Περιδιαβαίνοντας μέσα από τα ποτάμια τη Θρακική γη...

Απίστευτες οι εμπειρίες που έζησα. Κωπηλατώντας ένα καγιάκ γνώρισα τον Νέστο όπου ανακούφισα το κορμί μου μέσα στα διάφανα κρύα του νερά. Πάνω σε μια πλάβα άγγιξα τα τουρκικά φυλάκια στο δέλτα του Έβρου. Οδηγώντας σε χωμάτινους δρόμους ακροβόλησα τον Άρδα και τον Ερυθροπόταμο. Ακολούθησα από το "τριεθνές" τη συνοριακή γραμμή της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Ήπια καφέ συζητώντας με τους πομάκους σε χωριά πίσω από τον χρόνο. Απόλαυσα την διαφορετικότητα της κατά 65%(!) μουσουλμανικής Κομοτηνής. Περπάτησα τα λιθόστρωτα της παλιάς Ξάνθης τρώγοντας νόστιμα ανατολίτικα πιάτα. Εντυπωσιάστηκα από την αρμονική συνύπαρξη Ελλήνων και Τουρκογενών. Θαύμασα τα πολλά σπάνια πουλιά της λίμνης Βιστωνίδας στο Πόρτο Λάγος. Απόρησα με τον πλούτο του πράσινου και των νερών στη Σταυρούπολη και τις γύρω περιοχές. Ταξίδεψα με το τραίνο μέσα από πλήθος παμπάλαιων πέτρινων στοών δίπλα στον Νέστο.
Μαγεύτηκα από τη γη των Θρακών. Αλλά ξεκούρασα τα μάτια μου περπατώντας στους δροσερούς κήπους της πόλης της Δράμας αλλά και τα καταπράσινα χωριουδάκια της. Έκανα ακόμη γυροβολιά όλη τη Θάσο βουτώντας στα γαλαζοπράσινα νερά της.
Ευλογημένος από τη φύση τελικά ο τόπος μας. Νά 'μασταν καλύτεροι και εμείς που τον κατοικούμε...

Πιο κοντά!...

Καλοκαίρι, η εποχή των στενών επαφών. Άγγιγμα υγρό, ανοιχτή αγκαλιά, δέρμα στιλπνό, γυαλισμένο βλέμμα, φιλί αλμυρό, ξέγνιαστο γέλιο. Η απόλυτη ελευθερία των αισθήσεων, η επιστροφή της παιδικής αθωότητας. Οι δυο μας, εσύ κι εγώ...

Έχει Γενέθλια...τί δώρο να της κάνω;

Αύριο εκείνη, γιορτάζει τη γενέθλια ημέρα της ζωής της. Κι εγώ θέλω να της κάνω ένα δώρο για το γεγονός. Σκέφτομαι τί θα ήταν πιο όμορφο γι αυτήν άραγε;
Μήπως ένα κατάλευκο φόρεμα με ένα "αβυσσαλέο" ντεκολτέ, που θα τονίζει το ήδη μαυρισμένο από τον ήλιο κορμί της;
Μήπως ένα ζευχάρι προκλητικά τσόκαρα για να τονίζουν τα όντως καλλίγραμμα πόδια της που στο πέρασμα τους θα τρίζουν τα πεζοδρόμια;
Μήπως ένα πρόστυχο ζευγάρι εσώρουχα που θα ανάσταινε και τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα;
Μήπως μια δωροεπιταγή ινστιτούτου ομορφιάς για μια ολοήμερη περιποίηση από την κορυφή μέχρι τα νύχια, για να γίνει αληθινή κούκλα;
Μήπως ένα τριήμερο ρομαντικό ταξίδι-έκπληξη στο Γαλαξίδι και τη Ναύπακτο για να μπορέσουμε να βρεθούμε μαζί και να πούμε και να κάνουμε ότι δεν προλαβαίνουμε τελευταία;
Προσπαθώ να βρώ τί θα την ευχαριστούσε περισσότερο. Πάντως μέχρι αύριο το πρωί πρέπει να έχω αποφασίσει.
Χρόνια της πολλά!...

Θέλω άδεια!...

Βάρυναμε πια με τη δουλειά, δεν πάει άλλο. Το καλοκαίρι είναι εποχή πλανεύτρα, ξεμυαλίστρα. Όσο και να περνάς καλά τα (Παρασκευο)σαββατοκύριακα, δεν προλαβαίνεις να ξεκουραστείς. Αυτό που ζητάει η ψυχή σου τώρα δεν είναι ένα διάλειμμα, αλλά μια παύση!
Πού θα πάει όμως, κοντοζυγώνει η ώρα. Ελπίζω σε διακοπές χαρούμενες για όλους. Μετά μάλιστα από τον θλιμμένο χειμώνα που περάσαμε.
Βλέπεις, η ανάμνηση με το λουλούδι που "κόπηκε" πάνω στον ανθό του τον περασμένο Δεκέμβρη, είναι ακόμα νωπή...

http://www.youtube.com/watch?v=HCxYL8D5gCE&feature=related

Υπέροχη μουσική από την Αιθιοπία...

Καλοκαίριασε για τα καλά. Πληθαίνουν τα μπάνια του λαού. Ψηλά ο υδράργυρος αυτή την εποχή. Διάχυτος ο ιδρώτας παντού. Ασυγκράτητος ο ερωτας ορμά, να τσαλακώσει ανθρώπινα κορμιά στο διάβα του. Όλα τώρα είναι πιο διαθέσιμα. Και κυρίως η μουσική.
Το τελευταίο χρόνο έχω ένα πάθος με τα γκρουπ από Αιθιοπία μεριά. Αυτή την τόσο φτωχή και βασανισμένη από πολέμους και πείνα χώρα. Εκεί οι άνθρωποι, όπως ο Mulatu Astatke, φτιάχνουν πραγματικά υπέροχα μουσικά πράγματα. Και όχι μόνο!...

http://www.youtube.com/watch?v=B54bWq-QqOw&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2Elifoland%2Egr%2Fblogs%2Fgreendim%2F17744&feature=player_embedded

Μην πάει να πληρώσει κανείς για τη νέα ληστεία!...

Είναι μέρες τώρα που διαβάζω και ξαναδιαβάζω το νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί για τους ημιυπαίθριους, τα κλειστά γκαράζ κλπ. Αυτό που επιχειρείται εδώ είναι μια μεγάλη απατεωνία εκ μέρους του κράτους! Με λίγα λόγια κόσμος και κοσμάκης, αφού πρώτα τα "ακούμπησε" κανονικά στον -από δεκαετίες χαϊδεμένο κλάδο της Πολιτείας- τους πολιτικούς μηχανικούς, πληρώνοντας πανάκριβα όλα τα μέτρα του διαμερίσματος που αγόρασε (συμπεριλαμβανομένων και των αμαρτωλών υμιυπαίθριων), καλείται τώρα να ξαναδώσει το "πεσκέσι" στη κυβέρνηση! Μιλάμε για ελεϊνή κατάσταση! Μετά από την μεγαλύτερη ληστεία στην νεώτερη Ελλάδα που ήταν η απάτη του ελληνικού χρηματιστηρίου όπου με κυβερνητικές(!) προτροπές (πού σαι Σημιτάκο;) καλείτο ο λαός να τα "σπρώξει" στο τζόγο, έρχεται τώρα μια δεύτερη: τ α κ τ ο π ο ί η σ η, λέει!. Όχι νομιμοποίηση! Απλά γιατί μετά από χρόνια άμα δεν σκεφτούνε κάτι άλλο, να μπορούνε να μας ξεβρακώσουμε πάλι! Και επειδή το παρόν θέμα συνιστά μεγάλη κοινωνική αδικία και ο νόμος περί ού ο λόγος "μπάζει νερά" γι αυτό μάλλον θα εκπέσει στο ΣτΕ, ΜΗΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!
Άμα είναι έτσι, να ξαφρίζεις τις τσέπες τον περαστικών γιατί δεν μπορείς να κάνεις μια δουλειά, διοικώ κι εγώ τα οικονομικά του κράτους κι ας μη "πήγαινα" όπως και δεν με "πηγαίνανε", ποτέ μου τα μαθηματικά.
Υ.Σ. Ο πίνακας είναι του εξαιρετικού David Hockney.

Όνειρο καλοκαιρινό αταξίδευτο...

για πόσο ακόμα άραγε;

Ελληνική καταξίωση για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης...

Νοιώθω πολύ τυχερός και συνάμα ευτυχής που σήμερα το πρωί, μπόρεσα -λόγω κάποιας "γνωριμίας"- να περιπλανηθώ έστω για λίγο, σε ένα καταπληκτικό χώρο. Δεν έχω λόγια να εκφράσω αυτό που αισθάνθηκα. Δέος, θαυμασμός, συγκίνηση, υπερηφάνια...είναι μερικές από τις λέξεις που ίσως ταιριάζουν στη περίπτωση. "Ταξίδεψα" στο παρελθόν παρέα με υπέροχα αγάλματα που νόμιζα ότι μιλούσαν μεταξύ τους! "Περπάτησα" στους ίδιους τόπους με αυτά χιλιάδες χρόνια πριν. "Ανάσανα" μαζί τους. "Άγγιξα" το μεγαλείο του έρωτα τους για την Τέχνη.
Έχω επισκεφθεί στο παρελθόν σπουδαία μουσεία σε Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη, Φλωρεντία κλπ. Αυτό που είδα όμως δεν συγκρίνεται με τίποτα από αυτά. Μέχρι τώρα πίστευα ότι μουσείο σαν το Λόύβρο δεν θα ξαναδώ. Σήμερα διέψευσα τον εαυτό μου!

Τέλος εποχής της αθωότητας...

Δευτέρα χτες, πρώτη μέρα της νέας εβδομάδας, τελευταία μέρα της περασμένης ήδη, σχολικής χρονιάς. Τέλος και για τον γυιο μου μια σημαντική περίοδος της ζωής του, και αρχή μιας άλλης. Το Δημοτικό σχολείο γι αυτόν είναι πλέον παρελθόν. Το Γυμνάσιο θα τον περιμένει στη ανηφόρα του Σεπτέμβρη.
Έχοντας υπσχεθεί πρώτα στον εαυτό μου και μετά σε εκείνον να είμαι παρών σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής του, είμουν εκεί. Συγκίνηση, αποχαιρετισμοί, ευχές, ραντεβού για μελλοντικές συναντήσεις με την αισιοδοξία να παίρνει τη θέση του άγχους.
Οι σκέψεις μου δεκαετίες πίσω, ιδιωτικά εκπαιδευτήρια Σχολής Αθηνάς Μπλιάτσου, στο Αιγάλεω. Παρόμοιο με το τώρα, το σκηνικό. Φόρτιση, κλάματα, απελευθερωμένες παιδικές ψυχές να κοιτούν πότε ψηλά προς στον ουρανό και πότε ευθεία προς τη θάλασσα και τον ήλιο, εκλιπαρώντας τις καλοκαιρινές διακοπές να μην αργήσουν ούτε στιγμή.
Περιμένοντας υπομονετικά έξω από μια σχολική αίθουσα τη σειρά μου, προκειμένου να πάρω το "απολυτήριο" μαζί με κάποια άλλα χαρτιά, παρατηρούσα τα παιδιά που έτρεχαν χαρούμενα στο προαύλιο. Ένοιωσα έντονα να ζηλεύω τη ξεγνοιασιά, την νιότη, το φτερούγισμα τους. Αισθάνθηκα πολύ γέρος μπροστά τους. Αλλά και πάλι σκέφθηκα πως ότι γίνεται τώρα πια, είναι γι αυτούς. Είναι οι καινούριοι πρωταγωνιστές στη συνέχεια του μακρινού έργου της ζωής. Είναι οι κληρονόμοι μας.
Σύντομα έφτασα απέναντι από τη δασκάλα της τάξης. Αφού είπαμε ότι λέει κανείς σε τέτοιες στιγμές, μου παρέδωσε τους "βαθμούς" κάνοντας μια μίνι ανασκόπηση των επιδόσεων της χρονιάς. Στο τέλος μου έσπρωξε προς το μέρος μου και ένα πληροφοριακό έντυπο για το Γυμνάσιο. Το χαμόγελο μου, διακόπηκε από τις σκέψεις μου. Τα πράγματα πια, δυστυχώς δεν θα είναι ποτέ ίδια. Το παιδί μου, σύντομα πρόκειται να φύγει από την αγκαλιά μου. Γίνεται σιγά-σιγά άντρας. Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, ένοιωσα μόνος και ανασφαλής. Αποχαιρέτησα νευρικά την δασκάλα και αμέσως μετά, πήγα στα γραφεία των δασκάλων. Έδωσα το χέρι μου πρώτα σε έναν παλιό δάσκαλο του γυιου μου και κατόπιν στον ίδιο τον Διευθυντή του σχολείου. Εκείνος μου έβαλε στο χέρι ένα μεγάλο χαρτί-έκπληξη. Ένα μικρό κείμενο που ήταν γραμμένο πάνω σε αυτό προέτρεπε τους αποφοιτήσαντες να συναντηθούν στις 15/6/2019. Μετά από δέκα χρόνια! Πάνω από το κειμενάκι στεκόταν μια πραγματικά υπέροχη φωτογραφία που αποθανάτιζε εντελώς πρόσφατα, εικοσιτέσσερις γελαστές παιδικές φατσούλες αγόρια και κορίτσια, να λάμπουν από χαρά και ζωή.
Βγήκα βουρκωμένος από τον χώρο.
Το τέλος εποχής της αθωότητας είχε σημάνει...

http://www.youtube.com/watch?v=eRgcA1ec7Xw&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2Elifoland%2Egr%2Fblogs%2Fgreendim%2F17160&feature=player_embedded

Προσκυνητής στην εποχή των μεγάλων ερώτων...

Λύσε τα σχοινιά, άνοιξε τα πανιά σου, σάλπαρε, ταξίδεψε, ονειρέψου. Το καλοκαίρι μόλις άρχισε!
"Κάποιος είπε πως η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί, αύριο βράδυ θα ΄μαι εκεί..."
Αφιερωμένο σε αυτούς που αγαπούν...
http://www.youtube.com/watch?v=Sw1EWLdR-7Q&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2Elifoland%2Egr%2Fblogs%2Fgreendim%2F17140&feature=player_embedded