Γενέθλια πάλι;...σαν να παραμεγάλωσα!...

13 του Μάρτη σήμερα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
Η φλόγα του πνεύματος μου εξακολουθεί να φωτίζει αδιάκοπα τη ψυχή μου.
Το σώμα μου να ξεγελάει τον χρόνο.

Κοιτάζω το παρελθόν μου...όμορφο ήταν.
Κοιτάζω το παρόν...έστω και δύσκολα καλά τα καταφέρνω.
Κοιτάζω το μέλλον...φοβάμαι.
Ίσως φταίνε και τα χρόνια που άρχισαν να με βαραίνουν.

Το πέταγμα!...

Η "χειμερινή μου νάρκη" βαδίζει προς το τέλος της. Ο καιρός νομοτελειακά θα αλλάζει προς το καλύτερο. Μέχρι δύο χρόνια πριν, σε ολόκληρη τη ζωή μου αγαπούσα πολύ τον χειμώνα. Κάποτε περισσότερο από το καλοκαίρι. Όμως θες η "μαυρίλα" των ανθρώπων γύρω μου, θες ο κορεσμός της παγωμένης φύσης και του σκούρου χρώματος της πόλης, θες η ηλικία, η προσμονή του θέρους ξεκίνησε αμέσως μετά τις γιορτές.
Ανακούφιση στις πληγές μου ήταν πάντα τα ταξίδια. Τροφή για το μυαλό μου ήταν οι νέοι κόσμοι. Γιατρειά στα συμπλέγματα μου η επαφή με άλλους κοινωνούς της φύσης.
Κι όπως είχε κάποτε πει ο "ποιητής του κινηματογράφου" Θόδωρος Αγγελόπουλος: "Δεν έχω άλλο σπίτι από το ταξίδι..."
Ένα πέταγμα χρειαζόμαστε όλοι....

Ο διχασμός της ελληνικής κοινωνίας συνεχίζεται...

Θλιβερά τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής όπου κάτι ρεμάλια που αυτοαποκαλούνται "οικολόγοι" πέρα από την εγκληματική δολιοφθορά στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ελληνικός χρυσός, έφθασαν στο σημείο να περιλούσουν με βενζίνη ανθρώπους αφού πριν -θυμίζοντας άλλες εποχές- τους είχαν δέσει χειροπόδαρα απειλώντας τους να τους κάψουν!
Εθνικός διχασμός το 1827, εθνικός διχασμός το 1915, εθνικός διχασμός το 1922, εθνικός διχασμός το 1947, εθνικός διχασμός το 1967, Καταστροφικά τα αποτελέσματα. Κι όμως, εθνικός διχασμός και σήμερα. Μόνο που τώρα οι οργανωμένες μειοψηφίες θέλουν να επιβάλλονται στις ανοργάνωτες πλειοψηφίες. Δεν νομίζω σε καμία  άλλη δημοκρατική χώρα να συμβαίνει αυτό.Και επιτέλους εδώ στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε μόνο οικολόγους αλλά, και ανθρώπους που αγαπάνε τον συνάνθρωπο και την κοινωνία. Αν περιμένουν κάποιοι, οι αποφάσεις να εφαρμόζονται μόνο όταν πλειοψηφούν 100%, τότε ας αναζητήσουν άλλα κράτη να ζήσουν με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Μέχρι να συμβεί αυτό, αυτά τα ανθρωπάρια ας αφήσουν εμάς τους υπόλοιπους να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εργαζόμενοι για το κοινό καλό μας κάτω από πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Πρώην νεόπλουτοι - νυν νεόπτωχοι...

Κυκλοφορούν καλοντυμένοι φορώντας ρούχα αγορασμένα από τα χρόνια της ευμάρειας. Τους διακρίνεις τελευταία όλο και πιο εύκολα. Τους συναντάς είτε την ημέρα είτε τη νύχτα στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε πλούσιες περιοχές όπως το Κολωνάκι, τη Γλυφάδα και την Κηφισιά. Φαίνονται από μακριά ότι δεν διαθέτουν "τα προς το ζην" όπως τρόφιμα και φάρμακα, αν και οι ίδιοι το κρύβουν όσο μπορούν από τους δικούς τους ανθρώπους. Πρώην αξιοπρεπείς εργαζόμενοι οικογενειάρχες με τραπεζικές καταθέσεις που έκαναν φτερά από τα χρέη και τις ανάγκες, ψάχνουν τους κάδους των δήμων για να βρουν να φάνε. Πρώην αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες ζητιανεύουν κατάχαμα έξω από φούρνους και σουπερμάρκετ, έχοντας το ένα χέρι τεντωμένο να κρατάει ένα πλαστικό κυπελλάκι και το άλλο να κρύβει με τρόπο το πρόσωπο τους. Πρώην στελέχη εταιρειών άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ανακαλύπτουν τις πλατείες της πόλης αλλάζοντας θέση από παγκάκι σε παγκάκι. Πρώην επώνυμοι έμποροι, περνούν τα μουντά πρωινά τους καθισμένοι στον Γρηγόρη,  πίνοντας το καπουτσίνο του ενός ευρώ και τριάντα λεπτών διαβάζοντας με τις ώρες όλα τα free-press. Πρώην καλλιτέχνες κρύβοντας το πρόσωπο τους κάτω από έναν χοντρό σκούφο κάνουν -όταν βρίσκουν- αρπαχτές δουλειές του ποδαριού για να ζήσουν όπως-όπως τις οικογένειες τους. Πρώην φερέλπιλδες επαγγελματίες όπως δικηγόροι, διαφημιστές, μεσίτες κλπ. οι περισσότεροι πτυχιούχοι, πασχίζουν να ισορροπήσουν πάνω σε δύο ρόδες κάνοντας το ρεπό κάποιου ντελιβερά έχοντας μερικοί σαν σύμμαχο το κράνος, για να μην τους αναγνωρίσει η σκληρή πλευρά της ζωής που παραμονεύει στους δρόμους. Πρώην απόμαχοι της εργασίας που κάποτε έπαιρναν μια αξιοπρεπή σύνταξη η οποία τώρα έχει τόσο λιγοστέψει που αναγκάζονται να συνωστίζονται στα διάφορα συσσίτια πνίγοντας για χάρη της επιβίωσης την υπερηφάνεια των χρόνων που κουβαλάνε στους ώμους τους.  Πρώην καταξιωμένοι κοινωνικά και πετυχημένοι επαγγελματικά εργαζόμενοι που σήμερα είναι χρόνια πλέον άνεργοι που προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά της πλήξης τους με το να επιδίδονται σε ατέλειωτες νυχτερινές πορείες σε λεωφόρους της θλίψης ή άλλοτε σε αλέ-ρετούρ διαδρομές του μετρό αθώοι λαθρεπιβάτες ξοδεύοντας τα χρόνια τους σε μια ζωή υπόγεια στην κυριολεξία.

Είναι δίπλα μας, όμως εμείς τους βλέπουμε με τρόμο και ξεμακραίνουμε για να μη γίνουμε ίδιοι. Αυτός όμως είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να έρθουμε σύντομα στην ίδια κατάσταση με αυτούς. Να γίνουμε κι εμείς "πρώην".

Γιοχάνες Βερμέερ, ένας αριστοτέχνης ζωγράφος του φωτός σε σκούρο φόντο...

                                                      Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ο Γιοχάνες Βερμέερ (1632-1675), είναι ο σημαντικότερος Ολλανδός ζωγράφος μετά τον Ρέμπραντ. Ζωγράφιζε δύο πίνακες περίπου το χρόνο έχοντας ως θέματα προσωπογραφίες, ηθογραφίες και ρεαλιστικές σκηνές. Επέλεξε να ζωγραφίσει νεαρές γυναίκες ως πρωταγωνίστριες σε έργα όπου και κυριαρχεί η τάση της Ολλανδικής ηθογραφικής σχολής σύμφωνα με την οποία, καταδικάζονται η αμαρτία και τα ανθρώπινα πάθη με στόχο την προσήλωση σε μια ενάρετη ζωή. Ο ίδιος αν και οπαδός του Καλβίνου, ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό προκειμένου να παντρευτεί την Καταρίνα Μπόλνες με την οποία απόκτησε 14 παιδιά! Το αποτέλεσμα της δουλειάς του κυριαρχείται από αυστηρή σύνθεση και ιδιαίτερη χρησιμοποίηση του φωτός που τονίζει έντονες χρηματικές αντιθέσεις. Λέγεται δε πως ο Βερμέερ χρησιμοποίησε σκοτεινό θάλαμο. Μέχρι τις ημέρες μας διασώθηκαν 35 έργα του.
Αυτές τις ημέρες τελείωσε με καταπληκτική επιτυχία η έκθεση έργων του στη Ρώμη την οποία απόλαυσα. Εύχομαι να θαυμάσουμε και στην Ελλάδα αυτόν τον αριστοτέχνη καλλιτέχνη, εκπρόσωπο της χρυσής Ολλανδικής εποχής.

Για του λόγου το αληθές δείτε παρακάτω:

                                                            Η αλληγορία της πίστης

                                                        Η τέχνη της ζωγραφικής

                                                                        Η συναυλία

                                                         Η Νταϊάνα και οι σύντροφοι της

                                                                      Ο γεωγράφος

                                                           Το ποτήρι του κρασιού

                                                                      Ο κιθαρίστας

                                                                Η χωριατοπούλα

                                                                     Ο μαστρωπός

Πυρ, γυνή και θάλασσα!...

Γυναίκα. Το μόνο γήινο πλάσμα από και για το οποίο οφείλεται η "πρόοδος" της ανθρώπινης κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Από τότε που η γυναίκα δηλαδή, βγήκε στην "παραγωγή".
Άνδρες, θέλουμε δεν θέλουμε οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι το τυπικά "ασθενές φύλλο" είναι στην ουσία το "ισχυρό φύλλο"!...

Τι θέλω να κάνω το 2013 που δεν έκανα το 2012!...

Να γράφω και να διαβάζω πιο πολύ.
Να μιλάω λιγότερο.
Να βγαίνω περισσότερο έξω.
Να κάνω περισσότερη παρέα με αυτούς που με ζητούν κι εγώ τους γράφω.
Να κάνω πιο πολλά ταξίδια.
Να ξοδεύω λιγότερα στον "υλικό κόσμο".
Να βρίσκω χρόνο να απολαύσω περισσότερο έρωτα.
Να νικήσω επιτέλους τη βλακεία των ανθρώπων.
Να ασχοληθώ περισσότερο με την υγεία και την εμφάνιση του σώματος μου.

Η λίστα συνεχίζεται...

Χριστουγεννιάτικες ευχές για όλους εσάς...

Σε σας που κάνετε τον κόπο και μπαίνετε σε αυτό εδώ το ιστολόγιο,
σε σας που διαθέτετε λίγο από τον χρόνο σας για να περιηγηθείτε εδώ μέσα,
σε σας που σας ευχαριστεί να αφήνεστε στα "όνειρα, τις ηδονές και τα πάθη για τη ζωή",
σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου Χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα, υγεία και ηρεμία!...

Ροζ ιστορία...

Είναι πράγματι αλήθεια πως η ζωή μας κάνει κύκλους. Ο χρόνος γυρίζει πολλές στροφές. Η τόσο σύντομη παρουσία μας σε αυτόν τον κόσμο θα εγγυάται πάντα το απροσδόκητο. Ένα ξάφνιασμα είναι συχνά αυτό που κρύβεται πίσω από τη σκιά μας. Αμέτρητες οι καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες που επιβεβαιώνουν το παραπάνω "αναπόφευκτο". Όπως....
"Γύρισε βιαστικά από τη δουλειά ανυπομονώντας να κάνει το καθιερωμένο του βραδινό μπάνιο. Όταν αυτό έγινε, κάθισε ανακουφισμένος μπροστά στον υπολογιστή του. Διάβασε γρήγορα τα μαίηλ της ημέρας και μιας και δεν υπήρχε κάτι το σημαντικό, άρχισε να "σκανάρει" διάφορα γνωστά του μπλογκς. Σκέφθηκε ότι κάποια, είχε να τα επισκεφθεί καιρό. Σε ένα από αυτά στάθηκε περισσότερο: "Εκείνη", παλιά "γνωριμία" που τέλειωσε άδοξα, έδειχνε μέσα από τα ποστ της να έχει κάποιο πρόβλημα. Περιηγήθηκε σε όλες τις τελευταίες της αναρτήσεις. Ναι, είχε απολυθεί από τη δουλειά της, όπου είχε γνωρίσει και κάποια περιφρόνηση. Είχε περάσει έντονη ψυχική δοκιμασία. Φαινόταν καθαρά ότι η καθημερινότητα της ήταν κάπως άδεια και πως προσπαθούσε να βρει τους λόγους να ξανασταθεί στα πόδια της. Έμοιαζε σαν ψάρι έξω από το νερό. Μεγάλη παρηγοριά βέβαια, η αναφορά της στην ύπαρξη του μικρού παιδιού της.
Ο "πρώην", ένοιωσε αμήχανα διαβάζοντας όλα αυτά. Το μυαλό του γέμισε από σκέψεις πολλές του τότε και του τώρα. Ένοιωσε μεγάλη λύπη. Του ήρθε μια έντονη επιθυμία να πάει να τη βρει και να τη βοηθήσει. Τον αποθάρρυνε όμως η ιδέα ότι ήταν πολύ υπερήφανη και εγωίστρια για να τον δεχτεί. Όμως εκείνος θάθελε να την συναντήσει έστω για μια φορά. Φτάνει να τον καλούσε "εκείνη".
Απορροφήθηκε πολύ πάνω στα γραπτά της. Διαπίστωνε ότι η ιστορία αυτής της κοπέλας ήταν μια πραγματική ανθρώπινη ιστορία. Μια ιστορία ανατροπής. Αντίθετα, η ιστορία της "σχέσης" τους ήταν μια ροζ ιστορία. Ροζ ιστορίες ονόμαζε τις ιστορίες σχέσης δυο ανθρώπων που είναι εφήμερες, που ζούνε μόνο στο μεσοδιάστημα του χρόνου, που δεν έχουν αρχή, που δεν έχουν τέλος.
Ίσως τα πράγματα να εξελίσσονταν διαφορετικά αν είχαν πάρει διαφορετική στροφή. Αν εκείνος φερόταν διαφορετικά τότε. Για ένα πράγμα βέβαια αισθάνθηκε να είναι σίγουρος για εκείνη: ήθελε  να την ξαναδεί να ζει τη ζωή της πραγματικά ευτυχισμένη.
Όσο για εκείνον, θα του μείνει η γλυκόπικρη γεύση της σύντομης ιστορίας που βίωσε. Μιας ροζ ιστορίας..."   

Πρωινό της Κυριακής, η γιορτή της εβδομάδας...

Κυριακάτικο πρωινό με πρωταγωνιστή το ελαφρύ γεύμα που ξεκινάει την ημέρα. Γιορτινό σερβίτσιο, χρωματιστά λουλουδάτα σουπλά, μυρωδιές που ανοίγουν την όρεξη, προκλητικά μικρά πιάτα με απλά και γευστικά υλικά όπως ελαιόλαδο ελληνικό, αλάτι θαλασσινό, αυγά σπιτικά, ντομάτες από τον λαχανόκηπο και ζυμωτό ψωμί.  Αλλά και ευωδιαστός καφές, λαχταριστοί χυμοί φρούτων, χαλαρή διάθεση και πολύ πολύ χαμόγελο. Κι όλα αυτά κάτω από το μαλακό φως του χειμωνιάτικου ήλιου. Και η ατμόσφαιρα να πλημμυρίζει από τους ήχους κλασσικής μουσικής.

Ξημερώνει μέρα γιορτινή. Ξημερώνει Κυριακή. Χαρείτε τη κάνοντας για λίγο πέρα, ότι σας στενοχωρεί. Γιατί δεν στοιχίζει τίποτα να προσπαθείς να απολαμβάνεις την κάθε ημέρα της δύσκολης ζωής  σου, σαν να είναι Κυριακή. Τότε είναι που αισθάνεσαι από κάθε πλευρά πλούσιος. Είσαι πλούσιος.
Καλημέρα!...