ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ...ο ποιητής που ήθελε να σμίξει τον κόσμο!

Αύριο συμπληρώνονται 18 χρόνια από τότε που "έφυγε" ο χιλιοτραγουδισμένος και αγαπημένος μου ποιητής. Ο Άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Ο ποιητής που με έβγαλε -όντας μαθητής- έξω στους δρόμους και μου έμαθε από νωρίς τί σημαίνουν αξίες και ιδανικά στη ζωή.
Ακολουθεί ένα αφιέρωμα και ένα χιλιοειπωμένο από τα χείλη μου τραγούδι. Νίκο Ρίτσο, με βλέπεις από εκεί που είσαι; Ακόμη "έξω στους δρόμους" είμαι και σε τραγουδάω...
Βιογραφία
Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά. Ο πατέρας του ήταν κτηματίας, αλλά έχασε την περιουσία του και πολύ νωρίς ο ποιητής δυστύχησε οικονομικά. Για να ζήσει έγινε χορευτής σε επιθεωρησιακό μπαλέτο αφού φοίτησε στη σχολή Μοριάνοφ. Γρήγορα το ενδιαφέρον του στράφηκε στην ποίηση και στα μεγάλα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής του. Οι νέες ιδέες του ήταν μαρξιστικές. Αυτές οι ιδέες στάθηκαν αφορμή για περιπέτειες. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε και εκτοπίστηκε πολλές φορές. Τόποι εξορίας του υπήρξαν η Μακρόνησος και ο Άγιος Ευστράτιος παλιά, η Γυάρος, η Λέρος και η Σύρος στην επταετία της χούντας. Η ζωή του ποιητή υπήρξε ταραγμένη και περιπετειώδης. Χαρακτηρίζεται από ασθένειες και πολιτικές διώξεις. Σίγουρα όλη αυτή η ένταση, επηρέασε την ποίηση του. Τεράστιο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα είναι το έργο τον μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης. Ο ίδιος ο Κωστής Παλαμάς είχε αναγνωρίσει την αξία του. «Να παραμερίσουμε ποιητή για να περάσεις», έγραψε σε ένα ποίημα του για τον Ρίτσο. Στις σκέψεις του ποιητή για τη μυθολογία, στην πληθώρα των μυθολογικών λεπτομερειών, μοτίβων και προσώπων, ο αναγνώστης συναντά συνέχεια κάτι πιο σημαντικό που δεν έχει εφήμερο χαρακτήρα και που ανοίγει το δρόμο για τα απόκρυφα μυστικά της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης. Παρότι πέρασε τόσος καιρός από το θάνατο του Γιάννη Ρίτσου, στα 1990, το έργο του πορεύεται, όπως όλα τα έργα των δημιουργών που ταξιδεύουν ασυνόδευτα από τη φυσική παρουσία τους. Ο χρόνος που χρειάζεται για να διαγνωσθεί, εκ του ασφαλούς, κατά πόσο το έργο του Ρίτσου θα αντέξει στο χρόνο, είναι ακόμα μακρύς. Ίσως θα πρέπει να «ξεχαστεί» κι άλλο μέχρι να «ανακαλυφθεί» ξανά. Ίσως άλλοι, απρόβλεπτοι παράγοντες, να συμβάλουν προς τη μια ή προς την άλλη εξέλιξη. Ίσως, τέλος, η αδιαμφισβήτητη αξία του να το κάνει, ώστε να ξεπεράσει τη συνωμοσία σιωπής που εξυφαίνεται γύρω του.
Χρονολόγιο
1909 Γέννηση του ποιητή (πρωτομαγιά – σημαντική ημέρα για τους αγώνες της εργατικής τάξης) στη Μονεμβασιά. Ο πατέρας του Ελευθέριος ήταν μεγαλοκτηματίας, η μητέρα του Ελευθερία ήταν από αρχοντική οικογένεια του Γυθείου. Έχουν ήδη τρία παιδιά , τον Δημήτρη, τη Νίνα και τη Λούλα.
1921 Μετά το δημοτικό και το Σχολαρχείο εγγράφεται στο Γυμνάσιο Γυθείου όπου φοιτά ως το 1925.Πεθαίνει ο αδερφός του από φυματίωση και μετά τρεις μήνες η μητέρα του από την ίδια αρρώστια.
1924 Δημοσιεύονται ποιήματά του στη «Διάπλαση των Παίδων».
1925 Η οικογένειά του καταστρέφεται οικονομικά από το χαρτοπαικτικό πάθος του πατέρα του ο ίδιος με την αδερφή του Λούλα έρχεται στην Αθήνα για να εργαστεί στην Εθνική Τράπεζα σαν γραφέας.
1926 Ο Γιάννης Ρίτσος προσβάλλεται από φυματίωση, ενώ ο πατέρας του έχει χρεοκοπήσει οικονομικά και ψυχικά ασθενής κλείνεται στο ψυχιατρείο του Δαφνίου, «Ό,τι αγάπησα μου το πήρε ο θάνατος και η τρέλα». Εγγράφεται στη νομική σχολή, αλλά δεν φοιτά.
1927-29 Εισάγεται στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου νοσηλεύεται για τρία χρόνια. Εκεί γνωρίζεται με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής καθώς και με τη Μαρία Πολυδούρη.
1930 Μεταφέρεται διαδοχικά σε σανατόρια στην περιοχή των Χανίων. Διαμαρτύρεται δημόσια για τις άθλιες συνθήκες του ασύλου φυματικών Καψαλώνας στην Κρήτη. Εισακούεται από τους αρμόδιους.
1931-34Επιστρέφει στην Αθήνα και συνδέεται με τους «Πρωτοπόρους» και την «Εργατική Λέσχη». Για βιοποριστικούς λόγους στρέφεται στο εμπορικό θέατρο και συμμετέχει σε παραστάσεις ως ηθοποιός, χορευτής και σκηνοθέτης. Το 1934 προσλαμβάνεται διορθωτής στον εκδοτικό οίκο «Γκοβόστη». Δοκιμάζεται από τη φτώχεια. Εκδίδεται το πρώτο βιβλίο ποιημάτων του με τον τίτλο «Τρακτέρ». Αρχίζει να συνεργάζεται με το «Ριζοσπάστη» και γίνεται μέλος του ΚΚΕ.
1935 Κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο του «Πυραμίδες».
1936 Γράφει και εκδίδει τον «Επιτάφιο» συγκλονισμένος από τα θύματα της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας του Μαΐου στη Θεσσαλονίκη.
1937-38 Εισάγεται στο Δαφνί και η Λούλα, ενώ ο ίδιος νοσηλεύεται για λίγο στο σανατόριο της Πάρνηθας. Γίνεται μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Κυκλοφορεί το «Τραγούδι της Αδελφής μου». Το 1938 κυκλοφορεί η «Εαρινή Συμφωνία». Πεθαίνει ο πατέρας του. Προσλαμβάνεται στο Βασιλικό (αργότερα Εθνικό) Θέατρο.
1939-40 Βγαίνει από το ψυχιατρείο η Λούλα. Μετακινείται στη Λυρική Σκηνή, όπου εργάζεται ως χορευτής.
1941- 42 Κατοχή, η υγεία του επιδεινώνεται. Προσχωρεί στο ΕΑΜ και προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αντιστασιακό αγώνα «Το φεγγάρι είναι το κράνος του γερμανού φαντάρου. Αμπαρώσου καλά...» 1944-45 Ακολουθεί τους νικημένους των «Δεκεμβριανών» του 1944 στη Μακεδονία. Γράφει θεατρικά έργα. Επιστρέφει στην Αθήνα, όπου συνεργάζεται με το περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» και εκδίδει την ποιητική σύνθεση « ο σύντροφός μας ο Νίκος Ζαχαριάδης».
1948-52 Εξορίζεται στη Λήμνο, στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη, στην Ικαρία. «Ποιός να το πει πως βρίσκονται οι μισοί κάτου απ’ το χώμα/ κ’οι άλλοι μισοί στα σίδερα;»(Ρωμιοσύνη) .Απολύεται μετά από διαμαρτυρίες διανοουμένων του εξωτερικού Άραγκον, Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Συνδέεται με το νεοσύστατο κόμμα της ΕΔΑ και συνεργάζεται με την εφημερίδα «Αυγή». 1953-55 Παντρεύεται την γιατρό Γαρυφαλιά Γεωργιάδου, το 1955 γεννιέται η μονάκριβη κόρη του Ελευθερία. «Κοριτσάκι προχθές γεννήθηκες εσύ, χτες η μητέρα σου κι εγώ...»
1955-56 Ο Γιάννης Ρίτσος τιμάται με το Α κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή του «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» η οποία μεταφράστηκε σε 20 γλώσσες. Ο Ρίτσος ταξιδεύει στη Σοβιετική Ένωση(ανταποκριτής της Αυγής). 1958 Διώκεται ποινικά μαζί με άλλους για το αφιέρωμα της «Επιθεώρησης Τέχνης» στα σαραντάχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ταξιδεύει στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία.
1960 Εκδίδεται σε δίσκο ο «Επιτάφιος» μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη.
1962 Ταξιδεύει ξανά στη Ρουμανία όπου γνωρίζει τον Ναζίμ Χικμέτ. Ταξιδεύει στην Τσεχοσλοβακία, στην Ουγγαρία και στην Ανατολική Γερμανία. 1964 Υποψήφιος της ΕΔΑ στις εκλογές ,δεν εκλέγεται.
1966 Ταξιδεύει στην Κούβα. Κυκλοφορεί σε δίσκο η «Ρωμιοσύνη» μελοποιημένη από το Θεοδωράκη. 1967 Απριλιανή δικτατορία. Ο Γ.Ρίτσος εξορίζεται στη Γυάρο, Λέρο και Σάμο(κατ’οίκον περιορισμός) ως το 1970. 1968 Στέλνει κρυφά στη Γαλλία το «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα» και τα «Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας», που τα μελοποιεί ο Θεοδωράκης ,ο οποίος βρίσκεται στη Γαλλία και τα παρουσιάζει σε συναυλίες. 1970 Μέλος της «Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων» του Μάιντς(Δ.Γερμανία). 1972 Βραβείο ποίησης της Μπιενάλε του «Knocke» (Βέλγιο). 1973 Συμμετέχει στις διαδηλώσεις οικοδόμων και φοιτητών στο Πολυτεχνείο. 1974 Βραβείο Ντιμιτρόφ (Βουλγαρία). Για το Πολυτεχνείο «Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο, κ’η φωνή τους ακόμα Αδέλφια, Αδέλφια...»(Το σώμα και το αίμα) 1975 Γνωρίζει διεθνείς τιμές και διακρίσεις. Αναγορεύεται επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης . προτείνεται για Νόμπελ. 1976 Βραβείο «Taormina», Κατάνια Ιταλίας. 1977 Βραβείο Λένιν για την ειρήνη, μέλος της Ακαδημίας Μαλλαρμέ (Γαλλία). 1978-87 Επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Μπέρμιγχαμ (Αγγλία), 1979 το βραβείο (Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για τον Πολιτισμό), 1984 διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 1990 Πεθαίνει στην Αθήνα και ενταφιάζεται στη Μονεμβασιά.

Εργογραφία
ΠοίησηΤρακτέρ, 1934
Πυραμίδες, 1935
Επιτάφιος,1936
Το τραγούδι της αδελφής μου, 1937
Εαρινή συμφωνία, 1938
Η Ρωμιοσύνη, 1945
Γειτονιές του κόσμου,1949
Σονάτα του Σεληνόφωτος,1956
Η αρχιτεκτονική των δεύτερων,1958
Οι γερόντισσες και η θάλασσα, 1959
Ποιήματα - α τόμος,1961
Ποιήματα - β τόμος,1961
Κάτω απ τον ίσκιο του βουνού, 1962
12 ποιήματα για τον Καβάφη, 1963
Μαρτυρίες Α, 1963
Ποιήματα - γ τόμος, 1964
Φιλοκτήτης, 1965
Ορέστης, 1966
Μαρτυρίες Β, 1966
Οστραβα, 1967
Πέτρες, επαναλήψεις, κιγκλιδώματα, 1972
Ισμήνη, 1972
Η επιστροφή της Ιφιγένειας, 1972
Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, 1973
Γκρογκάντα, 1973
Καπνισμένο τσουκάλι, 1974
Ποιήματα - δ τόμος, 1975

ΠεζογραφίαΜια γυναίκα πλάι στη θάλασσα
Πέρα απ τον ίσκιο των κυπαρισσιών
Τα ραβδιά των τυφλών
Αρίοστος ο Προσεχτικός
Τί παράξενα πράματα
Με το σκούντημα του αγκώνα
Ο λόφος με το συντριβάνι
Ισως να ναι κι ετσι
Ο γέροντας με τους χαρταϊτούς
Οχι μονάχα για σένα
Σφραγισμένα μ'ένα χαμόγελο
Λιγοστεύουν οι ερωτήσεις
Ο Αρίοστος αρνείται να γίνει Άγιος

Ανακτήθηκε από το "http://pedia.elogos.gr

Δείτε: http://www.youtube.com/watch?v=Ml9vXQecaPE
Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Mαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κι οι φωνές μες στον ασβέστη του ήλιου

οι φωνές μες στον ασβέστη του ήλιου.

H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Tα σκονισμένα σκοίνα.

Tο μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.

Όλοι διψάνε. Xρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνου απ' την πίκρα τους.

Tα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,

μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους

σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Tο χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκιτο ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους

το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό

κι έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένεια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους

όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

ΔΙΛΟΦΟ, ένα άγνωστο στολίδι στα Ζαγοροχώρια!...

Με την προτροπή ενός φίλου που με διαβάζει αλλά δεν γράφει στο διαδίκτυο, είπα να γράψω καμμιά πρόταση για ταξίδι. Άλλωστε κάθε χρόνο κάνω κάμποσα, κυρίως σε μέρη όχι τόσο γνωστά αλλά κατά την γνώμη μου πολύ όμορφα. Φθινόπωρο έχουμε, χειμώνας μπαίνει και δεν νομίζω πως πρέπει να περιμένουμε το επόμενο καλοκαίρι ή έστω τα Χριστούγεννα που έρχονται για να πάμε κάπου. Με καλή παρέα, λίγα χρήματα και σωστή οργάνωση μπορούμε να περάσουμε υπέροχα διήμερα και τριήμερα. Η Ελλάδα διαθέτει πάρα πολλές απίστευτες τοποθεσίες!
Μία από αυτές είναι το Δίλοφο στα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου. Έχω πάει τρεις φορές και δεν τα χορταίνω. Ολόκληρη η περιοχή στο Ζαγόρι είναι μαγεία, πιστέψτε με, με ομορφότερο χωριό το Δίλοφο! Λες και δεν το έχει αγγίξει ο χρόνος. Χωρίς αυτοκίνητα (δεν έχουν πρόσβαση), και χωρίς την "φασαρία" του πιο διάσημου χωριού σε όλο το πρώην "βιλαέτι" Πάπιγκου (Μεγάλου και Μικρού), το συγκεκριμένο χωριό σε μαγεύει και σου δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος εκεί, έχει σταματήσει.
Το Δίλοφο* βρίσκεται στο Κεντρικό Ζαγόρι και είναι ένα απ’ τα καλύτερα διατηρημένα χωριά του. Χτισμένο αμφιθεατρικά, στα πόδια δύο κατάφυτων από βελανιδιές λόφων, από όπου πήρε και το όνομα του, σε υψόμετρο 880 μέτρων, απέχει 32 χλμ. από τα Γιάννενα. Το παλαιότερο όνομα του ήταν Σωποντσέλι. Ήταν συγκροτημένος οικισμός από το 540 μ.Χ., όπου τα σπίτια ήταν διασκορπισμένα σε μεγάλη έκταση. Απομεινάρια από αυτά τα κτίσματα υπάρχουν ακόμα και στις μέρες μας, ενώ το εκκλησάκι της Παναγιάς που αποτελεί σήμερα ένα ερημικό ξωκλήσι, χαμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση, αποτελούσε πριν από μερικούς αιώνες το σημείο αναφοράς των κατοίκων και το κέντρο των άλλοτε οικισμών. Tο χωριό προσφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο, καθώς έχουν γίνει λίγες επεμβάσεις στη δομή και την αρχιτεκτονική του από τις αρχές του αιώνα μας. Στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται πέτρινες βρύσες, αρχοντικά σπίτια (ανάμεσα τους και το ψηλότερο σπίτι στο Ζαγόρι, 13.5 μ. ύψος, στην είσοδο του χωριού), τα λιθόστρωτατα καλντερίμια που είναι άριστα διατηρημένα, τα πολυάριθμα ξωκλήσια.
Χιλιομετρικές Αποστάσεις:
Δίλοφο - Γιάννενα: 32 χλμ.
Δίλοφο - Πάπιγκο: 35 χλμ.
Δίλοφο - Μέτσοβο: 90 χλμ.
Δίλοφο- Κόνιτσα: 40μ.
Ειλικρινά η περίπτωση αυτού του χωριού αξίζει να μπεί σε άμεση προτεραιότητα σας για φέτος. Ακούστε με και δεν θα χάσετε!
* Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με την μηχανή μου, τον Ιανουάριο του 2007.

Vicky Cristina Barcelona: μια θαυμάσια ταινία!...

Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να γράψω λίγες γραμμές για την νέα ταινία του υπέροχου Γούντι Άλλεν που είδα πριν δύο Κυριακές.

Ένας Γούντι που αιφνιδιάζει ακόμα κι αυτούς τους πιστούς θαυμαστές του ευχάριστα για το πώς εξελίσσει τη δουλειά του χωρίς να χάνει καθόλου από την μαγεία της τέχνης του. Προσωπικά δε πιστεύω ότι με αυτό το έργο, το τρομερό "παιδί" του αμερικάνικου σινεμά, απόκτησε περισσότερους οπαδούς.Γιατί κι αν ακόμα υπάρχουν πολλοί που θα τον κατηγορήσουν για άστοχες προσπάθειες στο παρελθόν σε δραματικές ή αστυνομικές ταινίες, νομίζω πως πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο προικισμένος αυτός σκηνοθέτης γράφει εξαιρετικά καλά.

Στην τελευταία του αυτή κινηματογραφική προσπάθεια, μας μεταφέρει σε ένα υπέροχο ζωντανό "σκηνικό" που δεν είναι ούτε η Νέα Υόρκη ούτε το Λονδίνο αλλά η θαυμάσια καλοκαιρινή Βαρκελώνη που από μόνο του αποτελεί έναν από τους λόγους για να δει κάποιος την ταινία. Ο επόμενος λόγος είναι ο τρόπος που παρουσιάζει αυτός ο αιώνια "έφηβος" το άγαπημένο του θέμα: τον έρωτα και την αγάπη. Ο τρίτος λόγος οι εξαιρετικές ερμηνείες. Μέσα από μια ρομαντική κομεντί σε ύφος σοφιστικέ με ενίοτε ξεκαρδιστικές σκηνές, ξεδιπλώνεται μια λαμπερή πρωταγωνιστική τετράδα που κινείται ανάμεσα στην αναζήτηση της αληθινής αγάπης και του εφήμερου σεξ και με την αίσθηση της ειρωνίας να αγκαλιάζει τις σχέσεις τους μεταξύ τους. Ο δυναμικός μάλιστα "ερχομός" της Πενέλοπε Κρουζ -με καταιγιστική είναι αλήθεια, ερμηνεία- βάζει τα πράγματα που αφορούν τα άλλα τρία κεντρικά πρόσωπα του έργου, στη θέση τους. Κι αυτό γιατί μέχρι τότε εκείνα πελαγοδρομούν ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω τους, στη λογική και το ένστικτο τους. Και η λύση που δίνει σε κάθε αισθηματικό αδιέξοδο είναι: το πάθος!

Η υπόθεση του έργου ξεκινά κάπως έτσι:

Η Βίκι και η Κριστίνα, δύο Αμερικανές φτάνουν στη Βαρκελώνη για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Οταν ένας Ισπανός ζωγράφος και γόης τις προσκαλέσει στο εξοχικό του για ένα σαββατοκύριακο, θα τον ερωτευτούν διαδοχικά και η φιλία τους θα δοκιμαστεί. Μέχρι τη στιγμή που θα κάνει την εμφάνισή της η πρώην σύζυγος του ζωγράφου...

Δείτε τη, αξίζει!...

Πληροφορίες:

Ρομαντική κομεντί – Αμερική /Ισπανία 2008

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Σενάριο: Γούντι Άλεν

Πρωταγωνιστούν: Ρεμπέκα Χολ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Πατρίτσια Κλάρκσον, Κέβιν Νταν, Κρις Μεσίνα.

Αφήγηση: Κρίστοφερ Έβαν Γουέλς

Διάρκεια: 96’

http://www.vickycristina-movie.com/

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: Όταν η ποίηση έκανε αντίσταση!...

Ήταν σαν χθες, πριν από 20 χρόνια που ο τόπος μας έχασε έναν ποιητή παλληκάρι, τον Τάσο Λειβαδίτη. Αγαπημένος και αυτός και η "Δραπετσώνα"του. Ένας ύμνος μελοποιημένος από τον Μίκη Θεοδωράκη, τραγουδισμένος από τη τεράστια φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Είναι το τραγούδι που με έχει χαράξει.
Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1922 και έφυγε στα 66 χρόνια του και «έφυγε» ξημερώματα Κυριακής στις 30 Οκτωβρίου του 1988. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταξουργείο. Ο πατέρας του καταγόταν από την Αρκαδία, ήταν εύπορος μεγαλέμπορος που πτώχευσε λόγω του πολέμου. Η μητέρα του, Βασιλική Κοντοπούλου, ήταν Αθηναία.Από τα τέσσερα αδέρφια του, τα δύο ήταν καλλιτέχνες. Ο Μίμης μουσικός της Λυρικής, ο Αλέκος, επιτυχημένος ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου, που πέθανε το 1980 κι αυτός από την ίδια πάθηση με τον ποιητή, ανεύρισμα κοιλιακής αορτής. Το 1934 εγγράφεται στο 9ο Γυμνάσιο στην πλατεία Κουμουνδούρου), κοντά στο πατρικό του σπίτι στην οδό Λεωνίδου. Το 1940 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας. Δεν θα τελειώσει όμως ποτέ, καθώς αφιερώνεται στην Αντίσταση από τις τάξεις ΕΠΟΝ.Το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ αργότερα κι ενώ είναι εξόριστος στην Μακρόνησο (1951), χάνει και τη μητέρα του. Το 1946 παντρεύεται τη Μαρία, δευτερότοκη κόρη του Γεωργίου Στούπα και της Αλεξάνδρας Λογοθέτη, Του στάθηκε στήριγμα όχι μόνο στα σκληρά χρόνια της εξορίας του ποιητή, συντηρώντας και την μητέρα του αλλά και φύλακας – άγγελος σε όλη του τη ζωή. Ο ποιητής την έχει ηρωίδα του στο "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" που της το αφιερώνει.Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίζεται στο λογοτεχνικό στερέωμα με το ποίημα "Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη", που δημοσιεύεται στο περιοδικό "Ελεύθερα Γράμματα" του Δημήτρη Φωτιάδη. Το 1947 δημοσιεύεται στη "Νέα Εστία", το εκτενές ποίημα του "Η κυρά της Οστριας". Εκδίδει μαζί με άλλους νέους, το λογοτεχνικό περιοδικό "Θεμέλιο". Την τετραετία 1948 -1952, εξόριστος για τις πολιτικές του ιδέες στον Μούδρο, τον Αη-Στράτη και την Μακρόνησσο, μαζί με άλλους πνευματικούς ανθρώπους της Αριστεράς (Κατράκης, Ρίτσος, Δεσποτόπουλος, Αλεξάνδρου, Πατρίκιος, Καρούσος, κ.α.). Το 1952 εκδίδει τα πρώτα του βιβλία "Μάχη στην άκρη της νύχτας" και "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" και το 1953 δημοσιεύει το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου", για το οποίο του απονέμεται το πρώτο βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία. Το βιβλίο κατασχέθηκε αργότερα κι ο ποιητής θα συρθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αιτία το φιλειρηνικό του περιεχόμενο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του ψυχρού πολέμου. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1955, ο ποιητής δικάζεται στο Πενταμελές Εφετείο για το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου". Πλήθος κόσμου και ανάμεσα τους πολλές προσωπικότητες των γραμμάτων θα παρακολουθήσουν αυτή τη πνευματική δίκη όπου ο ποιητής θα μετατρέψει το εδώλιο σε βήμα και όπου θα διατυπώσει την ουσία και τον σκοπό της τέχνης του. Θα συγκινήσει όχι μόνο το ακροατήριο αλλά και τους δικαστές που τελικά θα τον αθωώσουν πανηγυρικά. Το 1956 δημοσιεύει τον "Ανθρωπο με το ταμπούρλο" και το 1957 εκδίδει την ποιητική συλλογή "Συμφωνία αρ. 1", για το οποίο ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει με το Πρώτο βραβείο Ποίησης. Ήδη απο το 1954 εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ όπου και κρατάει τη στήλη της κριτικής του βιβλίου μέχρι το 1980, με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα έχει κλείσει λόγω δικτατορίας. Σε αυτό το διάστημα αλλά και αργότερα ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Ρόκκος. Ακολουθούν τα βιβλία, το 1958 "Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια" , το 1960 η "Καντάτα". Το 1961 τον Οκτώβριο, περιοδεύει με τον Μίκη Θεοδωράκη την επαρχία, Καβάλα, Δράμα, Σέρρες, Λάρισα, Νάουσα, Βέροια, όπου ανάμεσα στα μουσικά διαλείμματα των συναυλιών απαγγέλει ή συνομιλεί με το κοινό. Την ίδια χρονιά γράφει το σενάριο της ταινίας "Συνοικία το ΄Ονειρο" με τους Κατράκη, Αλεξανδράκη, Γεωργούλη, κ.α. όπου ακούγονται τα τραγούδια "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", "Σαββατόβραδο" κ.λ.π. όλα σε στίχους Λειβαδίτη και που με άλλα τραγούδια επίσης σε στίχους Λειβαδίτη θα συμπεριλάβει αργότερα ο Θεοδωράκης στο δίσκο του "Πολιτεία". Το 1965, εκδίδονται σε τόμο με τίτλο "Ποίηση 1952-65" όλες οι μέχρι τότε ποιητικές του συλλογές. Μεταξύ 1967 - 72, ο ποιητής βυθίζεται στην σιωπή. Μένει άνεργος. Για λόγους επιβίωσης διασκευάζει ή μεταφράζει με το ψευδώνυμο Ρόκκος, έργα λογοτεχνικά για περιοδικά ποικίλης ύλης. Το 1972, εκδίδει το βιβλίο "Νυχτερινός επισκέπτης, που οι κριτικοί το θεωρούν έναρξη της β1 φάσης του έργου του. Παράλληλα αποστασιοποιείται απο την πολιτική δράση και κάνει μιά βαθειά στροφή ενδοσκόπησης, αναδεικνύοντας το μεγάλο φιλοσοφικό βάθος του έργο του, ακολουθώντας έναν μοναχικό δύσβατο και πρωτοποριακό δρόμο στην μεγάλη του τέχνη. Το 1976, του απονέμεται το Β' και Α1 Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τα βιβλία του "Βιολί για μονόχειρα" και "Εγχειρίδιο ευθανασίας" αντίστοιχα. Γράφει την "Δραπετσώνα" κ.α. τραγούδια σε μουσική Μ. Θεοδωράκη. Το 1978 γράφει τους στίχους των δίσκων "Τα λυρικά", "Οκτώβρης 78" και "Λειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο", όλα σε μουσική Μ. Θεοδωράκη. Τραγούδια με στίχους του έχει μελοποιήσει και ο Μάνος Λοΐζος. Αύγουστος του 1982, αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα υγείας. Νοσηλεύεται με καρδιακό έμφραγμα σε νοσοκομείο. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Το 1985 εκδίδονται η συλλογή "Βιολέττες για μια εποχή" και το 1987 ο δεύτερος τόμος με τα μέχρι τότε έργα του, με τον τίτλο Ποίηση Β. Τον Οκτώβρη του1988, ο ποιητής εισάγεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο και υποβάλλεται σε δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, διάρκειας 5 ωρών η καθεμία, που όμως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Το 1990 ολοκληρώνεται και ο τρίτος τόμος των Απάντων του, με τίτλο Ποίηση Γ. Την ίδια χρονιά εκδίδεται το έργο που άφησε στο συρτάρι του πριν πεθάνει, "Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου" (1989).

ΕΡΓΑ:
Μάχη στην άκρη της νύχτας, 1952.
Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, 1952.
Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, 1953.
Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, 1956.
Συμφωνία αρ. 1, 1957.
Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, 1958.
Καντάτα, 1960.
25η ραψωδία της Οδύσσειας, 1963.
Οι τελευταίοι, 1966.
Νυχτερινός επισκέπτης, 1972.
Σκοτεινή πράξη, 1974.
Οι τρεις, 1975.
Ο διάβολος με το κηροπήγιο, 1975.
Βιολί για μονόχειρα, 1977.
Ανακάλυψη, 1978.
Ποιήματα (1958-1963), 1978.
Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979.
Ο τυφλός με το λύχνο, 1983.
Βιολέτες για μια εποχή, 1985.
Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, 1987.
Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, 1990 (Εκδόθηκε μετά το θάνατο του ποιητή).
Όλο το έργο του Τάσου Λειβαδίτη κυκλοφορεί σε τρεις τόμους από τις εκδόσεις Κέδρος.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Άλλες ερμηνείες: Πέτρος Γαϊτάνος

Μ' αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός

κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός

Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ' τη δουλειά

εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά

Το 'δερνε αγέρας κι η βροχή

μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή

Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.

Πάρ' το στεφάνι μας, πάρ' το γεράνι μας

στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή

Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου

εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί

Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά

στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά

Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός

κάθε παράθυρό του κι ουρανός

Μα όταν ερχόταν η βραδιά

μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά

Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά

Πάρ' το στεφάνι μας, πάρ' το γεράνι μας

στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή

Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου

εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί

Εδώ η "Δραπετσώνα" με τον Νίκο Δημητράτο: http://www.youtube.com/watch?v=taVJXRVUCt0

Προτιμώ να εξυμνώ τη Ρωμιοσύνη μας, παρά να παρακολουθώ τις παρελάσεις μας...

Αύριο σε όλη την Ελλάδα γίνονται οι μαθητικές παρελάσεις. Κάτι που ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω και πάντα το απέφευγα. Τί συμβολίζουν αυτές οι στρατιωτικού τύπου παρουσιάσεις του έμψυχου μαθητικού δυναμικού της χώρας; Τον ένδοξο αγώνα των προγόνων μας; την θυσία πολλών εξ αυτών; την διατήρηση της ιστορικής μας μνήμης; και ποιό το αποτέλεσμα; τί κέρδισε ο απλός λαός μας με την "προσφορά" του για την ελευθερία των λαών της Ευρώπης από τον "Άξονα" κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο; τί κέρδισε από το ίδιο το Ελληνικό κράτος με τον αγώνα του για ένα καλύτερο αύριο αυτού του τόπου; πώς εξαργύρωσε τον απίστευτο αριθμό νεκρών και την μεγαλύτερη με διαφορά από όλους τους άλλους λαούς αντίσταση στον φασισμό; Με ένα πελώριο ΤΙΠΟΤΑ. Δεν είμαι μηδενιστής, είμαι ρεαλιστής. Όχι, δεν τις μπορώ τις παρελάσεις. Γιατί αν ξαναχρειαστεί -που να μην χρειαστεί ποτέ- πάλι οι απλοί άνθρωποι θα τρέξουν να πολεμήσουν για τα ιδανικά μας και μάλιστα με τους δικούς τους όρους. Με τους "δικούς μας όρους". Τους όρους του λαού. Οι παρελάσεις που γίνονται για φωτογραφίες, προβολή των εκάστοτε κεβερνόντων, γελοία "συχαρήκια" αναμεταξύ των, πομπώδεις λόγους και σωβινιστικές μεγαλοστομίες, ένα κακομοίρικο εμπορικό πανηγύρι. Όλα αυτά που συντελούνται με τους όρους της εξουσίας. Μια εξουσία που ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ όταν γινόταν εδώ ο αγώνας. Ένας λαός που έχυνε το αίμα του ΜΟΝΟΣ του.
Η Ελληνική ταυτότητα έχει χαραχτεί από πολλές τραγωδίες. Ελλάδα όπως τη ξέρω εγώ σημαίνει Ρωμιοσύνη. Και για μένα πάλι τη Ρωμιοσύνη τη φυλάνε μέσα τους οι ποιητές σαν ένα δισκοπότηρο, σαν ένα καριοφύλι. Γιατί τον λαμπερό μας ήλιο δεν τον φτιάξαμε εμείς. Την γαλανή μας θάλασσα δεν την φτιάξαμε εμείς. Τα βουνά και τα νησιά μας δεν τα φτιάξαμε εμείς. Είχαμε τη τύχη εμείς οι Έλληνες να γεννηθούμε σε αυτή τη γωνιά της γης. Εδώ όμως δημιουργήσαμε κάτι που ούτε βλέπεται, ούτε αγγίζεται, ούτε τρώγεται: τη Ρωμιοσύνη. Οι πραγματικοί Έλληνες δείξαν με τις πράξεις τους τί σημαίνει ρωμιοσύνη. Από εκεί έμαθα την σημασία αυτής της λέξης, και όχι από "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" και τις παρελάσεις σας "Κύριοι".

Υ.Γ. Πρώτα είμαι άνθρωπος, μετά Έλληνας, μετά πολίτης της Γης, μετά πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας(;).

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις

εκεί που πάει να σκύψει

με το σουγιά στο κόκκαλο

με το λουρί στο σβέρκο

Νάτη πετιέται απο ξαρχής

κι αντριεύει και θεριεύει

και καμακώνει το θεριό

με το καμάκι του ήλιου.

Πολύχρονος!...

Του Αγίου Δημητρίου σήμερα! Εύχομαι Χρόνια Πολλά στους Δημήτρηδες, τις Δήμητρες και πού αλλού;...

μα σε μένα καλέ!

PABLO PICASSO: "Δεν λέω τα πάντα, αλλά ζωγραφίζω τα πάντα"

Με την ευκαιρία της επετείου της γέννησης του "αθάνατου" Πικάσσο (σαν σήμερα γεννήθηκε), σας παρουσιάζω λίγα από τη ζωή και το έργο του μεγάλου ζωγράφου.

Ο Πάμπλο (Ρούιθ) Πικάσο γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 Οκτωβρίου 1881. Πατέρας του ήταν ο Χοσέ Ρούιθ Μπλάσκο, καθηγητής σχεδίου και μητέρα του η Μαρία. 'Αρχισε να ζωγραφίζει από παιδί και σ' ηλικία 14 ετών μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών Βαρκελώνης. Το 1897 πήρε χρυσό βραβείο με τον πρώτο πίνακά του που παρουσίασεν εκεί. Έχοντας κιόλας κατακτήσει τεχνική σταθερή κι αξιόλογη, άρχισε να πλησιάζει τους πρωτοποριακούς, καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής, που επιδράσανε βαθιά στη διαμόρφωσή του. Ένας εκ των οποίων χρησιμοποίησε τη τεχνική του παπιε-κολέ Το 1904 μετακόμισε στο Παρίσι και γνωρίστηκε μ' άλλους μεγάλους καλλιτέχνες, όπως Ματις και Μιρό. Τη διετία 1912-4 τα έργα του γίνονταν όλο και πιο γνωστά. Στις διεθνείς εκθέσεις: Μονάχου, Κολωνίας & Βερολίνου, οι κυβιστικοί του πίνακες βρίσκονταν στη πρώτη σειρά, δημοσιεύονταν στα πρωτοποριακά περιοδικά κι οι ανανεωτικές αντιλήψεις του γίνονταν αντικείμενο συζήτησης στα πιο προωθημένα καλλιτεχνικά κέντρα. Τ' όνομα του έγινε συνώνυμο με το καινούργιο και το τολμηρό. Ως ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης και δραματουργός ήταν ιδιαίτερα πολύπλευρος. Η εφευρετικότητα κι η ευχέρειά του για πειραματισμούς δυσχεραίνουν τη κατάταξή του σε μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική κατηγορία. Αν κι οι συνεχείς μεταλλαγές του παρεξηγήθηκαν ως έλλειψη συνέπειας, θεωρείται ο πρόδρομος κι ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της ζωγραφικής του 20ου αιώνα. Ως παρακαταθήκη άφησε περίπου 20.000 αυτοτελή έργα κάθε μορφής. Κορυφαία στιγμή της καλλιτεχνικής του δημιουργίας αποτελεί η "Γκουέρνικα", πίνακας-καταγγελίας για τα εγκλήματα κατά του λαού του στον ισπανικό εμφύλιο. Πέθανε στις 8 Απριλίου 1973, σ ηλικία 92 ετών.

πηγή: http://www.peri-grafis.com/

Αποχαιρετώντας τη θάλασσα για φέτος...

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είμουν παιδί και με μαγεύαν όλα. Και όποτε αντικρύζω τη θάλασσα, θυμάμαι αυτά τα παιδικά μου χρόνια. Η θάλασσα έχει μια προσωπικότητα ανθρώπινης υπόστασης. Είναι ήρεμη, απαλή, ζεστή, συντροφική. Αλλά είναι και άγρια, απόκρυφη, κρύα, απελπισμένη, παράφορη, ζηλιάρα, κακιά, θανατερή. Έχει μιλιά, έχει φωνή που σε αγγίζει. Αφήνει το ψιθυριστό αντιμάμαλο και τα μουγκρητά του βυθού να ξεσπούν πάνω στα βράχια με τα αφρισμένα κρυστάλλινα κύματα.

Με ερεθίζει η θαλασσινή αύρα. Πάντα όταν κοιτάζω τη θάλασσα, σκέφτομαι να χωθώ στον υγρό της κόρφο ολόγυμνος. Να χαθώ στα άδυτα και διάφανα νερά της. Να ερωτοτροπώ συνέχεια στον αμμουδένιο βυθό της. Να μάθω τα κρυμμένα της μυστικά. Ποτέ όμως δεν το τόλμησα. Πάντα την ανταμώνω ντυμένος, λες και προσπαθώ κάτι να της κρύψω. Βουλιάζω νοητά μέσα της, ξεπλένομαι, και με τα χρόνια ξεθωριάζω. Μόνο τα χρώματα της θάλασσας μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Και λάμπουν. Τα δικά μου ατόνησαν. Αλλά η ελπίδα μου λαμποκοπά ακόμα...


(Χτες σε ένα νησί)

http://www.youtube.com/watch?v=HCxYL8D5gCE

EDITH PIAF, προικισμένη με φωνή αηδονιού...

Σαν σήμερα πέθανε η μεγαλύτερη τραγουδίστρια που έβγαλε ποτέ η Γαλλία. Μια αγαπημένη μου φωνή γιατί ήταν τόσο "αισθαντική".

Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1915, κάτω από μια λάμπα γκαζιού, ο πατέρας της, Louis-Alphonse Gassion, ήταν ακροβάτης του δρόμου και η μητέρα της, Anita Maillard ήταν λυρική τραγουδίστρια, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa. Λίγες βδομάδες μετά την γέννησή της την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ περνάει τα πρώτα της χρόνια πρώτα κοντά στη μητέρα της μάνας της. Το 1917, ο πατέρας της που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Bernay (Νορμανδία) και ήταν ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής. Το 1919 η Edith αρρωσταίνει από κάποια πάθηση στον εγκέφαλο και τυφλώνεται. Μετά από δύο χρόνια όμως θεραπεύεται χωρίς την βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανέρχεται. Ήταν εφτά χρονών όταν ο πατέρας της άρχισε να την παίρνει μαζί του στις περιοδείες που έκανε με το τσίρκο και γυρνά μαζί του όλη τη Γαλλία. Στα δέκα της η Edith άρχισε να τραγουδάει στους δρόμους. Αν και ο πατέρας της ήθελε να την κάνει ακροβάτη, γρήγορα κατάλαβε και πως η κόρη του είχε όλο το ταλέντο στο λαιμό και καθόλου στο κορμί – όπως έλεγε ο ίδιος χαρακτηριστικά.

Στα 15 έχοντας ανακαλύψει τη θαυμάσια φωνή της, εγκατέλειψε τον πατέρα της για να ζήσει στο Παρίσι, τραγουδώντας στους δρόμους. Στα 17, συναντά τον Louis Dupont, ζουν μαζί και σε ένα χρόνο, στις 11/2/1933, κάνουν ένα κοριτσάκι τη Μαρσέλ, που δυστυχώς πεθαίνει από μηνιγγίτιδα, δύο χρόνια αργότερα. Εκείνη συνεχίζει να τραγουδά στους δρόμους της Pigalle, όπου και γνωρίζει τον Louis Leplée, διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει το "Môme Piaf" (μικρό σπουργίτη). Το 1935 της βγάζει και το πρώτο της δίσκο. Μα λίγο αργότερα ο μέντοράς της Leplée δολοφονείται, και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον φονιά αλλά δεν τον καταδίδει. Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Raymond Asso, που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, φεύγει για να ζήσει στην επαρχία αλλά επιστρέφει στο Παρίσι το 1937.

Κατά την διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου πολέμου και την Γερμανική κατοχή, δίνει κονσέρτα για αιχμάλωτους πολέμου. Εισάγει πλαστές άδειες εργασίες στα κέντρα κράτησης αιχμαλώτων και βοηθάει πολλούς Γάλλους φαντάρους να δραπετεύσουν.

Γύρω στα 23 της είναι μια μεγάλη βεντέτα και γυρνάει την πρώτη της ταινία που θριαμβεύει. Από τότε συνεχίζει μια πετυχημένη καριέρα και κάνει μια έντονη ζωή, δίπλα σε αρκετούς συντρόφους. Στα 30 της, ερωτεύεται τον Yves Montand και αναλαμβάνει να στήσει την καριέρα του.

Στα τέλη του 45, γράφει μόνη της την τεράστια επιτυχία της "La Vie En Rose", που στην αρχή περνά αδιάφορη. Καθ’ όλη την καριέρα της γράφει περίπου 80 τραγούδια.

Γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Marcel Cerdan και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντζα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Cerdan σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Piaf σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά.

Το 1951, έχει 2 σοβαρά τροχαία, μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη την οποία συνηθίζει και την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ αχρηστεύοντας την ήδη κακή της υγεία.

Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Jacques Pills, στην πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική, σε κάποια ρεσιτάλ της συνοδεύεται στο πιάνο από τον νεαρό τότε Gilbert Bécaud. Εκείνη την εποχή ακολουθεί πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης, μα οι ουσίες την έχουν ρημάξει. Παρ’ αυτά κάνει εξαιρετικές ηχογραφήσεις.

Τα επόμενα 2 χρόνια μένει κλεισμένη σπίτι της σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Μα το 1955, μόλις μαθαίνει πως θα τραγουδήσει στο Olympia, με τρόπο αξιοθαύμαστο και με αφάνταστη ενέργεια, δίνει μια αψεγάδιαστη παράσταση. Χωρίζουν με τον Pills το 1956. Με μεγάλη φόρα κάνει άλλη μια τουρνέ στην Αμερική και είναι πια μια διεθνής σταρ. Το 58 ζει μια ακόμα τρελή σχέση δίπλα στο νεώτερο τραγουδιστή και συνθέτη Georges Moustaki, ο οποίος το 1959 συνθέτει γι΄αυτή το τραγούδι Milord που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυναμώνει περισσότερο την Piaf. Μετά από λίγους μήνες καταρρέει κατά τη διάρκεια κονσέρτου της σε κατάμεστη αίθουσα της Νέας Υόρκης.

Σ΄ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, καταρρέει επάνω στην πίστα και η διάγνωση των γιατρών είναι ανίατος Καρκίνος. Αυτό όμως δεν πτοεί την Edith η οποία συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευμένη όμως από μια νοσοκόμα για να της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960, τραγουδά με επιτυχία το "Non Je Ne Regrette Rien" του Charles Dumont και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας παρότι συχνά τρικλίζει και παραπατά στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, Θεοφάνη Λαμπουκά, που τον βαπτίζει Τεό Σαγαπό και τον παντρεύεται το 1962. Εκείνο το καλοκαίρι παίρνει επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros, για το σύνολο της καριέρας της.

Η Edith Piaf σβήνει την ίδια μέρα με τον καλό της φίλο Jean Cocteau, στις 11 Οκτωβρίου του 1963, μόλις στα 48 της χρόνια στο Plascassier, κοντά στο Grasse απο κίρρωση. Ο Théo Sarapo μεταφέρει την ίδια μέρα του θανάτου της την σωρό της στην " δική της πόλη ", το Παρίσι. Θάβεται σε 3 μέρες στο παρισινό κοιμητήριο Père Lachaise.

Η αξέχαστη σταρ έφυγε φτωχή αφήνοντας πολλά χρέη στον τελευταίο σύζυγό της και μια τεράστια ιστορία.

Μαζί με την καριέρα της ως τραγουδίστρια (έγραψε πάνω από 200 τραγούδια σε δίσκους) βοηθούσε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Είχε μεταξύ άλλων μεγάλη συμμετοχή στην προώθηση των καλλιτεχνών Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Eddie Constantine, Yves Montand, Georges Moustaki, Jacques Pills και Francis Lai.

Πολλοί καλλιτέχνες, επανεκτελούν τραγούδια της και επισκέπτονται το γλυπτό που στήθηκε προς τιμή της στο Παρίσι, πάνω στην πλατεία που φέρει το όνομά της, λίγα μέτρα από το νοσοκομείο Tenon, που γεννήθηκε.

Στο Παρίσι υπάρχει ένα μουσείο με το όνομα Edith Piaf (Musée Edith Piaf, Rue Crespin du Gast) και στο οποίο μπορεί κανείς να δει διάφορα προσωπικά αντικείμενα της καλλιτέχνιδας, όπως ένα από τα φορέματά της και την συλλογή πορσελάνης της.

Το 2006 η Γαλλίδα τραγουδίστρια Olivier Dahan γυρίζει την ζωή της Edith Piaf σε ταινία με τίτλο La Môme (το νεαρό κορίτσι). Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο "Ζωή σαν Τριαντάφυλλο". Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, που θα εμφανιστεί και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, που διοργανώνεται από 8/2 – 18/2/2007, παίζει η Γαλλίδα ηθοποιός Marion Cotillard. Η ζωή της Edith Piaf αποτέλεσε όμως περιεχόμενο και σε ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης Claude Lelouch, με τίτλο Η Edith και ο Marcel το 1983 και με την Evelyne Bouix σε πρωταγωνιστικό ρόλο, και στην ταινία με τίτλο Guy Casaril, στην οποία βλέπουμε την Brigitte Ariel ως πρωταγωνίστρια.


Μεγαλύτερες επιτυχίες
Τα τραγούδια Milord, Non, je ne regrette rien και La vie en rose έγιναν παγκοσμίως γνωστά.

1945 - La vie en rose
1945 - Les Trois Cloches
1949 - Hymne à l'amour
1951 - Padam... Padam...
1954 - Sous le ciel de Paris
1956 - Non, je ne regrette rien
1956 - Les amants d'un jour
1957 - La foule
1959 - Milord
πηγή:Βικιπαίδια

Απολαύστε φωνή: http://www.youtube.com/watch?v=8YGXsw3XK9I&feature=related

Μ' αγαπά δε μ' αγαπά;...

Πόσα χρόνια σπαταλάμε από τη ζωή μας για να απαντήσουμε στο αιώνιο ερώτημα της καρδιάς. Στη σκέψη μας τριγυρίζει η εικόνα μιας μαργαρίτας με μαδημένα σέπαλα από τα δικά μας χέρια -όπως τότε που είμασταν παιδιά- που πασχίζουν να βρουν την αλήθεια: μ' αγαπά ή δε μ'αγαπά;

Εσείς το βρήκατε; σας αγαπάει ή δεν σας αγαπά;