Τι θέλω να κάνω το 2013 που δεν έκανα το 2012!...

Να γράφω και να διαβάζω πιο πολύ.
Να μιλάω λιγότερο.
Να βγαίνω περισσότερο έξω.
Να κάνω περισσότερη παρέα με αυτούς που με ζητούν κι εγώ τους γράφω.
Να κάνω πιο πολλά ταξίδια.
Να ξοδεύω λιγότερα στον "υλικό κόσμο".
Να βρίσκω χρόνο να απολαύσω περισσότερο έρωτα.
Να νικήσω επιτέλους τη βλακεία των ανθρώπων.
Να ασχοληθώ περισσότερο με την υγεία και την εμφάνιση του σώματος μου.

Η λίστα συνεχίζεται...

Χριστουγεννιάτικες ευχές για όλους εσάς...

Σε σας που κάνετε τον κόπο και μπαίνετε σε αυτό εδώ το ιστολόγιο,
σε σας που διαθέτετε λίγο από τον χρόνο σας για να περιηγηθείτε εδώ μέσα,
σε σας που σας ευχαριστεί να αφήνεστε στα "όνειρα, τις ηδονές και τα πάθη για τη ζωή",
σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου Χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα, υγεία και ηρεμία!...

Ροζ ιστορία...

Είναι πράγματι αλήθεια πως η ζωή μας κάνει κύκλους. Ο χρόνος γυρίζει πολλές στροφές. Η τόσο σύντομη παρουσία μας σε αυτόν τον κόσμο θα εγγυάται πάντα το απροσδόκητο. Ένα ξάφνιασμα είναι συχνά αυτό που κρύβεται πίσω από τη σκιά μας. Αμέτρητες οι καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες που επιβεβαιώνουν το παραπάνω "αναπόφευκτο". Όπως....
"Γύρισε βιαστικά από τη δουλειά ανυπομονώντας να κάνει το καθιερωμένο του βραδινό μπάνιο. Όταν αυτό έγινε, κάθισε ανακουφισμένος μπροστά στον υπολογιστή του. Διάβασε γρήγορα τα μαίηλ της ημέρας και μιας και δεν υπήρχε κάτι το σημαντικό, άρχισε να "σκανάρει" διάφορα γνωστά του μπλογκς. Σκέφθηκε ότι κάποια, είχε να τα επισκεφθεί καιρό. Σε ένα από αυτά στάθηκε περισσότερο: "Εκείνη", παλιά "γνωριμία" που τέλειωσε άδοξα, έδειχνε μέσα από τα ποστ της να έχει κάποιο πρόβλημα. Περιηγήθηκε σε όλες τις τελευταίες της αναρτήσεις. Ναι, είχε απολυθεί από τη δουλειά της, όπου είχε γνωρίσει και κάποια περιφρόνηση. Είχε περάσει έντονη ψυχική δοκιμασία. Φαινόταν καθαρά ότι η καθημερινότητα της ήταν κάπως άδεια και πως προσπαθούσε να βρει τους λόγους να ξανασταθεί στα πόδια της. Έμοιαζε σαν ψάρι έξω από το νερό. Μεγάλη παρηγοριά βέβαια, η αναφορά της στην ύπαρξη του μικρού παιδιού της.
Ο "πρώην", ένοιωσε αμήχανα διαβάζοντας όλα αυτά. Το μυαλό του γέμισε από σκέψεις πολλές του τότε και του τώρα. Ένοιωσε μεγάλη λύπη. Του ήρθε μια έντονη επιθυμία να πάει να τη βρει και να τη βοηθήσει. Τον αποθάρρυνε όμως η ιδέα ότι ήταν πολύ υπερήφανη και εγωίστρια για να τον δεχτεί. Όμως εκείνος θάθελε να την συναντήσει έστω για μια φορά. Φτάνει να τον καλούσε "εκείνη".
Απορροφήθηκε πολύ πάνω στα γραπτά της. Διαπίστωνε ότι η ιστορία αυτής της κοπέλας ήταν μια πραγματική ανθρώπινη ιστορία. Μια ιστορία ανατροπής. Αντίθετα, η ιστορία της "σχέσης" τους ήταν μια ροζ ιστορία. Ροζ ιστορίες ονόμαζε τις ιστορίες σχέσης δυο ανθρώπων που είναι εφήμερες, που ζούνε μόνο στο μεσοδιάστημα του χρόνου, που δεν έχουν αρχή, που δεν έχουν τέλος.
Ίσως τα πράγματα να εξελίσσονταν διαφορετικά αν είχαν πάρει διαφορετική στροφή. Αν εκείνος φερόταν διαφορετικά τότε. Για ένα πράγμα βέβαια αισθάνθηκε να είναι σίγουρος για εκείνη: ήθελε  να την ξαναδεί να ζει τη ζωή της πραγματικά ευτυχισμένη.
Όσο για εκείνον, θα του μείνει η γλυκόπικρη γεύση της σύντομης ιστορίας που βίωσε. Μιας ροζ ιστορίας..."   

Πρωινό της Κυριακής, η γιορτή της εβδομάδας...

Κυριακάτικο πρωινό με πρωταγωνιστή το ελαφρύ γεύμα που ξεκινάει την ημέρα. Γιορτινό σερβίτσιο, χρωματιστά λουλουδάτα σουπλά, μυρωδιές που ανοίγουν την όρεξη, προκλητικά μικρά πιάτα με απλά και γευστικά υλικά όπως ελαιόλαδο ελληνικό, αλάτι θαλασσινό, αυγά σπιτικά, ντομάτες από τον λαχανόκηπο και ζυμωτό ψωμί.  Αλλά και ευωδιαστός καφές, λαχταριστοί χυμοί φρούτων, χαλαρή διάθεση και πολύ πολύ χαμόγελο. Κι όλα αυτά κάτω από το μαλακό φως του χειμωνιάτικου ήλιου. Και η ατμόσφαιρα να πλημμυρίζει από τους ήχους κλασσικής μουσικής.

Ξημερώνει μέρα γιορτινή. Ξημερώνει Κυριακή. Χαρείτε τη κάνοντας για λίγο πέρα, ότι σας στενοχωρεί. Γιατί δεν στοιχίζει τίποτα να προσπαθείς να απολαμβάνεις την κάθε ημέρα της δύσκολης ζωής  σου, σαν να είναι Κυριακή. Τότε είναι που αισθάνεσαι από κάθε πλευρά πλούσιος. Είσαι πλούσιος.
Καλημέρα!...

Βιασμός κατ' εξακολούθηση!...

«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»

«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»

«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να στέκεσαι 5 ώρες στην ουρά στην εφορία για να πληρώσεις, να έχεις ανεβοκατέβει σε 3 ορόφους και στο τέλος ο υπάλληλος να δηλώνει αναρμόδιος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα "ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα"»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά, ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους , ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης, να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»

«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις, να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών σου»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει : "Μην ελπίζετε πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα, πάλι καλά να λέτε ...."»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 km και ταυτοχρόνως, να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία, μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνουν επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση» 

Καραβάτζιο, η διαστροφή που γέννησε έναν λαϊκό επαναστάτη της ζωγραφικής!...

Στην ιστορία της παγκόσμιας ζωγραφικής, δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα για το τί μπορεί να προκαλέσει ένας διαστροφικός χαρακτήρας απλώνοντας  το τεράστιο πηγαίο ταλέντο του πάνω στον καμβά. Το φως που εκπέμπει το χέρι του Καραβάτζιο είναι διάχυτο από μέσα προς τα έξω. Η έκλυτη ζωή του καλλιτέχνη που αργότερα αποτέλεσε σχολή για πλείστους ζωγράφους, εκφράστηκε απόλυτα στο έργο του. Κυνηγημένος πολλές φορές από τους εχθρούς που έκανε στο θυελλώδη βίο του, πρόλαβε να δημιουργήσει αληθινά αριστουργήματα.
Η Βρετανή ιστορικός Έλεν Λάνγκτον έγραψε γι αυτόν : "Ο πλέον διάσημος ζωγράφος στην Ιταλία και ονομαστός σε όλη την Ευρώπη, ενέπνεε επίσης φόβο λόγω της δύστροπης και ιδιόρρυθμης προσωπικότητάς του. Καυχιόταν για την πρωτοτυπία του και χλεύαζε την εξουσία· ήταν ατρόμητος και εριστικός, και το 1606 σκότωσε έναν άντρα, περνώντας έτσι τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην εξορία.
Το μεγαλύτερο χάρισμά του ήταν η ενσυναίσθηση, το γεγονός ότι έδωσε στη θρησκευτική αφήγηση νιότη και σφρίγος και μέσω αυτών, όπως και μέσω της ακαταμάχητης προσωπικότητάς του, είναι που το έργο του βρίσκει τόσο άμεση ανταπόκριση στη σύγχρονη εποχή. Oμως, παρ' ότι υπήρχαν φορές που η θρησκευτική τέχνη του Καραβάτζιο σόκαρε τους συγχρόνους του, σε ένα βαθύτερο επίπεδο βρίσκεται σε αρμονία με την πνευματικότητα του 16ου αιώνα. Αντανακλά το πάθος του αναζωογονημένου καθολικισμού, η μελαγχολική της σκοτεινιά εν τούτοις υποδηλώνει τόσο τον τρόμο του ατόμου και τις ανησυχίες μιας εποχής πνευματικής κρίσης όσο και την κατάρρευση της οικουμενικής πίστης." 
Το έντονα νατουραλιστικό του ύφος προσέδιδε στους συγχρόνους του θαυμασμό αλλά και φόβο για την "αναρχία" που εξέπεμπε. Γεννήθηκε το 1573 με το όνομα Μερίζι Μικελάντζελο. Στη γενέτειρα του Καραβάτζιο οφείλει το όνομα που τον έκανε διάσημο. Πέθανε το 1610 από ελονοσία. Ήταν μόλις 38 ετών.
Προσωπικά είμαι εντυπωσιασμένος από την "φωτογραφική" δύναμη των έργων του στα οποία, οι ανθρώπινες μορφές που αποτυπώνονται, νομίζεις πως θα σου μιλήσουν! Τα αντικείμενα ολοζώντανα, νομίζεις πως μπορείς να τα αγγίξεις! Απολαύστε μερικά:

Το βλέμμα μέσα μου!...

Πόσον καιρό ακόμα θα παλεύω με το είναι μου;
Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να ξεπεράσω την ενδοτικότητα μου;
Πόσο θα περιμένω για να ηρεμήσει η συνείδηση μου;
Πόση προσπάθεια ακόμα μου πρέπει για να μπουν σε τάξη οι λέξεις του μυαλού μου και να μιλήσω;
Πόση δύναμη πια θα με καταβάλλει για να ακουμπήσω τη ψυχή μου;
Πόση  ενέργεια θα δώσω ακόμα για να γυρίσω το βλέμμα έξω...

Ζητείται ελπίδα!...

Νέο ξεκίνημα...νέο φθινόπωρο...νέος χειμώνας...νέα όνειρα...νέες ελπίδες...
Υπάρχει ελπίδα;...

Περί "επιστροφής"...

Επιστροφή: Μια λέξη που θα ήθελα να έχω διαγράψει από το λεξιλόγιο της  γλώσσας των καλοκαιρινών μου διακοπών. Άλλωστε η χρονιά που πέρασε με αυτά που συνέβαιναν γύρω μου, με υπέβαλλε σε κατάσταση μόνιμης μελαγχολίας. Γι αυτό και τώρα φοβάμαι την επιστροφή.
Δεν θέλω να επιστρέψω στη μούχλα της καθημερινότητας. Δεν θέλω να επιστρέψω στον κόσμο των σκυθρωπών ανθρώπων. Δεν θέλω να επιστρέψω στα αναμασημένα λόγια της γκρίνιας. Δεν θέλω να επιστρέψω στην κοινωνία της τεμπελιάς και του βολέματος. Δεν θέλω να επιστρέψω σε αυτούς που τους αρέσει να ζουν με το παρελθόν κοιτάζοντας πίσω.
Όχι, δεν μου φταίει η Αθήνα. Αυτοί που την κατοικούν και την ορίζουν μου φταίνε.
Ευτυχώς δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχει και μια μειοψηφία που συνεχίζει να δουλεύει και να δημιουργεί. Σε αυτούς τους λίγους συνανθρώπους μου εύχομαι:
Καλή επιστροφή!...

Ο Έλληνας άλλα ακούει...άλλα καταλαβαίνει!...

Καλοκαιράκι είναι, ας ευθυμήσουμε λιγάκι. Καλές διακοπές σε όλους!...