:

•Βάσω Γουλιελμάκη

•Ντίνα Κώνστα

•Ελισάβετ Μουτάφη

•Γιώργος Νινιός

•Πάνος Σκουρολιάκος

•ΣΥΓΓΡΑΦΗ:

•Γιώργος Διαλεγμένος



ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ
Στουρνάρη 32, Εξάρχεια ,2105223522

Απόγ: Τετ., Κυρ. 7 μ.μ., Σάβ. (λαϊκή) 6 μ.μ. Βραδ: Πέμ.-Σάβ. 9 μ.μ. € 24, λαϊκή: € 20, φοιτ.: € 17. Διάρκεια: 120'

"Το αμάρτημα της μητρός μου"

Έστω και καθυστερημένα, θα ήθελα αναφέρω σύντομα τις εντυπώσεις μου από την τελευταία μου επίσκεψη σε θεατρική σκηνή. Και μάλιστα σε έναν πολύ συμπαθητικό χώρο με ένα πολύ απλό και οικείο φουαγιέ και με πολύ φανερά τα "σημάδια" μιας άλλης εποχής. Ένα πρώην βαφείο.


Πρόκειται για το κορυφαίο διήγημα (1883) το Γ. Βιζυηνού. Ένα ψυχογραφικό και ηθογραφικό έργο, με έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο. Ένα οικογενειακό δράμα λαμβάνει χώρα, το οποίο είναι ουσιαστικά ανάμνηση του συγγραφέα-αφηγητή. Ως κεντρικό πρόσωπο του δράματος θέτει τη μητέρα του ενώ συμπρωταγωνιστής είναι ο ίδιος. Οι απελπισμένες και μάταιες προσπάθειες της μητέρας να σώσει την ετοιμοθάνατη μοναχοκόρη της, Αννιώ σκεπτόμενη ακόμη και τη θυσία των υιών της, την οδηγούν στην υιοθεσία ακόμη δύο κοριτσιών. Οι σπασμωδικές πράξεις της, προκαλούν τις αντιδράσεις των αγοριών της, κυρίως του Γιωργή-αφηγητή, ο οποίος πλέον έχει φύγει και επιστρέφει από τη ξενιτιά. Κλεισμένη στον εαυτό της και αφοσιωμένη στο Θεό, η μητέρα αφιερώνει τη ζωή της στο έναν και μοναδικό σκοπό της: στην υιοθεσία κοριτσιών. Επειδή όμως έχει φτάσει πλέον στα όριά της, σπάει τη σιωπή της στον Γιωργή μαρτυρώντας το βάρος που κουβαλά εδώ και πολλά χρόνια...

Το δύσκολο έργο της θεατρικής αφήγησης αυτού του σπουδαίου διηγήματος το έχει επωμισθεί ο Ηλίας Λογοθέτης. Με σπάνιες ικανότητες και προσοχή ακόμη και στην κάθε λεπτομέρεια, καθηλώνει τους θεατές καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ακόμη κι αν χρησιμοποιεί την καθαρεύουσα, αυτό δεν εμποδίζει ακόμη και τους νεότερους να παρακολουθήσουν την εξέλιξη. Αναδεικνύεται η γοητεία της γλώσσας, τα συναισθήματα φωτίζονται και ο Ηλ. Λογοθέτης απογειώνει-θεατρικά-το κείμενο. Συγκρατημένος, με κινήσεις μετρημένες στην αρχή-σχεδόν ακίνητος, αφήνει τα συναισθήματά του να εξελιχθούν. Εν συνεχεία, η ένταση και οι βιαστικές κινήσεις δίνουν πνοή στη θεατρική μορφή του διηγήματος.
Μητέρα του συγγραφέα είναι η Μαρία Ζαχαρή (και σύζυγος στην πραγματικότητα του Ηλ. Λογοθέτη). Σχεδόν αθόρυβη παρουσία, κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου της μέχρι το τέλος. Εσωτερικότητα αλλά και με πολλές στιγμές έκρηξης συνθέτουν το προφίλ της μητέρας. Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς αλλά αντίθετα με μετρημένες κινήσεις καταφέρνει να πείσει ως παθούσα μητέρα.
Ως φιλάσθενη κόρη κι επίσης στους ρόλους των επόμενων υιοθετημένων κοριτσιών, η Εύα Οικονόμου έχει ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει στα θεατρικά πράγματα. Ωραία η έκφρασή της, είναι όμως ανώριμη, υποκριτικά, για να υποστηρίξει τους ρόλους της.

Με τα λιτά σκηνικά μέσα του Νίκου Αλεξίου, ο σκηνοθέτης Κωστής Καπελώνης αποδεικνύει πως μπορεί να θεατροποιήσει το «Αμάρτημα της μητρός μου». Ένα τραπέζι που «λύνεται», κουρτίνες που αποκαλύπτουν τα δευτερεύοντα πρόσωπα και μια βαλίτσα είναι όλα κι όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί. Ωστόσο η ατμόσφαιρα που δημιουργείται ωφείλεται κυρίως στους υποβλητικούς φωτισμούς που μετατρέπουν τον σκηνικό χώρο από δωμάτιο σπιτιού σε εκκλησία.

Μία παράσταση επιπέδου, με πολλή φροντίδα από άξιους ανθρώπους του θεάτρου μας που πρέπει να δείτε. Ο Ηλ. Λογοθέτης και η Μ. Ζαχαρή σε δύο σημαντικές ερμηνείες. Η μικρή διάρκεια της παράστασης-μόλις 75 λεπτά-αρκούν για σας ταξιδέψουν στο παρελθόν, στον ταραγμένο κόσμο του Γ. Βιζυηνού.

INFO:

Από Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009 έως 28 Μαρτίου 2010

Παραστάσεις:

Παρ. 9:15μμ

Σάβ. 6:15μμ (λαϊκή απογευματινή), 9:15μμ

Κυρ. 8:00μμ

Εισιτήρια: 20 ευρώ, 15 ευρώ (φοιτητικό και λαϊκή απογευματινή), 10 ευρώ (μαθητικό)

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: τηλ: 210-3425.637, 210-6510.973

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά



Θέατρο Βαφείο

Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός (σταθμός Κεραμεικού), τηλ: 210-3425.637

Τί είναι ζωή;

"Η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: επανάσταση-περισυλλογή-τηλεόραση.



Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταντάς να αλλάζεις τα κανάλια στην τηλεόραση."


Τάδε κάποτε έφη: ο εις, ο μοναδικός, ο Αρκάς!...